Jazeker! Een automaat die geheel uit zichzelf het kotteke dicht doet als het donker is, en weer opent als het licht wordt. En dat is een gemak! Want niet alleen ontbreekt het mij bijwijlen aan veel enthousiasme om mij vanuit mijn avondlijke zetel richting kippenhok te slepen om aldaar het luikje dicht te maken (plichtbewust doe ik het toch),  het durft eveneens wel eens voor te vallen dat het gevogelte in het weekend enig geduld dient op te brengen alvorens van de frisse buitenlucht te kunnen genieten; ge kunt niet geloven hoe beu het is om speciaal uit uw bed te moeten kruipen omwille van dat pluimvee, maar ik, goede ziel, ik doe dat.
Maar vooral: heel occasioneel valt het voor dat het Eigenwijs Gezin zich groepsgewijs op verplaatsing begeeft voor een weekend of langer. En dan is er niemand om dat luikje toe te doen, hetgeen de lokale vos bijzonder gauw in de smiezen heeft.

Na het recentste drama (Winter werd het slachtoffer van een weekendje Vennenbos dit voorjaar) heb ik dan maar ineens de knoop doorgehakt en het (best wel prijzig) gerief besteld.

Montage was een makkie. De Brahma daar rechts onder was in elk geval niet onder de indruk en liet er zelfs haar eierleg niet voor.

Plankje (van minstens 200 gram en maximum 5 kilogram) tussen 2 geleiders (hier 2 alu-profieltjes) monteren, motortje er boven schroeven (werkt op batterijen) en met het plankje verbinden, de lichtsensor inpluggen en via een gaatje in de wand naar buiten geleiden en klaar is kees. Naargelang je kippen vroege of late slapers zijn kan je het openen en sluiten bovendien wat bijregelen. Maar kijk, het is nu net tien uur geweest, nét donker geworden, en de luikjes zijn zopas helemaal vanzelf naar beneden gegleden. Kipjes veilig voor de nacht, kindjes gerust in hun bedje.

Na een tweetal jaar op het eigenwijze erf is Shiva vertrokken naar de eeuwige scharrelvelden. Ze was al een kleine week een beetsje zieksjes; niet veel eten en binnen in haar kot blijven zitten, hoe is  ne mens een kieken als hij/zij zich niet goed voelt, newaar. Maar een uurtje geleden lag ze morsdood in het hok, ochere. Spijtig want het was een braveke, al had ze bijwijlen last met haar coiffure, zoals hieronder. En ook spijtig dat er straks, bij thuiskomst van school, weer een paar kinderharten een deukje zullen krijgen. Djutoch.

We zijn maar weer mooi de dans ontsprongen, hier in de Eigenwijze Tuin, met al die geniepige virussen. Minstens 166 schapenhouders hadden prijs in België, met doodgeboortes, ontbrekende pootjes (loslatende pootjes zelfs, wák!), misvormde rugjes en andere kommer en kwel tot gevolg. Maar gelukkig dartelen er alhier 3 gezonde exemplaren rond, van mekker mekker en al.

Al blijft ‘gezond’ vanzelfsprekend altijd een relatief begrip in relatie tot onze veestapel. Bij eentje is er alweer duidelijk iets in de kop geslagen (dan toch Schmallenberg?). ‘t Beestje – Frosty – is er van overtuigd dat ze een hen is. Inclusief scharrelen en ‘graantjes pikken’. Ochere. Hetgeen aanvankelijk danig hysterische paniekreacties uitlokte bij haan en hennen: terwijl Frosty krampachtig bij ‘haar’ toom probeerde te blijven stoven die alle kanten op. Ambiance. Af en toe zeeg er een poele neer (I kid you not!) van de danige stress. De Eigenwijze madam meende al drastische scheidingswanden op te werpen. Maar ziet, ondertussen zijn de Brahma’s aan die zotte muts gewend en wordt ze grotendeels genegeerd. Maar ‘t zal wat worden als ze het in haar kop krijgt om te gaan broeden peizek.

Ijs en sneeuw leggen een mooi maar venijnig koud laagje over de Eigenwijze tuin. De Brahma’s  are not amused en laten zich eten en drinken aan huis brengen. Ze zetten zo weinig mogelijk poten buiten. (het witte op de grond in hun hok is zaagsel, geen sneeuw).

Frosty, pas een paar dagen oud, heeft in haar prille leventje nog geen omgeving boven de 3°C gekend. ‘t Beestje is gewoon haar vrolijke zelve en trekt zich van de kou niks aan. Maar als ze een tukske wil doen klimt ze wel op de rug van mama en slaapt ze op een bedje van warme wol, met vloerverwarming. Betty ondergaat zonder morren, zolang de aanvoer van bieten, hooi en vers water niet stokt. Geduldig wachtend op betere tijden.

