Is ze niet snoezig? Poekie, onze kattin, hevig krols en, de enige vrouwtjeskat uren in het rond zijnde, momenteel werkelijk énorm populair bij de katers uit de hele buurt. Er zwermen er hier duust rond, allemaal even bronstig en met hun pelske vol goesting.
Read more »
Poekie vond een muis
en de muis vond van niet.
Onder de appelboom zoekt er inspiratie voor en op Buikberg hanteren ze er zo hun eigen geplogendheden bij; namen kiezen voor neerhofdieren, ‘t is een behoorlijk delicate aangelegenheid. Want het gemiddelde beest gaat toch algauw enkele jaren mee. Liefst een naam kiezen die niet al te veel gruwelijke associaties oproept, denk ik dan. Jammer genoeg blijk ik op die acute momenten van uitbreiding der veestapel niet stelselmatig over te lopen van inspiratie. Daardoor hebben onze beestjes niet echt originele namen. Maar aan de andere kant, ze herinneren mij ook niet meteen aan de onderwijzer van het vierde, noch die van het zesde, noch aan enig leraar lichamelijke opvoeding. En dat is toch ook al iets.
Maar, terzake! Wie loopt daar allemaal rond op ons erf?
Bij de schapen hebben we ‘de Witten van Moerbeke’, simpelweg zo geheten omdat hij wit is en afkomstig van een boerderij in Moerbeke. Onze twee ooien ‘de Zwarte’ en ‘de Halve’ hadden vroeger nog het gezelschap van ‘de Witte’, alle drie met een kenmerkende verdeling zwart/wit op hun snoet: veel wit / minder wit / geen wit. Puur functionele namen dus. De lammetjes krijgen traditioneel elk jaar hun namen toebedeeld door onze kroost. Bijgevolg worden we (al even traditioneel) elk jaar gezegend met een ‘Pitou’ (foto), een ‘Minou’ en doorgaans ook een ‘Bommetje’ en een ‘Ruitje’. Geen enkel schaap luistert echt naar zijn/haar naam, maar iedereen komt wel spontaan mekkerend aangedarteld als ik fluit, luidkeels ‘skapie skaaapieee‘ roep of simpelweg met een emmertje korrels sta te rammelen. Brave beestjes!
Dan het pluimvee. Onze twee oude kippen (onbestemd ras) heetten Pouline en Poulette. één van beiden is ondertussen (wellicht van de ouderdom) gesneuveld, maar ik kon ze niet uiteen houden dus weet niet wie overschiet. Onze ‘nieuwe’ Vlaanderse koekoeken hebben geen naam maar luisteren wonderwel naar ‘tieeeekieeeee … tieeekie tieeeekietiekie!’ We noemen hen echter gewoon ‘de Kiekes’ want dat bekt iets makkelijker. Ondertussen is ook hun bestand gehalveerd na een bezoek van de Vos, met inbegrip van de haan (foto). Resten dus nog drie kippen, die niet echt een naam hebben (behalve dan het collectieve ‘de Kiekes’.
Onze carnivoren zijn Poekie (foto, kattin, 13 jaar oud) en Titus (kater, 5 jaar oud). Titus is geboren toen onze oudste zoon volop Bob De Bouwer aan het ontdekken was (en de poes van Bob heet Titus), vandaar. Inspiratieloos, ge hebt er geen gedacht van.
Tenslotte is er nog Choco, onze cavia. Samen met de poezen de enige die stelselmatig met zijn naam aangesproken wordt. Én de enige van de huisdieren die binnenshuis mag komen. Maar ik ben er na drie jaar nog altijd niet in geslaagd om een deftige foto van dat beest te maken.
