De eigenwijze tuin

Nee echt, ik wil dat kunnen, foto’s maken zoals diene meneer van hier onder. Dus niet getalmd en onmiddellijk actie.

Read more »

Amai, zo’n foto’s zou ik graag kunnen maken zie.

‘Dat het nog eventjes ging duren’, zo beweerden ze woensdag emailgewijs vanuit het Konijnenberg-hoofdkwartier, kort na het plaatsen van mijn bescheiden bestelling. ‘Omdat de door mij bestelde goederen niet allemaal voorradig waren’, namelijk. ‘Maar dat ze mij onmiddellijk op de hoogte zouden brengen van het moment dat dat wel zo zou zijn, en ze mij dan ook als de bliksem zouden toesturen’, zelfs .
Jammer maar helaas, dacht ik dan. Maar ook geen ramp, want zo dringend was het allemaal niet, die bestelling. En toch beleefd dat ze dat netjes laten weten. De klant op de hoogte houden, zo hebben we het graag.

Ik was dan ook blij verrast, toen vrijdag zo rond half twee meneer TNT-post op de stoep stond met in zijn pollen mijn integrale bestelling. Meneer Konijnenberg had een grapje gemaakt zo bleek, want mijn bestelde goederen waren wél allemaal voorradig gebleken en waren zelfs prompt op de post gedaan. Fijn zo! En wat zat er allemaal in dat dozeke?

Glazekes en ringskes, jazeker! Vooreerst een 77mm ring om op mijn 12-24ke te vijzen zodat daar grijsverloopfilters en neutrale densiteitfilters en dergelijke meer kunnen voor geschoven worden. Maar ook een 500D voorzetlens om voor diezelfde lens te schroeven, kwestie van een beetje dichterbij te kunnen komen om ‘het voorplan’ wat groter in beeld te krijgen met toch nog veel achtergrond op de -euh- achtergrond. En met dat ik toch aan het bestellen was ineens ook nog eenzelfde 500Dke maar dan met een 72mm schoefdraad voor op mijn 180mm macro. Dan kan ik er bijvoorbeeld de apotheciën van de korstmosjes in mijn tuintje er flink wat groter (en hopelijk wat scherper) opzetten. Of andere zotte kleine prutsen! Dat het maar rap lente wordt, dan kan ik buiten gaan spelen! whiiiii! Maar nu zit ik wel stilaan met het probleem dat mijn rugzak te klein wordt om er het nodige in te steken. Straks moet ik nóg eens bestellen bij meneer Konijnenberg! :-)

Geweizwammetjes (Xylaria hypoxylon), het zijn verre van zeldzame paddenstoeltjes. Als er ergens dood loofhout blijft liggen heb je veel kans dat ze er uiteindelijk op beginnen groeien. Ze komen wel pas op het eind van het rottingsproces van hout aan hun trekken, dus enig geduld is noodzakelijk. Maar van zodra ze er zijn is ’t doorgaans gelijk haar op een hond, zo talrijk.  ‘t Is niet anders in de eigenwijze tuin, ook daar staan ze op bepaalde plaatsen dik gezaaid. En net dát maakt het een beetje tricky om er een mooie foto van te maken, zo van een wirwar aan zwartwitte sprieten. Het wordt algauw een akelig drukke bedoening met een chaotische achtergrond. En ik ben daar niet aan.  Maar zaterdag had ik het geluk om een nagenoeg alleenstaand, flink uit de kluiten gewassen exemplaar te vinden. Met als resultaat een paar foto’s die ik – ik zal het maar toegeven- best o.k. vindt.

En voor al die hoge-schermresolutie-surfers onder jullie, voor wie de foto’s op deze blog soms wat kleintjes bleken uit te vallen, steek ik vanaf deze maand een tandje bij (jaja, speciaal voor jou!). Klik op een foto in het bericht (en in alle komende berichten), en je krijgt ze op 800 pixels breedte (of lengte) te zien. Rechtstreeks doorklikken van de ene foto naar de andere kan door op de pijltjes onderaan te klikken. Sluiten door op de foto zelf, of op het rode kruisje onderaan te klikken. Probeert’ekeer, de foto’s komen veel mooier tot hun recht (vind ik). Ge gaat daar content van zijn (denk ik). ‘t is niks, graag gedaan (weet ik).

