De eigenwijze tuin

‘t Was ondertussen alweer 5 jaar geleden dat ik, wegens overenthousiaste bok, een extra houtkantje geïmproviseerd had met een tiental  wilgenpoten en een grote hoop kleinere wilgentakken. Hoog tijd voor de eerste knot-ronde, want ook al is het hout amper dik genoeg om in de houtstoof te steken, de takken worden toch stilaan te zwaar. Zo zwaar dat de stammen zouden kunnen scheuren. Goed voor twee halve dagjes pret en verzet in de tuin: knotten, opkuisen en afvoeren. Dat is -echt waar- plezant. En ik ben de enige niet die daar zo over denkt.

De fijnere takken heb ik met recuuptouwtjes van de stro- en hooibalen (El cheapo is my middle name) tot bussels gebonden. Dat ging verrassend makkelijk eigenlijk. Lusje in het touw, ander uiteinde er door en aantrekken maar. Alleen jammer dat die bussels ruim een meter lang zijn. Dat past niet zo makkelijk in mijn houtstoof vrees ik :-/ Dus ‘t zal toch voor een kampvuurtje zijn, ergens later op ‘t seizoen. Of ‘t moest zijn dat ik er nog wat touwtjes rond bind links en rechts, om vervolgens elke bussel in drie te zagen. Weetniet of dat vanzeleven goed kan gaan :-)

Wat een fijne dag, vrijdag. De hele dag ‘in het hout gewerkt’, er zijn weinig dingen die bevredigender zijn voor het hobbyboerke in mij. De twee knotwilgen aan de straatkant dienden verder afgewerkt (er stonden nog wat ‘kapstokken’ op die er af moesten), en daarna moesten met de takkenschaar en handzaag de grote en kleine takken opgekuist geraken.

Read more »

Ken je het werktuig op de foto? Veel kans van niet, want zo courant is het al lang niet meer, tenzij bij ambachtelijke houtbewerkers. Het is een trekmes.

Read more »

Weet ge’t nog, aandachtige lezer, dat ik vorig jaar boomzaaggewijs de oude knotwilg te lijf ging?

Read more »

Annetanne stelt bij de commentaren op het vorig bericht de kwaliteit van wilg als brandhout in vraag. Wilgenhout wordt inderdaad dikwijls als tweede keus beschouwd op dat vlak. Eik, beuk en es staan een stuk beter aangeschreven.  Nochtans, wilg afschrijven als brandhout zou ik zeker niet doen. Van zodra de diameter groter is dan pakweg een pols dik, is het voor mij goed genoeg om de houtstoof in te gaan.

Wilg wordt (samen met populier) trouwens ook intensief aangeplant als korte omloop hout (om houtpellets te maken). Daar hanteren ze de norm 2,5 kg (oven)droog hout = 1 l mazout wat de warmteopbrengst betreft. Dat geeft toch al aan dat je je ook met wilgenhout in je houtstoof kunt warmen.

Ik stook zelf met een relatief hoog gehalte aan wilg, gemengd met andere houtsoorten als es, tamme kastanje, fruitbomenhout,… naargelang het aanbod. En dat aanbod aan wilg is nu eenmaal groter dan andere houtsoorten. Maar eigenlijk vind ik wilg best handig om het vuur snel goed op gang te krijgen: Aanmaakhoutjes met daarboven een paar kleine (of gekliefde) wilgenstammetjes gaan makkelijk in brand en geven heel snel behoorlijk wat warmte af. Tegen dat een vuurtje met gewone es goed op dreef is duurt het toch al heel wat langer…

Eenmaal goed op gang schakel ik dan over op grotere (niet gekliefde) stukken wilg, of -als de living voldoende opgewarmd is en er enkel nog wat ‘onderhoudswarmte’ nodig is- een blokje tamme kastanje, es of appel of perenhout. Met de luchttoevoer flink toegeknepen, zodat het mooi langzaam opbrandt. In feite geeft wilg (samen met andere ‘zachte’ houtsoorten) evenveel warmte af als ‘harde’ soorten als eik, beuk en es. alleen brandt het veel vlugger (en geeft dus ook vlugger warmte af).

Maar ziet, objectieve gegevens zijn ook voor handen:

Wilg brengt het er dus zelfs nog beter van af dan populier (in onze streek een populaire brandhoutsoort). Maar het verschil in calorische waarde per gewicht van al die soorten is nagenoeg gelijk: het varieert (voor droog hout) tussen de 5,1 kWh/kg (eik) en  5,3 kWh/kg (berk). Je hebt dus nagenoeg evenveel gewicht eik nodig als wilg om eenzelfde hoeveelheid warmte op te wekken. Maar het volume verschilt wel aanzienlijk: vergeleken met eik heb je ongeveer een vierde meer hout nodig (dus meer stères) voor een even grote warmte opbrengst.

In feite is -naar mijn geheel persoonlijke mening, spreek mij gerust tegen- de mate van droogheid veel belangrijker dan de soort hout: twee jaar drogen is bij ons een proefondervindelijk minimum geworden voor wilg, en drie jaar voor hout van fruitbomen. Dus, Annetanne, laat manlief maar in actie schieten, dan kan je je binnen drie jaar warmen aan je eigenste wilgentakken.