Ooit, in een ver en wazig verleden, ben ik dit blogdingk begonnen als een soortement inventaris van al wat leeft in mijn tuin. Een foto van een plant of beest nemen, daar een naam op plakken, en de combinatie op een websiteken zetten. Dit ter handzame cataloog voor mijzelve, voor als ik hetzelfde plantje/beestje nog eens zou tegenkomen, en ik niet meer zou weten wie of wat het was. Een en ander is danig uit de hand gelopen, ik moet het u niet vertellen. Het hoofddoel, de tuin inventariseren, is ondertussen grondig op een zijspoor geraakt. Edoch een zijspoor dat nog steeds bewandeld wordt! Ha!

Derhalve voegen wij heden toe aan de grote inventaris der lieveheersbeesten in de Eigenwijze Tuin: Propylea quatuordecimpunctata, ofte het veertienstippelig lieveheersbeestje.

Het is niet alleen op blogmeetings dat ietwat onwennige ontmoetingen dreigen (hoor ik daar zenuwen gieren onder bepaalde bomen?), ook in de vrije natuur is’t soms van dat. Op de bladeren van de zwarte bessen verstoorde een mier het onderonsje van twee tweeëntwintigstippelige lieveheersbeestjes. Of waren het de lieveheersbeestjes die de privacy van de mier kwamen schenden? Geen idee, maar blijkbaar viel er iets onnoemlijk lekkers van dat blad te schrapen en had geen van beide betrokken partijen zin om dat zo maar te laten schieten.

De mier had zelfs absoluut geen neiging tot delen, en ging permanent dreigen bij de onverstoorbare lieveheersbeesten. Enkel als ze een venijnige knauw kregen van de mier peddelden ze een halve centimeter opzij. De mier zelf wist niet meer waar ze het had van koleire, van de één naar de andere van die schransers snellend, ondertussen twijfelend of ze hulp moest gaan halen. Verder dan de rand van het blad raakte ze hierbij nooit, ze kreeg het niet over haar hart het blad geheel onbewaakt aan het zwartgeel vreetlegioen over te laten. Geen idee hoe het afgelopen is, een half uur na het maken van de foto’s zaten ze nog steeds alle drie op het blad en de ochtend er op waren ze alle drie weg.

Dik tevreden ben ik, dat ik toen mijn toefje margrieten niet samen met de gestreepte witbol weggemaaid heb. Waar zouden die schone penseelkevertjes anders wel terecht gemoeten hebben, ik vraag het u? Want die vinden dan wel een fourageerplaats op het zandblauwtje van Annetanne, maar iets in de naam van die plant (ZANDblauwtje) doet mij vermoeden dat ik het zelfs niet moet *probéren* om ze in de eigenwijze tuin te introduceren.

Neen, laat ik dan toch maar mijn kansen wagen met de margrieten, en proberen om die wat te bevoordelen tegenover het omringende gras (gras wieden met andere woorden), kwestie van de uitbreiding wat te stimuleren.

Niet alleen de penseelkevers varen er wel bij overigens, ook de smalvleugelige boktor (Stenopterus rufus) wordt er door aangetrokken. Deze boktor is vrij algemeen en komt ook dikwijls in tuinen voor. De larven leven in droge dode takken van loofhout. De volwassen kevers lijken zowel qua uiterlijk als qua gedrag op wespen, kwestie van niet te gauw opgepeuzeld te worden.

Oesje. Een boktor op mijn binnenkoer (hier op een blad van mijn olijfboompje). En ‘t is dan nog wel Phymatodes testaceus, of de veranderlijke boktor voor de vrienden (omdat er veel kleurvarianten van bestaan). Veranderlijk, tant pis, maar de soort is ook gekend als de brandhoutboktor. En daar kan ik wel niet mee lachen hé! Daarvoor heb ik veel te hard in het zweet mijns aanschijns staan hakken, zagen, verslepen, klieven en stapelen de voorbije winters. Ze moeten dat dan vooral niet allemaal gaan oppeuzelen vooraleer ik het in mijn stoof gestoken heb. Maar bon, dit exemplaar komt wellicht gewoon uit het gestapeld brandhout gekropen dus het kwaad is al geschied want het zijn de larven die gangen in het hout knabbelen. Ze leggen bovendien alleen maar eitjes op de schors van dood hout, niet op het hout zelf. En dat is al bij al maar bij een klein deel van al het aanwezige hout in mijn garage/schuur het geval: het meeste is schorsloos. Leven en laten leven denk ik dan.

