De eigenwijze tuin

De enige haalbare manier (behalve dan een strafkampachtige omheining) om je pluimvee afdoende te beschermen is het ‘s nachts opsluiten in een veilig hok. De helft van Europa doet het zo, alleen in Vlaanderen zijn we daar niet zo plichtbewust in. Tot nu toe ben ik daar zelf ook vreselijk nonchalant in vrees ik.

Bovendien was ik dit weekend naar ‘t zeetje, dus kon ik uberhaupt geen hokjes dichtdoen. Reintje had het precies geroken dat er ‘niemand thuis’ was en heeft zich prompt aan de twee vrouwtjes Ronquiereskalkoen vergrepen. Hij heeft ze wel niet door of over de omheining heen kunnen sleuren, vandaar dat ik zeker ben dat een Vos de dader is. Vader kalkoen heeft het overleefd, maar is dermate getraumatiseerd dat hij zich in de boschages verborgen heeft en zelfs de fut niet meer kan opbrengen om mij te lijf te gaan. Ochere het beest. Als hij een beetje bekomen is en weer te voorschijn komt zal ik hem bij de kippen onderbrengen, veel dichter bij huis, en hopelijk ook veiliger.

Update 28/5: vader kalkoen heeft het ook niet gehaald. Doodgevallen van de stress wellicht.

Dat Kalkoenen niet van de snuggerste zijn, dat was mij ondertussen al wel meer opgevallen. Vooral als het er op aan komt in- of uitgangen terug te vinden om aan hun slaapplaats / eten / drinken / legbak te geraken blijkt er één en ander aan te schorten. Paniekerig heen en weer peddelen langs het kippengaas, in plaats van een halve meter verder eens een kijkje te nemen, op de plaats waar ze daarnet nog door het poortje gekomen zijn. Dat soort dingen.

Maar dat de kosten-baten verhouding bij hun domesticatie zodanig in het nadeel van hun elementair zelfbehoud doorgeschoten is dat ze zelfs vriend en vijand niet uit elkaar kunnen houden, daar val ik van achterover. Bijna letterlijk, want als ge daar een beetje afwezig uw kommetje kippenvoer staat uit te delen aan het braaf pluimvee verwacht je niet dat er ineens vijf kilogram kalkoen tegen uw linkerbil aanknalt. Dan neigt ge ei zo na uw evenwicht te verliezen, zelfs. De nozem! De HOOLIGAN! Hebben ze die beesten dan nooit bijgebracht dat ze de hand die hen voedt vooral niet moeten bijten!? Hij mag blij zijn dat hij nog voor nageslacht moet zorgen, of hij zal al met een een halve kilo farce van gehakt, noten en paddestoelen in zijn gat onder de grill, de ellendeling.

Nee maar serieus! Al goed dat hij mij te grazen had en niet één van mijn gasten, want hij is toch zo’n tachtig cm hoog tegen mij opgesprongen (een ket van een blauwe plek is het resultaat). SLE moest gevarenpremies subsidiëren, gedimme!

Hij is natuurlijk te dom om het oorzakelijk verband te snappen, maar wegens zijn wangedrag is hij nu, samen met zijn harem, verbannen naar een afgesloten ren (een vorig jaar aangeplante houtkant met een weelderige gras/kruidenlaag en deels beschut door het naaldbos) mét geïmproviseerd schuilhok, dus te klagen hebben ze niet. En daar peddelen ze nu, heen en weer langs de afsluiting, op zoek naar een poortje, als neurotische tijgers in een slechte zoo. Maar dom als ze zijn weten ze binnen enkele dagen waarschijnlijk niet beter of het is altijd zo geweest, en settelen ze zich netjes in hun nieuw verblijf. Et en avant!

Zeven hanen voor zeven hennen, ‘t is een onhoudbare situatie. Niet comfortabel voor de hennen, maar ook voor de hanen was het niet meer leefbaar: bloederige vechtpartijen waren dagelijkse kost.

