Gemengde gevoelens
Aan de rand van de boomgaard, vlakbij de haag staat er een Paardekastanje. Een afdankertje dat ik jaren geleden van iemand gekregen heb (ik weet al niet meer van wie) en bij gebrek aan inspiratie dan maar in de grond gestoken heb waar hij nu nog altijd staat. Het zieltogend twijgje van toen is ondertussen een flink boompje van een drietal meter hoog geworden.
In feite moet ik daar tegen zijn. Want het is geen inheemse boom (wij zweren bij inheems als het op bomen en struiken aankomt). Hij past bovendien als een tang op een varken waar hij nu staat. Maar au fond trek ik er mij niet veel van aan en laat ik dat boomke zijn ding doen. Want aan kastanjebomen komen kastanjes. En ik vind die mooi. Schoon bruin, verknutselbaar tot ventjes en beestjes, jeugdsentiment en van die dingen, geweetwel. En voor de eerste keer in zijn leven zal hij dit jaar bloeien. Onze kindjes zullen m.a.w. in september mannekes moeten kunnen maken met kastanjes en tandenstokers. Ha!
