Ijs en sneeuw leggen een mooi maar venijnig koud laagje over de Eigenwijze tuin. De Brahma’s  are not amused en laten zich eten en drinken aan huis brengen. Ze zetten zo weinig mogelijk poten buiten. (het witte op de grond in hun hok is zaagsel, geen sneeuw).

Frosty, pas een paar dagen oud, heeft in haar prille leventje nog geen omgeving boven de 3°C gekend. ‘t Beestje is gewoon haar vrolijke zelve en trekt zich van de kou niks aan. Maar als ze een tukske wil doen klimt ze wel op de rug van mama en slaapt ze op een bedje van warme wol, met vloerverwarming. Betty ondergaat zonder morren, zolang de aanvoer van bieten, hooi en vers water niet stokt. Geduldig wachtend op betere tijden.

Mieke blijkt een ijdel schaap. Na het gedoe met haar coiffure loopt ze nu te pronken met zotte hoedjes. Als ik niet oppas staat ze volgend jaar mee te mekkeren op Waregem koerse, met de rest van de kudde aldaar. Ik betwijfel nog wie hier de zotste muts is: Mieke met haar extravaganza, of de licht megalomane kip die hier een wel heel groot ei ambieert uit te broeden. ‘k Weet, ik heb het al eerder gezegd, maar ik heb me daar toch een veestapel getroffen…

Laat u niet vangen aan bovenstaand vreedzaam tafereel, geachte lezer! Zolang er graantjes op te pikken vallen is’t allemaal peis en vree, maar van zodra het laatste tarwekorreltje opgepikt is komen andere primaire behoeften opgedoken en is’t van koekenbak. Negen hanen voor een even groot aantal hennen: vechtpartijen en vrouwonvriendelijk gedrag dat het niet meer schoon is!  En naarmate de dagen lengen wordt het er niet beter op, au contraire! Dus moeten er zeven baan ruimen. Niks aan te doen, want gijlie zijt allemaal alleen maar geïnteresseerd in hennen. Bon, de korte pijn dan maar en deze morgen de plaatselijke man-met-het-mes gebeld, met de vraag of hij van plan was om in’t kort nog eens wat kiekens te slachten. “Maar ik ben just bezig”, kreet de man enthousiast in de hoorn, “steek ze maar direct binnen”. Party time dus: kiekes vangen!

Met de Brahma’s had ik niet zo veel werk; de loebassen zijn danig mak dat ze niet echt wisten wat hen overkwam toen ik hen in een kartonnen doos overbracht.

De zilverbrakels daarentegen keelden traditioneel alsof ze ter plaatse levend aan een roestig spit geregen werden, de aanstellers. Maar ook zij verdwenen gedrieën in een kartonnen doos. Al bestond één van die idioten het wel om halverwege het verzamelen weer uit de doos te krabbelen en nog een extra rondje vang-de-kiek in te lassen. Ik heb mijn lichaamsbeweging weer gehad vandaag.

En zo komt het dat we de komende weken veel vol-au-vent en/of coq au vin dienen te eten. Moest ge nog alternatieve recepten liggen hebben voor haan-aan-de-taaie-kant, ge moogt ze gerust posten in de commentaria.

Red mij! Of mijn baas vreet mij op! Voor 5 euro losgeld per stuk red je ons van een gewisse dood en mag je mij met mijn vrienden en/of vriendinnen afhalen. Wij zijn allemaal gezonde brahma’s of zilverbrakels van zo’n drie maand oud. Bij de zilverbrakels kunnen meneren en madammen al onderscheiden worden, bij de brahma’s is ‘t nog een beetje gokken.
Help ons! Want wie overschiet gaat richting vol au vent!

edit 28/9 : de zilverbrakel hennen zijn allemaal de deur uit. Nog drie zilverbrakel hanen ter beschikking. Ook nog een tiental brahma’s.