Vandaag werden de maïsakkers die de eigenwijze tuin half insluiten op enkele uren tijd kaal gevreten door een bescheiden strijdmacht van gigantische machines. Behalve dat het nu enkele dagen stapvoets rijden wordt in onze straat (het wegdek is herschapen in een modderglijbaan, maar hey, we wonen in een landbouwzone dus mij hoor je niet klagen) betekent dit ook party time voor Poekie en Titus. Want maïs af wordt steevast na enkele dagen gevolgd door de invasie van hongerige (en derhalve onvoorzichtige) ratten in kippenren en stallingskes. Naast strikte hygiëne (niet morsen met voedsel; de kippen krijgen enkel wat ze op kunnen) en enkele vallen (niet leuk, maar echt wel nodig) krijgen de indringers ook te maken met de moordende kaken van onze mini-tijgers. Hun efficiëntie is bijwijlen indrukwekkend. Benieuwd wanneer we de eerste dode rat op de mat aan de achterdeur gepresenteerd krijgen…
Laat me es raden: jij hebt geen poezen?
… schrijft Menck in de reacties op het vorig bericht. Toch wel dus. Twee zelfs. (en hij zou het moeten weten, moest hij de reacties op zijn eigen blog wat aandachtiger lezen, ha!)
Poeke en Titus, moeder en zoon. Poekie is ondertussen een jaar of twaalf oud, en dat valt er aan te merken. Haar dagtaak bestaat uit rondhangen in de buurt van binnenkoer of op de hooizolder (geen van onze katten komt binnenshuis) en ten gepasten tijde afzakken naar haar eetbak.
Titus, een kater van om en bij de vijf jaar oud, is een ander paar mouwen. Afgetraind en semi-wild, kappen in zijn oren van het vechten, regelmatig voor meerdere dagen ‘verdwenen’, een killer quoi.
Ze doen schade, daar ben ik van overtuigd. Bosmuizen, Woelmuizen, Spitsmuizen, een sporadisch vogeltje of een verdwaalde mol, het moet er allemaal aan geloven. Poekie heeft in de loop van haar jonge jaren zelfs twee wezeltjes aangebracht. Op het totaal aantal prooien dat ze aanvoeren en aan de achterdeur laten liggen is het aandeel vogels minimaal. Dat heeft paradoxaal genoeg waarschijnlijk te maken met het grote aantal vogels dat in mijn tuin zit: meer ogen om de naderende poes te spotten, en om alarm te slaan (vogels waarschuwen elkaar voor naderend gevaar). De woelmuizen zijn blijkbaar niet zo sociaal aangelegd, want ik schat dat 90% van de kadavertjes tot die groep behoort. Dat zou vermijdbaar zijn door onze katten een halsband om te doen met meerdere belletjes (één belletje is niet genoeg: katten ontwikkelen op korte termijn een sluiptechniek waarbij ze dat ene belletje stil weten te houden), maar dan is gelijk de reden weg waarom ik katten hou. Want ze vangen ook de huismuizen, die zeer frequent in onze stalletjes en berghokken opduiken. Nu goed, huismuizen… daar valt mee te leven. Mits de nodige hygiëne wat dierenvoeders betreft (in afgesloten containers bewaren) zal het met het aantal huismuizen goed meevallen.
De echte reden waarom Poekie en Titus bij ons rondlopen zijn de bruine ratten. Die halen hun voedsel in de buurt (maïsveld, kippenhokken,…) en maken op mijn erf nesten tussen paletten, achter steenstapels, onder het kippenhok,… zelfs onder de dakpannen van onze living. één ratje in mijn schapenstal, ik zou er niet van wakker liggen. Maar één ratje dat in mijn dakisolatie zit te nestelen: ola pola! Bovendien worden ratten alras een probleem: het blijft niet bij ééntje.
Maar Titus en Poekie maken er werk van. De occasionele rat die opduikt houdt het zelden lang vol. En daarom mogen ze blijven, onze twee sloebers. Al ben ik nog in twijfel of ze opvolging zullen krijgen éénmaal ze de pijp aan maarten geven. Afwachten wat de ratjes zullen doen op dat moment.
Een steenuilennestkast die aan een grondige onderhoudsbeurt toe is ligt uit te drogen bovenop een houtstapel. Voor Poekie een goede locatie om de boel in de gaten te houden.
