Mieke blijkt een ijdel schaap. Na het gedoe met haar coiffure loopt ze nu te pronken met zotte hoedjes. Als ik niet oppas staat ze volgend jaar mee te mekkeren op Waregem koerse, met de rest van de kudde aldaar. Ik betwijfel nog wie hier de zotste muts is: Mieke met haar extravaganza, of de licht megalomane kip die hier een wel heel groot ei ambieert uit te broeden. ‘k Weet, ik heb het al eerder gezegd, maar ik heb me daar toch een veestapel getroffen…
*voorafgaande waarschuwing: niet geschikt voor vegetarische of anderzijds gevoelige lezers*
Laat u niet vangen aan bovenstaand vreedzaam tafereel, geachte lezer! Zolang er graantjes op te pikken vallen is’t allemaal peis en vree, maar van zodra het laatste tarwekorreltje opgepikt is komen andere primaire behoeften opgedoken en is’t van koekenbak. Negen hanen voor een even groot aantal hennen: vechtpartijen en vrouwonvriendelijk gedrag dat het niet meer schoon is! En naarmate de dagen lengen wordt het er niet beter op, au contraire! Dus moeten er zeven baan ruimen. Niks aan te doen, want gijlie zijt allemaal alleen maar geïnteresseerd in hennen. Bon, de korte pijn dan maar en deze morgen de plaatselijke man-met-het-mes gebeld, met de vraag of hij van plan was om in’t kort nog eens wat kiekens te slachten. “Maar ik ben just bezig”, kreet de man enthousiast in de hoorn, “steek ze maar direct binnen”. Party time dus: kiekes vangen!
Met de Brahma’s had ik niet zo veel werk; de loebassen zijn danig mak dat ze niet echt wisten wat hen overkwam toen ik hen in een kartonnen doos overbracht.
De zilverbrakels daarentegen keelden traditioneel alsof ze ter plaatse levend aan een roestig spit geregen werden, de aanstellers. Maar ook zij verdwenen gedrieën in een kartonnen doos. Al bestond één van die idioten het wel om halverwege het verzamelen weer uit de doos te krabbelen en nog een extra rondje vang-de-kiek in te lassen. Ik heb mijn lichaamsbeweging weer gehad vandaag.
En zo komt het dat we de komende weken veel vol-au-vent en/of coq au vin dienen te eten. Moest ge nog alternatieve recepten liggen hebben voor haan-aan-de-taaie-kant, ge moogt ze gerust posten in de commentaria.
Red mij! Of mijn baas vreet mij op! Voor 5 euro losgeld per stuk red je ons van een gewisse dood en mag je mij met mijn vrienden en/of vriendinnen afhalen. Wij zijn allemaal gezonde brahma’s of zilverbrakels van zo’n drie maand oud. Bij de zilverbrakels kunnen meneren en madammen al onderscheiden worden, bij de brahma’s is ‘t nog een beetje gokken.
Help ons! Want wie overschiet gaat richting vol au vent!
edit 28/9 : de zilverbrakel hennen zijn allemaal de deur uit. Nog drie zilverbrakel hanen ter beschikking. Ook nog een tiental brahma’s.
Rassensegregatie in de de Eigenwijze Tuin! Dat we dát nog moeten meemaken! Edoch bittere noodzaak, geachte lezer, anders zou ik er nog niet aan peinzen! Het betreft hier de noodgedwongen opsplitsing van de in blakende gezondheid vertoevende opkweek van het laatste broedkastexperiment, ondertussen voorspoedig gegroeid en derhalve allemaal samen veels te volumineus geworden om de nacht (*) nog opeengeprest door te brengen in het ‘kuikenkotje’ (2m² groot). Ik zou die mannen van Gaia nog niet op mijn dak willen! Bovendien, ze worden stilaan ouder. Krijgen pubermanieren en al, willen zich al eens stilaan aan seksueel getinte experimenten wagen, dit ondanks mijn vermanende opmerkingen (ze zijn ochére nog zo jong!). En stel u voor dat zo’n breedgeschouderde loodzware brahmahaan valt voor de delicate schoonheid van een frêle zilverbrakelhen? Dat kan toch niet passen in Gods plan, surely? En evenmin als de Gaianezen wens ik hier die mannen van SLE op mijn dak te krijgen, omwille van rassenvermenging en al. Ge weet tenslotte nooit nu, met al die verrechtsing in Vlaanderen (eigen kieken eerst!).