Rassensegregatie in de de Eigenwijze Tuin! Dat we dát nog moeten meemaken! Edoch bittere noodzaak, geachte lezer, anders zou ik er nog niet aan peinzen! Het betreft hier de noodgedwongen opsplitsing van de in blakende gezondheid vertoevende opkweek van het laatste broedkastexperiment, ondertussen voorspoedig gegroeid en derhalve allemaal samen veels te volumineus geworden om de nacht (*) nog opeengeprest door te brengen in het ‘kuikenkotje’ (2m² groot). Ik zou die mannen van Gaia nog niet op mijn dak willen! Bovendien, ze worden stilaan ouder. Krijgen pubermanieren en al, willen zich al eens stilaan aan seksueel getinte experimenten wagen, dit ondanks mijn vermanende opmerkingen (ze zijn ochére nog zo jong!). En stel u voor dat zo’n breedgeschouderde loodzware brahmahaan valt voor de delicate schoonheid van een frêle zilverbrakelhen? Dat kan toch niet passen in Gods plan, surely? En evenmin als de Gaianezen wens ik hier die mannen van SLE op mijn dak te krijgen, omwille van rassenvermenging en al. Ge weet tenslotte nooit nu, met al die verrechtsing in Vlaanderen (eigen kieken eerst!).

Neeneen, elk in zijn perk, de brahma’s bij de brahma’s, de zilverbrakels bij de zilverbrakels. Al loopt bij die laatste wel nog altijd über-nutcase Napoleon rond, maar die is qua gestalte gewaagd aan de zilverbrakels dus daar verwacht ik voorlopig geen al te grote accidenten mee. Maar ondertussen zijn ze dus wel stilaan groot genoeg geworden om op eigen poten te staan. Dus moest ge geïnteresseerd zijn in zilverbrakels en/of brahma’s aan gunsttarief, laat het vooral weten in de commentaria of zo.

* ‘s nachts wordt al het pluimvee consequent opgehokt, met het oog op al te desastreus vossenbezoek in het verleden.

Broedmachines, dat is iets wreed wijs als het werkt. Schattige tjiepkes à gogo. Ooh’s en Aaah’s! Maar voor ge’t weet staat ge daar met 39 kiekes op uw erf. Ware onze haan niet zo’n hooligan geweest, het waren er zelfs 40 geweest. Maar ondertussen hebben we kip gegeten (hij heeft het zelf gezocht).

Even een kort overzicht van het aanwezig gevogelte? In ren 1 huist Shiva. Zij bewaart als een norse Moeder Overste de orde onder de 11 brahmakuikens die ik als kuiken bij een hobbykweker in Erembodegem kocht. Ondertussen zijn die al ruim een maand oud, en bepaald niet gecharmeerd door Shiva haar bemoeienissen. Niet dat zij zich daar iets van aantrekt: zij is baas en dat mag geweten zijn. Een occasionele corrigerende pik is dan ook aan de orde van de dag.

Ren 2 wordt bevolkt door de vier seizoenen en de twee die-hards van het eerste broedkastexperiment. Zomer (ge weet wel, die met zijn Napoleon-complex) is hier zo’n beetje de wannabe feldwebel. Hij houdt zelfs toespraken, tegenwoordig. Vanop een verhoog, kunt peizen.

De twee brakeltjes zijn broekschijters die bang zijn van hun eigen schaduw. Misschien betert dat nog. Misschien niet.

Binnenkort wordt ren 1 aangevuld met nog eens 9 brahma’s (nageslacht van Shiva en wijlen-de-haan) en ren 2 met 12 brakelhoentjes (gekocht als broedei bij de mannen van SLE). Maar voorlopig zitten die 21 kleintjes nog binnen, tot ze groot genoeg zijn om naar een (volledig afgesloten) buitenren te verhuizen. Pas als ze groot genoeg zijn om geen last meer te hebben van eksters en kraaien mogen ze helemaal vrij. Maar 39 kippen lijkt mij sowieso wat van het goede te veel. Derhalve kunt ge u binnenkort aan een annonceke verwachten. Ik kan ze toch moeilijk allemáál opeten?

