De eigenwijze tuin

‘t is een notenjaar. En half blogland zit met een overschot aan okkernoten waar ze van miserie hun stoof mee aansteken, heelder lokale economieën mee ontwrichten, zich plichtbewust doorheen knabbelen of een weerloze specht met een dégout voor noten opzadelen (Enige overdrijving daargelaten).

Zelf hebben we twee mooie okkernotenbomen staan. De ene draagt grote aantallen normaal-formaat noten, de andere draagt zogenaamde vuistnoten ter grootte van een ernstig kippenei. Honderden. De voorbije week raap ik dagelijks een fruitbakje okkernoten van tussen het gras, waarvan er bij ons thuis en aanverwante huishoudens met mate gegeten wordt. De rest wordt netjes gedroogd en gestockeerd. Voor eigen gebruik des winters (notentaart! zeer njammie!) maar ook voor de voederplank. Het tiental noten dat ik dan dagelijks plattrap en op of rond de voedertafel drop wordt netjes leeggepikt door mussen, mezen en vinken. Iedereen content. Maar het rare is: ik laat honderden kilo’s pruimen, appels en peren uit de respectievelijke bomen donderen en ter plaatse composteren dat het niet meer schoon is. Ik laat de frambozenstruiken kreunen onder het gewicht van de ongeplukte frambozen. Ik kijk eens van ver naar de hazelnoten die plukklaar aan de hazelaars hangen. Maar een okkernoot onbenut in het gras laten liggen stuit mij danig tegen de borst. Ik kan ze niet laten liggen. ‘t Zal wel weer één of andere neurose zijn vermoed ik. Tot op heden is er evenwel geen behandeling voor, dus blijf ik netjes noten rapen.

Het is natuurlijk niet omdat er hier deze week niks nieuws verschenen is, dat er op zeven dagen ook niets gebeurd is in de tuin. Integendeel. Maar wreed fotogeniek was het allemaal niet, vandaar de relatieve windstilte alhier.

In elk geval: met nog tweehonderdveertig Reines des Reinettes zijn de allerlaatste appels – eindelijk – geplukt geraakt. En voordat je aan mijn geestelijke gezondheid zou gaan twijfelen: ik heb die niet écht zitten tellen, maar omdat ze nu eenmaal best bewaren als ze los van elkaar liggen was het gewoon een kwestie van rijtjes tellen om te weten hoeveel het er in totaal zijn. De garage ligt nu stampvol appels en peren. Normaal gezien zijn de meeste daarvan zonder probleem tot halfweg de winter houdbaar. En als ze al te voos dreigen te worden kunnen ze nog naar de voederplank.

Daarnaast heb ik ook noodgedwongen een oude perelaar omgelegd. Hij was al een paar jaar dood (waarschijnlijk aan een schimmel bezweken) en stond er ecologisch verantwoord te doen voor de insecten, de korstmosjes en de spechten. Voor mijn part mocht hij er nog járen staan, maar als er stukken hout van ruim tien kilogram beginnen uit te donderen wordt het te gevaarlijk. Omzagen dus, om plaats te maken voor een vervanger die deze winter geplant wordt (moet nog kiezen welk ras). Gelukkig staat er in de buurt nog heel wat ‘oud hout’ om de ecologische fakkel over te nemen.

Oude bomen en stormachtige dondervlagen, het combineert slecht. Uit één van de oude kerselaars is gisteren een behoorlijke tak naar beneden gedonderd. Gelukkig had ik de schapen net de dag ervoor op een andere weide gelaten, of ‘t was schapenpuree geweest (ze schuilen nogal vaak onder de kerselaars).

Ik hou ook mijn hart vast voor de overige bomen: de takken buigen nu al door met de overvloedige lading appels, pruimen en peren. Misschien bestaat er iets om ze (een deel van?) hun vruchten te doen afwerpen? Moet ik eens napluizen, want ik zou niet graag, net als vorig jaar, nog een boom verliezen.

Wreed wijze naam vind ik dat: Schneiders Späte Knorpfelkirsche. ‘t is bijkans de titel van een Suske en Wiske Album (allez, voor de Duitse uitgave dan). Het exemplaar in onze tuin hebben we destijds, kort na de aanschaf van ons huis, zelf aangeplant. De boom op zich doet het schitterend: een enorme groeikracht, mooi van vorm zonder dat ik er veel in moet snoeien; daar mogen onze appel- en perenboomkens nog een voorbeeld aan nemen. Maar met de kersen zelf ging het tot nu toe minder goed. Altijd mooi bloeien, altijd goede bevruchting en kleine kersen die enthousiast beginnen te groeien. Tot op een zeker punt: dan vielen ze gewoon van de boom af en was het gedaan met kersen. MAAR (!) dit jaar blijven ze wel hangen, en ze worden zelfs al rood, en op ‘t randje af van rijp. Dus met een beetje geluk onze eerste officiële oogst schneiders-kersen. En ‘t zijn er veel, zij gerust.

Aan de rand van de boomgaard, vlakbij de haag staat er een Paardekastanje. Een afdankertje dat ik jaren geleden van iemand gekregen heb (ik weet al niet meer van wie) en bij gebrek aan inspiratie dan maar in de grond gestoken heb waar hij nu nog altijd staat. Het zieltogend twijgje van toen is ondertussen een flink boompje van een drietal meter hoog geworden.
In feite moet ik daar tegen zijn. Want het is geen inheemse boom (wij zweren bij inheems als het op bomen en struiken aankomt). Hij past bovendien als een tang op een varken waar hij nu staat. Maar au fond trek ik er mij niet veel van aan en laat ik dat boomke zijn ding doen. Want aan kastanjebomen komen kastanjes. En ik vind die mooi. Schoon bruin, verknutselbaar tot ventjes en beestjes, jeugdsentiment en van die dingen, geweetwel. En voor de eerste keer in zijn leven zal hij dit jaar bloeien. Onze kindjes zullen m.a.w. in september mannekes moeten kunnen maken met kastanjes en tandenstokers. Ha!