Op bovenstaande foto zien ze er nog onschuldig uit, maar kijk eens van dichterbij!

Of nog erger, van nog een beetje dichterbij! MONSTERS zijn het! En hij grijnst zo boosaardig!

Maar zienu, kihiiiieee! De voedselpiramides in actie: vanuit het niets komt daar een bloeddorstige waterkever opgeduikeld die prompt één van die bloedzuigende ellendelingen wegplukt! Kijk, hieronder zwemt hij weg met zijn prooi. Moge het hem (naar meer) smaken.

En zelfs als er al eentje door de mazen van de vleesetende kaken glipt wacht hem, eenmaal boven water, de luchtmacht. Want de Rode baron (allez, ne vuurjuffer dan) ligt al op de loer.

Ha! en Joepie! roep ik dan. En de vijver zit vol met zo’n diepzeemonsters. Hurray! Niet alleen van het merk roofkeverken, bovendien. Want kijk welk vreemdsoortig schepsel daar afgevallen boomblaadjes zit te consumeren net onder het wateroppervlak: een dikke vette poelslak. Als ware het een walvis in mijn eigenste mini oceaan.

Zo wijs maat. Dat KRIOELT van de beestjes. Poelslakken, kevertjes in diverse maten en soorten, schaatsenrijders (ze hebben gekweekt), ruggezwemmers, kikkervisjes… WhIIIII!!!

Vuurkever – Pyrochroa coccinea

Zie wat er nu mijn tuin komt binnengevlogen: een Muskusboktor (Aromia moschata). Een vier centimeter lange, glanzende métalisé klepper met nog eens even lange antennes op gemonteerd. Acht centimeter kever als het ware. Voorwaar een zeer schoon beest. (Maar rap! Moeilijk te fotograferen en al). Zijn naam heeft hij te danken aan klieren achterop zijn achterlijf, waar hij een naar muskus ruikend goedje produceert in een amechtige poging om van chemische oorlogsvoering te doen. Ultiem doel daarbij is zijn belagers afschrikken (pazop! ik stink! riektet niet? en ik smaak nog slechter dan ik ruik zenne! Allez, bol het nu maar af, stouterik). Maar dat kan ook verkeerd uitpakken, want nog niet eens zo heel lang geleden werden ze en masse gebruikt om sigarenkisten van een aantrekkelijk geurtje te voorzien, de dutsen.
Wilgenboktor, zo worden ze ook genoemd. Die naam hebben ze dan weer te danken aan de Xylofage (letterlijk: hout vretende) larven, die twee tot drie jaar op levend wilgenhout teren. Uiteindelijk verpoppen de larven tot volwassen kevers die in de zomermaanden op zoek gaan naar voedsel (hoofdzakelijk stuifmeel) en een partner. Door het zeldzamer worden van oude wilgen is ook de keversoort stilaan zeldzaam aan het worden. Enige tevredenheid om hun aanwezigheid is dus wel gerechtvaardigd. Maar aan de andere kant: tevéél larven kunnen een goeie boom om zeep helpen, en dat zie ik dan weer liever niet gebeuren. ‘t is ook altijd iets met die beesten ;-) .

eindelijk nog eens een avondzonnetje, zei het dan kortstondig

Met vele tientallen doen ze zich dezer dagen te goed aan de alomtegenwoordige brandnetels. Het zijn rupsen van de Dagpauwoog, en ze hebben honger! Als volwassen dier een prachtige vlinder, en als rups een belager van brandnetels. Meer moet dat niet zijn van mij.
Nee, dan heb ik heel wat meer reserves bij onderstaande charel.

Een boktor, zoveel is duidelijk. Hij lijkt een beetje op een Kleine populierenboktor (Saperda populnea), maar is volgens mij toch nog iets anders. Wat precies weet ik nog niet, derhalve wordt hij met de nodige argwaan en bijhorend scheef oog bekeken, want sommige soorten boktorren zijn tot veel onaangenaams in staat als het op hout opvreten aankomt.