Ja hoor, ik heb het weer vlaggen. Die blik alleen al… Een kieken met een ernstige hoek af. Mind you, lang niet het eerste en ‘t zal ook niet het laatste zijn in onze pluimveestapel, maar ne mens vraagt zich toch stilaan af of dat op een ander ook voorkomt, zo van dat geschift pluimvee. Internetgewijs ben ik bekend met het bestaan van de vrij neurotisch aangelegde Bomma, van wiens strapatsen Tante Annie geregeld kond doet. Maar voor zover ik kan beoordelen betreft het daar vooral een kieken met (een slecht) karakter; een bitch maar geen nutcase.

Neen, onder mijn kiekens zit er altijd wel eentje die gewoon simpelweg geschift is. Deze bijvoorbeeld denkt dat hij Napoleon Bonaparte is. Doet rare pasjes, paradeert rond in de ren als ware hij het slagveld bij Jena-Auerstädt aan het overzien.

En hij heeft ook overduidelijk ook veel te lang naar the ministry of silly walks gekeken.

Dus vraag ik mij dan af, geacht lezerspubliek, hebt u dat ook, zo af en toe een beest dat simpelweg zot is? Een schizofrene cavia? Een manisch-depressieve gerbil? Een neurotische kat? Een psychopatisch schaap? Een borderline loopeend?  Een hyperkinetische wandelende tak? Of heb ik hier weer het ‘groot lot’ gewonnen?

Doembeelden van het heen en weer versturen van een defecte broedkast dienden zich aan, met uiteindelijk een toch niet naar behorend functionerend exemplaar als worst case scenario. Een norse en onwillige verkoper zelfs, die van geen terugname of garantie wilde weten, ge zult altijd zien! Maar warempel, een simpel telefoontje naar meneer Keiser van kooien.be volstond al om mij geheel en al gerust te stellen: ofwel bracht hij de broedmachine voor mij in orde, ofwel – nog veel beter- legde hij mij eventjes uit hoe ik dat zelf kon doen. Want blijkbaar zijn onze communistische vrienden zodanig overtuigd van onze technische onkunde dat ze de boel niet eens heel erg diep verstoppen.

Even ten geleide van wie voor hetzelfde probleem komt te staan en google-gewijs op deze pagina terecht kwam: pulk de silicone uit de gaatjes aan de zijkant van het grijze doosje bovenop de broedmachine (zwarte pijltjes).

Draai de schroeven die hieronder verborgen zitten los en draai het deksel voorzichtig om zonder draden los te trekken. Vooraan in het midden zit een blauw elementje met daarin een schroefje (rode pijl).

Om de temperatuur met 0,3°C te doen dalen draai je dit 180° naar rechts, om de temperatuur te doen stijgen met 0,3°C draai je 180°C naar links. Enig geschroef, kastje weer toedraaien, en klaar! Dju toch, had ik dat in eerste instantie gedaan… (leren kost geld, zegt mijn veearts dan – ik heb een slimme veearts).

Gelukkig is daar nog ons Shiva, de sloor, die – goed wetende dat mensen daar toch niks van bakken- uit pure compassie zelf maar een ei (één!) is beginnen uitbroeden. Kwestie van eens en voor altijd duidelijk te maken wie hier tenslotte écht bevoegd is om eieren tot kuikens om te vormen.

Maar niet zonder een bijzonder misprijzende blik in my general direction, ziet dat van hier.

Zestien eieren? Hoezo zestien eieren? Waar haalt hij nu ineens zestien eieren tevoorschijn? Ik dacht dat zijn Brahma-hen met moeite een ei uit haar gat geperst wist te krijgen? En wat bazelt hij daar over ‘in een rechte lijn richting kuiken gezet’? Gaat hij ze zelf uitbroeden miskiens?

