De eigenwijze tuin

Nu mag je over het weer zeggen wat je wil, maar het zorgt wel voor uitzonderlijk licht in de tuin. Het contrast tussen licht en donker ligt zo ver uiteen dat mijn fotomarieke er niet goed weg mee weet. Dus een beetje onnatuurlijk aandoende beeldjes, maar zo zie je tenminste eens hoe schandalig veel bloesems er weer op de fruitbomen staan (pruimen zijn al over de top, kersen zijn nu in volle bloei, perelaars komen stilaan op dreef en appelaars moeten er nog aan beginnen).

Als ik zo de hoeveelheid bloemekes op die kerselaar links bekijk lijkt het me aangewezen om alvast een maxiverpakking toiletpapier te bestellen, kwestie van te anticiperen op eventuele spetterpoepkes wegens teveel kersen snoepen.

Voor de rest is het nog wreed op het gemakske in de tuin. Veel komt er nog niet piepen in de moestuin, ook al is er al redelijk wat gezaaid en geplant. (sluimererwten, aardappels, uien en look, sla, radijzen, spinazie, warmoes). Gelukkig maar, want ik ben voor’t moment zwaar in het doe-het-zelven geslagen (metselen, vloerke en plafondje leggen, trapke maken,… ) dus ik heb helemaal geen tijd voor veel tuinwerk!

Ter uwer informatie: op bovenstaande foto links een kersenboom, midden een appelaar (oogstappel, nog nikske bloei), middenachteraan een perenboom en rechts vooraan een pruimenboom (reine claude).

Kent ge dat ook, als ge zo onder uwen appelboom staat? Die frustratie om de mooiste blozende appels daar te zien hangen, helemaal aan de periferie van de boom, waar je er nét niet bij kunt. Waar je zonder halsbrekende waaghalzerij met onstabiele ladderconstructies zelfs in geen uren in de buurt kan komen, wegens veel te ver af van enige tak van betekenis waar je een ladder zou kunnen tegen zetten, laat staan beklimmen. Djutoch! En zo blijven de schoonste zonbeschenen appels (blozend, rood, en o zo appetijtelijk) onbenut hangen, en moet je je noodgedwongen tevreden stellen met de tweede keus van de kern van de boom (die geen zon gezien hebben en dus fletsgeel zijn, en -zo redeneert ne mens dan- lang niet zo lekker kunnen zijn als die onbereikbare exemplaren). DJUTOCH!

Read more »

Moete nu wa weten? Mijn notarisappelboompje denkt dat het lente is. Tsssss. Er zijn geen seizoenen meer, meneer en madam!

Vorige zomer hadden we al een behoorlijke opbrengst van onze pas aangeplante fertile de septembre, en ook dit jaar zag het er aanvankelijk veelbelovend uit. Maar perziken zitten hier echt wel op het randje van hun kunnen, en de voorbije ‘zomer’maanden zijn er duidelijk te veel aan geweest. De wind en regenvlagen van de laatste twee dagen gaf de genadeslag. Dus toen de Eigenwijze Madam deze avond op strooptocht ging op zoek naar fruit kwam ze wel terug met appels, peren, druiven en frambozen, maar voor de perziken kwam ze te laat: allemaal op de grond, en allemaal al rot. Een flutse dus, dit jaar. Och wel, volgend seizoen beter zekers? En ten anderen, ik lust dat toch niet, perziken, dus geen erg, geen erg.

‘Kriekenvodka, zou dat nikske zijn?’ zo vroeg ik mij op een onbewaakt moment af. Want ik stond op een boom vol rijpe krieken te kijken, mij onderwijl bedenkend dat ik (in jenever) opgelegde krieken eigenlijk niet zo lekker vind. En een taartenman ben ik ook al niet, dus veel alternatieven blijven er dan niet over om die krieken te verwerken. Of ‘t moest zijn dat gij nog een subliem recept hebt, ge moogt u altijd laten gaan hier onderaan in de commentaria.

Read more »

What a beautiful day. Morgen wordt nog beter, want dan zijn mijn oogappels eindelijk weer alle drie thuis. Maar toch, het was een bijzonder mooie dag.

Oei. Laetiporus sulphureus. Zwavelzwam in het nederlands, Chicken of the Woods in het engels. Doorgaans vind ik  kiekens leuk, maar deze had ik toch liever niet gezien in mijn tuin.

Read more »

Vreest niet, het is niet de bedoeling om met de eigenwijze tuin de zacht-erotische* toer op te gaan, maar

Read more »

Het kersenseizoen lijkt onwaarschijnlijk lang te duren, dit jaar. Straks gaat het naadloos over in het appelseizoen (de oogstappels lonken al) en de pruimenoogst. Maar voorlopig hangen er nog werkelijk gigantische hoeveelheden kersen in de twee oude kerselaars (beiden met stamomtrek van meer dan twee meter). Welke soorten het zijn? Ik zou het niet weten. Maar u daar weet het misschien wel?

In de ene boom hangen hetgeen mijn eigenwijze madam ‘wittebuiken’ noemt. Wel degelijk vrij bleekskes van vel en ook van binnen (de kersen, niet mijn madam): zie de twee linker foto’s hier onder (klikkerdeklikterop voor groter).

De twee rechter foto’s zijn dan weer van de tweede boom, duidelijk van een ander merk. Waarschijnlijk (zo waag ik met totaal geen bevoegdheid ter zake te poneren) geen Lindekers, want precies toch donkerder (ook het pitje) dan de kersen in dit bericht? En zei getroost, er hangen er ook van dit merk nog duust aan! Maar ik heb geen tijd om dat allemaal te plukken, want ik heb een maand vakantie!