Ho kijk, dat zwiepte daar nogal heen en weer vandaag in ons sparrenboske seg. Jammer genoeg geen enkele zeezieke en bijgevolg fotografeerbare buizerd kunnen betrappen, al moet ik bekennen dat ik niet echt gezocht heb; veel verder dan twee meter en langer dan een halve minuut heb ik mij niet in het bos gewaagd. Want naar ‘t schijnt dienden we ons ver van al wat naar bos riekt te houden vandaag, en ne mens moet het nu ook niet zóeken newaar. Maar spectaculair was het wel. Bekijk vooral de tweede helft van bovenstaand filmpje op ‘full screen’ voor de ‘full experience’ :-) . En neen, ik was zat noch bibberig!

Elke keer weer als het zo stormt hou ik mijn hart vast voor mijn dierbare oude fruitbomen. Maar ook deze keer hebben ze het wonderwel goed doorstaan. Ondanks de bedenkelijke staat waarin sommige verkeren: dood hout, aantasting door zwammen, houtworm,… Zoals de pruimelaar op de foto hier boven. Wreed veel stevigheid kan die gruyere-stam toch niet meer bieden peizek? En aan zijn voet staan van die verdachte paddenstoelen. ‘t Zouden breedplaatsrussula’s kunnen zijn, maar misschien ook iets heel anders.

Dat is allemaal wel schoon en goed en wel voor de natuur en de biodiversiteit en al, die paddenstoelen en die holtes en die dode takken, maar dat wijst er toch op dat het einde voor sommige bomen stilaan naderbij komt.  En dat zal toch weer een droeve dag zijn, als één of -God verhoede- meerdere van die oude reuzen neergaan.

Maar allez, deze keer hebben ze het toch maar weer overleefd. Hoera!

Goh, dat was me nogal eens een mooie zonsopgang deze morgen. Ideaal om wat fotootjes te maken in de tuin.

Oei. Laetiporus sulphureus. Zwavelzwam in het nederlands, Chicken of the Woods in het engels. Doorgaans vind ik  kiekens leuk, maar deze had ik toch liever niet gezien in mijn tuin. Want dit type boskieken is een parasiet van loofhout die de boom langzaamaan laat rotten en zo uitholt. Naar het schijnt eetbaar, zou naar kip smaken zelfs, maar ik ben toch niet onmiddellijk van plan om te proeven want er blijkt toch enige twijfel te zijn ivm mogelijke allergische reacties.

Soit, een van onze (hele) mooie oude kerselaars zit er van onder tot boven vol mee, een aftakelingsproces dat al vele jaren aan de gang is maar steeds duidelijker wordt. Of de zwam daar oorzaak of gevolg van is is een open vraag. Maar niettemin, vele jaren zullen hem wellicht niet meer beschoren zijn. Jammer…

Wilgen hebben het ontegensprekelijk voordeel dat het volstaat om op het geschikt moment, op een geschikte plaats een stukje wilgentak in de grond te duwen om er nieuwe boom uit te laten ontspruiten.  Als je daarenboven beschikt over een collega met een gezonde interesse in wilgen en bijhorende mooie verzameling wilgensoorten, dan durft er al eens een staaltje verdwalen tot in de Eigenwijze tuin.  Bovenstaande foto is een wilgenkatje van zo’n exemplaar. Geen idee meer welke soort precies, maar wel een soort met heel mooie bloemetjes. Die bloemetjes zijn overigens een belangrijke voedselbron voor heel wat vroege insecten, dat is ook mooi meegenomen. Dus bij deze dank aan betreffende collega, ge ziet dat ze goed gesoigneerd worden ;-) .

Wat een fijne dag, vrijdag. De hele dag ‘in het hout gewerkt’, er zijn weinig dingen die bevredigender zijn voor het hobbyboerke in mij. De twee knotwilgen aan de straatkant dienden verder afgewerkt (er stonden nog wat ‘kapstokken’ op die er af moesten), en daarna moesten met de takkenschaar en handzaag de grote en kleine takken opgekuist geraken. Met het geroffel van de grote bonte specht op de achtergrond voelde ik mij bijwijlen een ware boskanter. Ne mens zou bijna vergeten dat hij gewoon in z’n tuin bezig is.