Welnu: Shiva is wel degelijk op kruissnelheid gekomen wat eitjes leggen betreft: elke dag eentje, properkes gelegd in de hoek van het kippenhok waar dat vooral helemaal de bedoeling niét was: zo ver mogelijk van de deur af. Derhalve moet ik dagelijks mijn persoonlijk welzijn blootstellen aan mogelijke charges van Brahma, met voorsprong de meest woeste haan die hier ooit gehuisd heeft. Maar ne mens moet er iets voor over hebben natuurlijk, voor een vers gelegd eitje. Zo’n dagelijks ei is evenwel net iets meer dan wat wij gemiddeld op doen aan eieren, jammer dus dat ze nog totaal niet de neiging heeft om te broeden. En zo rijpte het plan om (ook door de blijde tijdingen op doe het beter zelf) een klein broedmachientje aan te schaffen. Dan kunt ge eieren veranderen in kippen en kip eten in plaats van ei! Véél lekkerder! Niet te lang getreuzeld en op het interwebs een Cleo motorbroeder besteld, basic maar volgens de bevoegde doe het zelver doet het wat het verondersteld wordt te doen: eitjes omtoveren tot kuikens. Meer moet dat niet zijn.

Let wel, ‘ the machine has good reputation from the peasants in the rural area of eastern European countries‘ zo valt bovendien te lezen in de -in aandoenlijk Engels opgestelde- handleiding bij het apparaat. En als ze er in the rural area of eastern European countries content van zijn, wie zou ik dan zijn om dat niet te zijn!?
Ondertussen werden de verzamelde eitjes netjes bij ongeveer 10°C bewaard, en dagelijks twee keer gedraaid. Gezien de beperkte houdbaarheid van broedeieren mikte ik op tien stuks, om dan de boel in gang te steken. Maar ziet, kwam ik zondag toch wel Bob Restiaan niet tegen zeker, toevallig in gezelschap van 11 kakelverse broedeieren van Zilverbrakels. Voila, had ik ineens zestien broedeieren en kon zondagavond gelijk het machien in gang om er deze morgen de eitjes voorzichtig in te leggen (en om drie uur deze namiddag nog rap het versgelegd exemplaar van vandaag er bij :-) ).

Vandaag en morgen mag ik de eitjes nog niet draaien, maar vanaf dan is het twee keer per dag, tot dag 18. Vanaf dan is het nagelbijtend afwachten of we tot ‘little poultry‘ geraakt zijn, combining with usual cultivation habit en al! Azo wijs maat!

Wie wel eens naar dieren in nesten pleegt te kijken weet dat de meekijkende kroost  ter hoogte van het eindrubriekje, geheten ‘jong leven’, consequent vervalt in  welgemeende ‘oohs’ en ‘aahs’. Steevast aandoenlijk rondpeddelende puppies, onhandig snaterende eendekuikens, dollende jonge poesjes of ander schattig piepjong gedierte rechtstreeks uit de pluisafdeling. Het kinderhart smelt, vanzelfsprekend. Welnu, heden beschikken wij daar fulltime zelf over, want het broedmachine-experiment in klas 4A van VBSH is bijzonder voorspoedig verlopen: meer dan 90 kuikens gekipt, voldoende om ieder die dat wou (en mocht) de paasvakantie in te sturen in gezelschap van enig piepend gekuikente. Needless to say dat onze dierenvriend daar in de wolken mee is.

Derhalve zijn Winter (de witte), Herfst (de bruine, rechts), Lente (zwart met bleke buik) en Zomer (volledig zwart, uiterst links) toegevoegd aan het pluimveebestand van de eigenwijze tuin. Voorlopig huizen ze in het tijdelijk beschikbare knaagdierkooitje, maar van zodra ze groot en sterk genoeg zijn en het weer wat milder is verkassen ze naar buiten, dat spreekt.