Daarom is een deel van de veestapel een week geleden verhuisd: één hen naar Opa’s erf, waar ze vriendelijk verondersteld wordt eieren te leggen in gezelschap van het daar al aanwezig pluimvee. De rest naar de vriezer: 2 parelhoentjes, 6 haantjes en 1 hen. (om eerlijk te zijn: de twee parelhoenen hebben de vriezer slechts gedeeltelijk gehaald, wegens te njammie.)

Omdat het niet allemaal 100% zuivere Vlaanderse koekoeken zijn wil ik ze (nog) niet uitdelen aan andere kwekers. Eerst nog even wachten tot onze twee oudste hennen, Poelien en Poelet (sic), de vrijwillige geest geven. Jazeker, ze mogen blijven tot ze vanzelf doodvallen. Want wat slachten betreft ben ik een rare: geen probleem om ‘de voorbestemden’ de pot in te draaien, maar o jee als er een vaste klant die hier al jaren rondloopt om de één of andere reden wegmoet. Dan deel ik ze liever uit, zoals onze vroegere haan die naar collega G. verhuisd is.

Anyway, de rust in de kippenren is ondertussen hersteld. De grote haan en zijn hennen zijn content. En de Ronquieres kalkoenen blijkbaar ook, want van de weeromstuit zijn de eerste kalkoeneneieren gelegd. Hoezee! Nu wachten tot ze doorkrijgen dat ze daar een paar weken op moeten blijven zitten, zodat er ook iets uitkomt.

lelijk als de nacht wordt hij. :-)

Geen erf zonder pluimvee. Het mag u dan ook niet verwonderen dat we na onze verhuis naar Woubrechtegem zo goed als onmiddellijk een toompje kippen in huis (t.t.z. in de tuin) haalden, een milde schenking van nonkel Frank en tante Mia. Van een onbestemde mix waren ze, milde oerkiptoestanden, taai en argwanend. Veelvuldige ontsnappingen, wilde broedsels in het sparrenbos, vlooien bestrijden en kalkpoten behandelen waren dan ook ons deel. Gekweekt als de konijnen hebben ze, met voortreffelijke vol-au-vent als resultaat. Belachelijk veel eieren hebben ze gelegd, veel meer dan wij ooit zelf op kregen. Een positieve balans dus, maar toch iets teveel chaos. Vandaar dat het er nu iets georganiseerder aan toe gaat met onze wel-opgevoede Vlaanderse Koekoeks.

Het is natuurlijk niet bij kippen gebleven: parelhoentjes, kalkoenen, barberies en brandganzen, ‘t is allemaal de revue gepasseerd en uiteindelijk op ons bord of dat van de plaatselijke vos beland.
En sinds een paar weken is er weer nieuw volk in de eigenwijze tuin: Ronquières kalkoenen, niet bedoeld om op te eten maar om er mee verder te kweken. De voortreffelijke principes van het Steunpunt Levend Erfgoed indachtig paren deze dieren het nuttige aan het aangename. Het is immers een zeer oud Belgisch ras dat zeker al vijf eeuwen geleden in Vlaanderen te vinden was. En ook in Noord Henegouwen, in de streek rond Ronquières was het een populair dier.
Ten gevolge van de twee wereldoorlogen was het ras grotendeels verdwenen, maar is nu weer algemeen verspreid. Niet in het minst omdat het een taai en zelfstandig ras is dat een winters stootje kan verdragen. De hennen broeden gemakkelijk en goed (broedtijd 28 dagen) en zijn goede moeders voor de kuikens. Klinkt goed, newaar?

Momenteel zijn ze met drie, gekocht als dagkuikens, ondertussen al een maatje groter. Het is nog afwachten of het mannetjes of wijfjes zijn. Hopelijk zit er van elks ééntje bij, zodat er gekweekt kan worden. Zoniet, dan moet ik er nog ergens één op de kop zien te tikken.