Overigens zijn die geweizwammetjes best interessante dingskes. Als lid van de zakjeszwammen hebben ze niet het typische paddenstoelmodel maar zijn ze eerder knotsvormig. Jonge exemplaren, zoals op deze foto, zijn bedekt met wit poeder. Dat zijn ‘conidiën‘, sporen die op ongeslachtelijke wijze geproduceerd worden. Later gaan ze over tot geslachtelijke voortplanting en verandert hun kleur naar zwart. Deze sporen (ascosporen) zitten dan niet meer gewoon aan de buitenzijde maar groeien in kleine puistachtige verdikkingkjes (perithecia) aan het oppervlak. In die perithecia zitten ostiolen, miniscule gaatjes waarlangs de ascosporen vrij komen als ze rijp zijn. Bijzonder saai en niet relevant allemaal, maar ik heb dat vroeger allemaal van buiten moeten leren en daarom heb ik de onstuitbare neiging om er jou hier mee te ambèteren, nèm. Veel relevanter is dat ze, alhoewel ze niet giftig zijn, door hun kleine omvang en hun taaie textuur bepaald niet uitnodigen tot opeten en derhalve niet als eetbaar beschouwd worden.  Pech, maar niet getreurd, want er worden antivirale en antitumorale werkingen vermoed in dit zwammetje, en dat is toch ook belangrijk, schijnt. Soit, ik vind ze gewoon mooi, eigenlijk.

Ja hoor, ‘t Was alweer een tijdje geleden dat er nog een verlengstukske aan mijn fotomarieke gegroeid was. Dat is geheel normaal, want als ik zie wat er allemaal in mijn dierbare Lowepro AW-trekker gepropt zit, dan leg ik mijn handjes toope (D’r kan daar geweldig veel in, in zo’n rugzak). Maar ! Aan de andere kant is dat ook volkomen abnormaal, want natuurfotografen lijden voor de overgrote meerderheid aan het Syndroom-van-nooit-genoeg, en er valt nog bijzonder schoon glaswerk op de kop te tikken daar in het wild. Zoals dit lenske bijvoorbeeld, zes jaar geleden op de markt gebracht, speciaal voor de digitale Nikons met een DX-sensor. Met zijn 99° beeldhoek een stúk meer groothoek dan de 78° die ik tot op heden met mijn 18-200 haalde. Deze lens kan bovendien al scherpstellen vanaf 30cm, dus dingen à la ‘viervlek in een moeras‘ komen binnen de mogelijkheden.  Ik heb dan ook niet lang getwijfeld toen ik ze tweedehands bij ‘een betrouwbare bron’ kon aanschaffen.

Jammer genoeg is’t nu van pokkeweer en rap donker buiten, dus veel meer dan wat binnen-experimentjes en wat rappe probeerselkes buiten zit er niet in momenteel. Maar ‘t ziet er al bijzonder veelbelovend uit. Veel DOF bijvoorbeeld,  zelfs op f9. Ik ga daar veel plezier van hebben peis’k. (En dan moet ik er mij misschien ook ineens nog een 500D-ke van Canon aanschaffen, dan kan ik nog wat dichterbij komen. Nikon maakt zo’n voorzetlenzen niet meer bij mijn weten en nu Canon zo vriendelijk is om bijwijlen hier rechtsboven reclame te maken is’t ene plezier ‘t andere waard,  niewaar :-)  )

Kijk, zo in de rapte een paar foto’s:

panoramisch zicht op mijn bietenkot

een steenuilnestkast in haar natuurlijk biotoop. Mieke kijkt goedkeurend toe.

mijn garagedingk

panoramisch zicht op nen bak blommen.

bokkie in landschap

All the hip kids are doing it, vandaar krijg je ook hier wat van de foto-oogst van zondag (cursus natuurfotografie met de statiefgoeroe en zijn kompaan) te zien. Komt er van als je een heel weekend niet thuis bent om in de tuin foto’s te maken…

Een schoon koppel zwammetjes op een bedje van mos.

Dezelfde zwammetjes, experimentje met de flits. Beetje uitgevreten licht aan de rand van de hoedjes, eilaas.

En mijn (denk ik) beste beeld van die dag, een strontvlieg op een flinke (melk?)zwam.

Om inspiratie op te doen, of om gewoon van de mooie beelden te genieten: ‘pildiblog‘ van Remo Savisaar uit Estland.

En dichter bij huis ben ik zo ongeveer van mijn stoel gevallen bij het bekijken van de foto’s van Sam Mannaerts. Bekijk vooral de landschappen en de insecten!