Verbazingwekkend bovendien hoeveel hout er van zo’n knotboom af komt (wat je op de foto hierboven ziet is maar een fractie). Van op de grond lijkt dat allemaal best mee te vallen, maar van zodra je in die knot zit en de takken van dichtbij ziet blijken het toch weer ferme knapen te zijn. En wégen dat dat doet! Al waar ik met mijn takkenschaar niet door raakte (ik heb nogal een stevige takkenschaar die redelijk wat aan kan) viel onder de noemer brandhout, de rest kon dienen om de takkenril aan te vullen. Goed voor uren pret en verzet.  Tegen dat alle brandhout tot op de binnenkoer gesleurd had, was de zon al lang en breed onder. A day well spent, zeggen we dan.

Maar nu ligt er een vrij gigantische hoop op de binnenkoer die nog in stoofklare mootjes moet gezaagd raken. Een ideaal werkje voor een zondagnamiddag, ware het niet dat de zondagsrust van de buren toch enigszins moet ontzien worden. Én dat er – zo beweert althans de eigenwijze madam- bij dat parket van twee weken geleden blijkbaar ook nog plinten geplaatst moesten worden. Mohow zeg! Zo kan ik bezig blijven hé!

Het is al van begin september geleden dat er een grote tak uit de oude kerselaar gedonderd is. Op een windstille dag nochtans, ineens met een behoorlijk gekraak naar beneden gekomen. Gelukkig was er niemand dicht bij in de buurt, noch schapen noch mensen. Rot aan de basis, zo bleek, zoals ook te zien is op de foto’s hieronder die ik toen maakte.

Nu, ruim twee maand later is de tak eindelijk opgekuist geraakt (efficiëntie is my middle name…). Goed voor een kruiwagentje brandhout en een mand vol aanmaakhout. Maar daar zat ik bepaald niet op te wachten, want het wijst er veel te hard op dat het sterk bergaf gaat met de kerselaars, de twee mooiste, grootste en wellicht oudste bomen van de tuin. Ze moeten echt van respectabele leeftijd zijn, want op een willekeurige tak van ongeveer een pols dik vallen al twintig jaarringen te tellen, dus de grote zijtakken (en de boom zelf) moeten veel en veel ouder zijn. Gôh, dat zal mij spijten de dag dat die twee definitief sneuvelen :-/

Niettemin, het blijft een oude knar die stilaan de eerste tekenen van verval begint te vertonen. Op de foto hierboven kan je bijvoorbeeld zien dat hij al deels hol aan het worden is (onderaan rechts). En ook een aantal zwammen hebben zich al een weg gebaand doorheen zijn schors, allemaal dingen die er op wijzen dat het stilaan bergaf gaat.

Maar dat belet niet dat hij toch nog tientallen jaren kan meegaan, en ondertussen steeds meer en meer beestjes, plantjes en paddenstoelen kan huisvesten. En schaapjes uit de wind zetten, natuurlijk. Staande sterven, het is hem van harte gegund, al hoop ik dat dat moment nog heel veraf is.

Vreest niet, het is niet de bedoeling om met de eigenwijze tuin de zacht-erotische* toer op te gaan, maar perziken lijken nu eenmaal keihard op een blote kont, ik kan daar niks aan doen. Ik ben trouwens niet de enige wie dat al is opgevallen. Maar de eigenwijze madam eet nu eenmaal graag perziken en we zitten al met een gígantísche appel- en perenberg, vandaar dat we begin dit jaar voor de opvolging in onze hoogstamboomgaard gekozen hebben voor een ‘Fertile de septembre’. Perziken hadden we namelijk nog niet. In eerste instantie omdat ik daar ook niet veel van verwachtte; ons klimaat is immers bezwaarlijk perzikvriendelijk te noemen. Ten tweede omdat ik perziken vieze harige vis-noch-vlees vruchten vindt. Geef mij maar een knapperige appel, of een sappige meloen. Maar niks zo tussenin astemblieft. (Avocado’s zijn ook al van die slijmdingen).

