Mijn eerste schuchtere stappen in de commercie: ik ben een officiële ‘Rana’-rian: een groep amateurfotografen die via de website www.ranaphoto.net van winkeltje spelen. Tot nu toe staan er nog maar twee foto’s van mij op, maar het is de bedoeling dat daar binnen de kortste keren het kruim van mijn fotocollectie terug te vinden is. Benieuwd wat het wordt…
Het is altijd leuk om reacties te krijgen op mijn berichten alhier, zeker als de foto’s gewaardeerd worden.
Maar als ik dan ook nog een mail krijg zoals onderstaande
Ah ja, nog vergeten te vragen
geen goesting om bij Rana te komen?
beta.ranaphoto.net
Centje bijverdienen, lenske kopen, dat soort dingen ? ;-)
van iemand wiens werk ik ronduit bewonder en die ik ook als mens weet te apprecieren, awel dan loop ik even op wolkjes. Want wat lees ik dan tussen de lijnen ? Dat de man die dankzij zijn online natuurfotografiecursus en -forum mij stukken beter heeft leren fotograferen, de man die in natuurfotografenland zowat een halve Godheid en Goeroe is, dat diezelfde man mijn foto’s wel te pruimen vindt. ‘Woehoew!’ zeg ik dan, binnensmonds weliswaar. :-)
Wie de indruk had dat het hier op deze blog wat rustig was de laatste week heeft gelijk: met het eind van mijn vakantie in zicht moest ik nog een eindspurtje maken wat ‘huishoudelijke taken’ betreft. Ondertussen is een paar duizend kilo stabilisé op zijn plaats geraakt, zijn de afvoergootjes er in geplaatst en moet ik enkel nog een tiental vierkante meter betonklinkertjes leggen. Daarnaast is er een overvloedige hoeveelheid appels (James Grieve) in bakjes geraakt om de komende maanden geconsumeerd te worden.
Vandaag was opruim- en rustdag, met een korte wandeling met mijn fotomarieke in de tuin. én gelegenheid om mijn nieuw speelgoed een eerste keer te testen, want de vakantie was bijna op en ik had nog vakantiegeld over (alle excusen zijn goed). De eerste resultaten zijn veelbelovend, maar het zal nog veel oefenen vergen vooraleer ik er tot goeie foto’s mee kom. Maar allez, omdat u niet zolang op uw honger te laten zitten, een close-up van een groene vleesvlieg (wellicht de diersoort die ik het meest verfoei).
Voor de aficianado’s: 180mm + 2x TC + tussenringen. Belichting handmatig op f9 – 1/250 sec, hoofdflits op -1, slaafflitsen allebei + 2.3. Het licht is nog veel te hard en duidelijk geflitst. Om dat in de vingers te krijgen is er nog veel werk aan de winkel.
Daarna op ambachtelijke wijze, zonder flits nog een hooiwagentje tegen het lijf gelopen op de notelaar. Wijs beestje, niet? ‘t lijkt ook al zo’n buitenaards monstertje, den duts.
Naar aanleiding van Menck’s commentaar op ‘fluffy’:
Bemerk op de foto rechts de vuile vlek op het muurtje rechts. Het is niet echt een vuile vlek, het is een biestjen. Ter vergelijking: de pot ernaast bevat strijkpareltjes, kwestie van de grootte-orde te schetsen. (Strijkparels zijn overigens een gesel voor ouders, want leiden een eigen leven en kruipen en masse weg om daarna wekenlang één voor één weer op te duiken, maar dit geheel ter zijde)
Om van die kleinekes te fotograferen moet het groot kanon bovenkomen: een combinatie van een Sigma 180mm macrolens, een 2x teleconverter en een driedelige tussenringenset. Mits het juiste gerief werkt de automatische belichting dan nog, maar voor scherpstelling ben je dan op handmatig scherpstellen aangewezen (voor macro sowieso de beste optie). Voor het diafragma ga ik dan liefst niet onder de 9, want dan wordt de scherptediepte zeer beperkt.
Nadeel van het kleiner diafragmagaatje is dan wel dat de sluitertijd langer wordt, dus een goed statief met een goede statiefkop is noodzakelijk. En dan nog zal door het afdrukken de hele opstelling bewegen. Omdat je beeld op zijn hoogst vijf millimeter hoog is, resulteert de minste trilling van je toestel in een aardverschuiving op je beeld. 
Daarom maak ik dergelijke foto’s altijd met de timer: afdrukken, en vijf seconden later maakt het toestel (ondertussen weer trillingvrij) de foto. Licht is vaak een probleem, zeker als je met zo’n lange toeter werkt. Dan wordt flitsen bijna een noodzaak, al probeer ik het zoveel mogelijk te vermijden. Nevenstaand beeldje: Iso 250, f 9 – 0,7 sec.
frustratie – o – frustratie.