“De morgenstond geeft goud in de mond” beweert men. I call shenanigans!
Afgezien nog van het feit dat ik mij weinig aangenaams voor de geest kan halen bij de aanwezigheid van een klomp edelmetaal in mijn orale regio moet ik eerlijk bekennen dat het hele vroegmorgengebeuren echt niet meer aan mij besteed is. Pas op, in den tijd sprong ik moeiteloos om vier uur ‘s morgens uit mijn bed om vervolgens twintig kilometer verder te fietsen teneinde daar naar jodelende blauwborstjes en karekietjes te zitten turen. Later draaiden we er ons hand zelfs niet voor om om rechtstreeks van de fuifzaal richting Harchies te rijden en aldaar de visarend nog eens te bekijken (slapen was voor mietjes!). Maar tegenwoordig moeten ze al met zeer goede argumenten komen willen ze mij nog voor zes uur uit mijn nest te halen.

Wel kijk, de praktijkles van de cursus natuurfotografie is zo’n argument. Samen met een dikke 25 andere wakkere burgers stond ik gisteren om 5u30 paraat aan de Kaaihoeve in Zwalm. Rollin in actie, het spreekt vanzelf dat ik weer één en ander bijgeleerd heb. Dit (en nog veel meer) onder andere:

• statief niet gewoon neerzetten maar stevig in de grond drukken
• stokjes gebruiken om in de wind bewegende onderwerpen te bevriezen
• stokjes gebruiken om je beeld te construeren zoals jij het wil (het blad waarop de mug  hierboven zit een beetje kantelen bijvoorbeeld)
• beter op de achtergrond letten
• reflectiescherm gebruiken!
• grijsverloopfilter hoeft niet per sé volledig horizontaal gebruikt te worden.

Een grijsverloopfilter had bijvoorbeeld in de linker bovenhoek van het beeld hier onder wonderen kunnen doen.

Jaat jaat, het was bijzonder interessant. Aan de andere kant… het zal je ook niet verwonderen dat er weer wat uitbreidingen aan mijn verlanglijstje gegroeid zijn. Een bezoekje aan Konijnenberg eerstdaags dringt zich op, en wel voor:

• een verbindingsring voor mijn sigma 180mm en mijn (omgekeerde) 50mm
• een deftig reflectiescherm
• een difusiescherm
• een filterhouder
• een neutraal grijsfilter
• een setje gradiëntfilters
• een polarisatiefilter
• een schuifslede voor op mijn statief

Hoog tijd voor nog een jobkorting me dunkt! Sfeerbeeldjes van de praktijkles vind je alhier.

Voor wie nu – volkomen terecht – gigantische spijt heeft dat hij/zij deze kans aan zich heeft laten voorbij gaan: er is herkansing mogelijk! Want in oktober hernemen we de hele cursus in Geraardsbergen. Meer info binnenkort op rlva.be

Wat hebben wij onder meer onthouden van de bijzonder boeiende tweede les natuurfotografie gisteravond? Wel, deze tip van de statiefgoeroe vind ik wel het vermelden waard:

‘Kijk zoveel mogelijk naar mooie beelden van anderen en probeer daarin te ontdekken waarom je ze mooi vindt. Op die manier heb je in je hoofd al een idee van hoe een mooie foto er uit ziet en hoe die opgebouwd is. Zo zal je sneller tot mooie beelden komen.’ (of zoiets in die trant).

En voila, om je al meteen geheel ten dienste te zijn een linkje naar de website van David Maitland. Want daar staan verdikke schoon dingen op (blader vooral eens doorheen de 11 ‘invertebrates’). En verder ben ik op het allereerste zicht ook wel te spreken over ‘Shoot‘, een nieuw fotografietijdschrift dat ze gewoon in Dundelleize verkopen (met dank aan Yo voor de tip).  Wie nog ander interessant kijkvoer te melden heeft mag het altijd zeggen!

Als dít niet het ultieme bewijs is dat ik een brave jongen ben!
Want wat heeft de goedheilige man meegebracht? Schoon speelgoed voor de papa! Woehoew joepiejeij!

Ze heet Nikkor AF-S 18-200mm F 3.5-5.6G DX VR en sedert ik ze heb is ze nog niet van mijn toestel af geweest. Het grote zoombereik is zeer fijn natuurlijk (niemand is nog veilig voor het alziend oog), maar vooral die laatste twee lettertjes, de vibration reduction maken het een bijzonder leuke lens, dankuwel.