Soit, tot mijn verbazing heeft onze fertile de septembre, amper een half jaar na aanplant, een twintigtal rijpe perzikjes voortgebracht, die naar verluidt bijzonder lekker zijn. Zelf heb ik ook geproefd, ne mens is dat aan zichzelf verplicht. Maar het heeft mijn aanvankelijk oordeel alleen maar bevestigd. Perziken zijn jukkie. Maar wel mooi, moet ik toegeven.Én ze lijken op een blote kont, wat ik bijwijlen ook wel kan smaken.

*noch enige andere erotische toer, for that part!

Du jamais vu, zo’n gigantische hoop kersen als er dit jaar aan de boom hangen. Zelfs de vogels kunnen er gene weg mee. En ze zijn nochtans uitzonderlijk lekker op de koop toe. Maar twee zo’n gigantische bomen, boordevol kersen… dat valt niet te oogsten (tijd dat daar in kruipt!), laat staan allemaal op te eten. Dus ook dit jaar alweer maar een fractie die in onze magen verdwijnt, helaas…

Wilg wordt (samen met populier) trouwens ook intensief aangeplant als korte omloop hout (om houtpellets te maken). Daar hanteren ze de norm 2,5 kg (oven)droog hout = 1 l mazout wat de warmteopbrengst betreft. Dat geeft toch al aan dat je je ook met wilgenhout in je houtstoof kunt warmen.

Ik stook zelf met een relatief hoog gehalte aan wilg, gemengd met andere houtsoorten als es, tamme kastanje, fruitbomenhout,… naargelang het aanbod. En dat aanbod aan wilg is nu eenmaal groter dan andere houtsoorten. Maar eigenlijk vind ik wilg best handig om het vuur snel goed op gang te krijgen: Aanmaakhoutjes met daarboven een paar kleine (of gekliefde) wilgenstammetjes gaan makkelijk in brand en geven heel snel behoorlijk wat warmte af. Tegen dat een vuurtje met gewone es goed op dreef is duurt het toch al heel wat langer…

Eenmaal goed op gang schakel ik dan over op grotere (niet gekliefde) stukken wilg, of -als de living voldoende opgewarmd is en er enkel nog wat ‘onderhoudswarmte’ nodig is- een blokje tamme kastanje, es of appel of perenhout. Met de luchttoevoer flink toegeknepen, zodat het mooi langzaam opbrandt. In feite geeft wilg (samen met andere ‘zachte’ houtsoorten) evenveel warmte af als ‘harde’ soorten als eik, beuk en es. alleen brandt het veel vlugger (en geeft dus ook vlugger warmte af).

Maar ziet, objectieve gegevens zijn ook voor handen:

Wilg brengt het er dus zelfs nog beter van af dan populier (in onze streek een populaire brandhoutsoort). Maar het verschil in calorische waarde per gewicht van al die soorten is nagenoeg gelijk: het varieert (voor droog hout) tussen de 5,1 kWh/kg (eik) en  5,3 kWh/kg (berk). Je hebt dus nagenoeg evenveel gewicht eik nodig als wilg om eenzelfde hoeveelheid warmte op te wekken. Maar het volume verschilt wel aanzienlijk: vergeleken met eik heb je ongeveer een vierde meer hout nodig (dus meer stères) voor een even grote warmte opbrengst.

In feite is -naar mijn geheel persoonlijke mening, spreek mij gerust tegen- de mate van droogheid veel belangrijker dan de soort hout: twee jaar drogen is bij ons een proefondervindelijk minimum geworden voor wilg, en drie jaar voor hout van fruitbomen. Dus, Annetanne, laat manlief maar in actie schieten, dan kan je je binnen drie jaar warmen aan je eigenste wilgentakken.