En wel hierom: mijn avondlijke tuinwandeling, in goed gezelschap van my precious* bracht mij gisteren tussen het hoge gras, alwaar doorgaans wel één of ander fotogeniek wezentje rondsluipt dan wel -springt of -fladdert. De avondzon speelde door het gras en de schermbloemigen (bereklauw, wilde peen en ene die ik nog eens moet determineren), afgezien van de iets te felle wind ideale foto-omstandigheden. En ineens zie ik op een bereklauw-scherm een mooi model vlieg zitten. Geen zo’n zwart mormel waar ik vies van ben, maar ééntje op lange fijne poten, met donkere oogjes, een spits snuitje, warmgeel lijf. Een model, qua. Het beestje zat ook bijzonder schoon gepositioneerd, met de witte bloemetjes van de Bereklauw onder en achter zichzelve, in tegenstrijklicht, op ideale hoogte en – niet geheel onbelangrijk- muisstil. Ik sluip dicht genoeg, pootjes van het statief nagenoeg helemaal plat en maak ene schone beelduitsnede, belichting wat bijregelen (tegenlicht vereist een matige overbelichting anders is het onderwerp te donker), beperkt diafragmeren om een mooie DOF te krijgen (oogjes en bekje haarscherp en de rest wazig), met de hand scherpstellen (altijd bij macro) en klaar om af te drukken. Prachtig beeld. Perfect. Het beestje kijkt recht in de lens, het licht en de compositie zijn skitterend. Hier ga ik content mee zijn. euhm… misschien toch nog een stopke kleiner diafragmeren? euhm… ja… nog een laatste draai aan de diafragmaknop en… het beest vliegt weg. *bleit*
‘t enige wat er nog in zat was een middelmatig beeld van een chtoeme zweefvlieg. pfeh. (dus toch wel een beetje beeld, al bij al).
* ook wel bekend als mijn fotomarieken D200.
Soms lees ik op ‘t interweb als zouden er mensen zijn die hun fotomateriaal van de hand doen “omdat ze stoppen met deze hobby“. En dan blijken ze over een materiaaldepot te beschikken dat het gemiddeld jaarinkomen van een voltallig vietnamees dorp in ruime mate overstijgt.
Ik versta dat niet.
En dan nog wel op twee punten.
punt 1: ik zou niet kunnen stoppen met fotograferen. Ik zou mijn eigen opfretten moest ik mijn fototoestel niet om de andere dag in mijn pollen hebben (getuige daarvan de bloghistorie van maart-april 2006. Maat maat toen heb ik nogal afgezien, en de toenmalige lezers van mijn blog ook).
Ik begrijp nog dat, als je nooit serieus met fotografie begonnen bent, dat je dan niet geneigd bent om alles te gaan fotograferen. Maar éénmaal je er écht mee begonnen bent (en gezien de materiaallijst moet dat wel zo zijn), zie ik niet in hoe je ineens alles kan stilleggen. Ik verklaar mijn eigen nader: Vroeger was ik een fanatiek vogelkijker. Elk weekend weg naar dit of dat reservaat om te gaan vogelen (dat ander vogelen, gijdaar met uw vuile gedachten), weekends en vakanties in het buitenland, enkel en alleen met het doel om naar beesten met pluimen te kijken. Nu lukt dat niet meer wegens tijdsgebrek en al , maar ik ben nooit gestopt met naar vogels kijken. Ook nu nog speur ik semibewust constant rond naar vogels, ook nu nog ligt mijn verrekijker binnen handbereik. Ook nu gaat onze gezinsreis naar plaatsen waar er gevogelte huist. ‘t Zelfde met muziek: cassetjes, platen en CD’s met bakken tegelijk verzameld. Welnu ik heb ze nog allemaal, en ik ben nog altijd zeer geïnteresseerd in muziek, noodgedwongen ook op een lager pitje.
Dat je kan stoppen met fotograferen, dat snap ik dus niet.
punt 2.
Maar goed, laat ons veronderstellen dat het maar ‘om te proberen’ was. Dat ze het een paar maand uitgetest hebben en dat het uiteindelijk toch niet ‘hun ding’ was. Dan snap ik niet hoe je zomaar duizenden euro investeert in iets wat al bij al niet helemaal uw goesting is. Dat weet je toch al nadat je een maand met een body met kitlens rondloopt? Dan investeer je toch niet verder, in de hoop dat ge dan meer goesting krijgt? Dat is al even logisch als een kleine maken om je relatie te redden. Zelf fotografeer ik al meer dan twintig jaar (zie ook de about pagina), maar ik kom toe met een zeer goed toestel met mijn kitlens, een macrolens, een oude 50mm, een set tussenringen en een teleconverter. Ik heb ook een zeer goed statief, en een goede flits. Maar ik loop al meer dan een halfjaar te wikken en te wegen of ik mij al dan niet een extra flits zou aanschaffen. Ik zou hem zeker gebruiken en voor de financies moet ik het ook niet laten. En toch: heb ik het wel nodig, vraag ik mij dan af. Is het niet te decadent om als hobby-istje met zoveel materiaal rond te lopen. Soms denk ik van what the heck, kopen die handel. Maar dan begin ik weer te twijfelen, en koop ik hem toch niet.
Terwijl anderen dus hopen geld blijken uit te geven aan iets dat ze dan na x-aantal maanden weer wegdoen. Consumeren, wegwerpen, die manier van leven. Dat versta ik dus niet. u wel?
Elk jaar zitten op de achterste weide wel een paar Kleine vuurvlinders. In de grond kleine etters, want verschrikkelijk snel en zeer schuw, bijgevolg al jarenlang bron van hevige frustratie omdat ik ze nooit op de foto kreeg.
Maar vandaag had ik er ene liggen, want met de felle wind kon het beest niet echt goed uit de voeten en moest zich om de paar meter neerzetten. De aanhouder wint, en na een half uurtje ben ik dicht genoeg geraakt. Alleen jammer van dat het tjoepke van zijn voelspriet er niet op staat. Maar niettemin!