Neeneen, elk in zijn perk, de brahma’s bij de brahma’s, de zilverbrakels bij de zilverbrakels. Al loopt bij die laatste wel nog altijd über-nutcase Napoleon rond, maar die is qua gestalte gewaagd aan de zilverbrakels dus daar verwacht ik voorlopig geen al te grote accidenten mee. Maar ondertussen zijn ze dus wel stilaan groot genoeg geworden om op eigen poten te staan. Dus moest ge geïnteresseerd zijn in zilverbrakels en/of brahma’s aan gunsttarief, laat het vooral weten in de commentaria of zo.
* ‘s nachts wordt al het pluimvee consequent opgehokt, met het oog op al te desastreus vossenbezoek in het verleden.
Broedmachines, dat is iets wreed wijs als het werkt. Schattige tjiepkes à gogo. Ooh’s en Aaah’s! Maar voor ge’t weet staat ge daar met 39 kiekes op uw erf. Ware onze haan niet zo’n hooligan geweest, het waren er zelfs 40 geweest. Maar ondertussen hebben we kip gegeten (hij heeft het zelf gezocht).
Read more »
Ja hoor, ik heb het weer vlaggen. Die blik alleen al… Een kieken met een ernstige hoek af. Mind you, lang niet het eerste en ‘t zal ook niet het laatste zijn in onze pluimveestapel, maar ne mens vraagt zich toch stilaan af of dat op een ander ook voorkomt, zo van dat geschift pluimvee.
Read more »
Read more »
Toeme toch! Komt er van natuurlijk, te gehaast om ‘t broedmachientje eerst deftig te laten proefdraaien, teveel vertrouwend op het nauwgezet plichtbewustzijn van de werkmensch van vreemde mogendheden.
Tenminste, dat is wat verondersteld wordt momenteel plaats te vinden in de Read more »zestien zeventien eieren die sinds deze morgen in een rechte lijn richting kuiken gezet zijn. Oooooh spannend en al! Kuikentjes! Pluis! Veel!
Wie wel eens naar dieren in nesten pleegt te kijken weet dat de meekijkende kroost ter hoogte van het eindrubriekje, geheten ‘jong leven’, consequent vervalt in welgemeende ‘oohs’ en ‘aahs’. Steevast aandoenlijk rondpeddelende puppies, onhandig snaterende eendekuikens, dollende jonge poesjes of ander schattig piepjong gedierte rechtstreeks uit de pluisafdeling. Het kinderhart smelt, vanzelfsprekend. Welnu, heden beschikken wij daar fulltime zelf over, want het broedmachine-experiment in klas 4A van VBSH is bijzonder voorspoedig verlopen: meer dan 90 kuikens gekipt, voldoende om ieder die dat wou (en mocht) de paasvakantie in te sturen in gezelschap van enig piepend gekuikente. Needless to say dat onze dierenvriend daar in de wolken mee is.
Derhalve zijn Winter (de witte), Herfst (de bruine, rechts), Lente (zwart met bleke buik) en Zomer (volledig zwart, uiterst links) toegevoegd aan het pluimveebestand van de eigenwijze tuin. Voorlopig huizen ze in het tijdelijk beschikbare knaagdierkooitje, maar van zodra ze groot en sterk genoeg zijn en het weer wat milder is verkassen ze naar buiten, dat spreekt.
Voila, het heeft even geduurd, maar Shiva proudly presents: haar eerste ei.
Zelfs van mijn beesten krijg ik cadeaus maat, moenievragen wat een schone verjaardag ik achter de rug heb.