Mieke blijkt een ijdel schaap. Na het gedoe met haar coiffure loopt ze nu te pronken met zotte hoedjes. Als ik niet oppas staat ze volgend jaar mee te mekkeren op Waregem koerse, met de rest van de kudde aldaar. Ik betwijfel nog wie hier de zotste muts is: Mieke met haar extravaganza, of de licht megalomane kip die hier een wel heel groot ei ambieert uit te broeden. ‘k Weet, ik heb het al eerder gezegd, maar ik heb me daar toch een veestapel getroffen…

Laat u niet vangen aan bovenstaand vreedzaam tafereel, geachte lezer! Zolang er graantjes op te pikken vallen is’t allemaal peis en vree, maar van zodra het laatste tarwekorreltje opgepikt is komen andere primaire behoeften opgedoken en is’t van koekenbak. Negen hanen voor een even groot aantal hennen: vechtpartijen en vrouwonvriendelijk gedrag dat het niet meer schoon is!  En naarmate de dagen lengen wordt het er niet beter op, au contraire! Dus moeten er zeven baan ruimen. Niks aan te doen, want gijlie zijt allemaal alleen maar geïnteresseerd in hennen. Bon, de korte pijn dan maar en deze morgen de plaatselijke man-met-het-mes gebeld, met de vraag of hij van plan was om in’t kort nog eens wat kiekens te slachten. “Maar ik ben just bezig”, kreet de man enthousiast in de hoorn, “steek ze maar direct binnen”. Party time dus: kiekes vangen!

Met de Brahma’s had ik niet zo veel werk; de loebassen zijn danig mak dat ze niet echt wisten wat hen overkwam toen ik hen in een kartonnen doos overbracht.

De zilverbrakels daarentegen keelden traditioneel alsof ze ter plaatse levend aan een roestig spit geregen werden, de aanstellers. Maar ook zij verdwenen gedrieën in een kartonnen doos. Al bestond één van die idioten het wel om halverwege het verzamelen weer uit de doos te krabbelen en nog een extra rondje vang-de-kiek in te lassen. Ik heb mijn lichaamsbeweging weer gehad vandaag.

En zo komt het dat we de komende weken veel vol-au-vent en/of coq au vin dienen te eten. Moest ge nog alternatieve recepten liggen hebben voor haan-aan-de-taaie-kant, ge moogt ze gerust posten in de commentaria.

Red mij! Of mijn baas vreet mij op! Voor 5 euro losgeld per stuk red je ons van een gewisse dood en mag je mij met mijn vrienden en/of vriendinnen afhalen. Wij zijn allemaal gezonde brahma’s of zilverbrakels van zo’n drie maand oud. Bij de zilverbrakels kunnen meneren en madammen al onderscheiden worden, bij de brahma’s is ‘t nog een beetje gokken.
Help ons! Want wie overschiet gaat richting vol au vent!

edit 28/9 : de zilverbrakel hennen zijn allemaal de deur uit. Nog drie zilverbrakel hanen ter beschikking. Ook nog een tiental brahma’s.

Rassensegregatie in de de Eigenwijze Tuin! Dat we dát nog moeten meemaken! Edoch bittere noodzaak, geachte lezer, anders zou ik er nog niet aan peinzen! Het betreft hier de noodgedwongen opsplitsing van de in blakende gezondheid vertoevende opkweek van het laatste broedkastexperiment, ondertussen voorspoedig gegroeid en derhalve allemaal samen veels te volumineus geworden om de nacht (*) nog opeengeprest door te brengen in het ‘kuikenkotje’ (2m² groot). Ik zou die mannen van Gaia nog niet op mijn dak willen! Bovendien, ze worden stilaan ouder. Krijgen pubermanieren en al, willen zich al eens stilaan aan seksueel getinte experimenten wagen, dit ondanks mijn vermanende opmerkingen (ze zijn ochére nog zo jong!). En stel u voor dat zo’n breedgeschouderde loodzware brahmahaan valt voor de delicate schoonheid van een frêle zilverbrakelhen? Dat kan toch niet passen in Gods plan, surely? En evenmin als de Gaianezen wens ik hier die mannen van SLE op mijn dak te krijgen, omwille van rassenvermenging en al. Ge weet tenslotte nooit nu, met al die verrechtsing in Vlaanderen (eigen kieken eerst!).

Neeneen, elk in zijn perk, de brahma’s bij de brahma’s, de zilverbrakels bij de zilverbrakels. Al loopt bij die laatste wel nog altijd über-nutcase Napoleon rond, maar die is qua gestalte gewaagd aan de zilverbrakels dus daar verwacht ik voorlopig geen al te grote accidenten mee. Maar ondertussen zijn ze dus wel stilaan groot genoeg geworden om op eigen poten te staan. Dus moest ge geïnteresseerd zijn in zilverbrakels en/of brahma’s aan gunsttarief, laat het vooral weten in de commentaria of zo.

* ‘s nachts wordt al het pluimvee consequent opgehokt, met het oog op al te desastreus vossenbezoek in het verleden.

Broedmachines, dat is iets wreed wijs als het werkt. Schattige tjiepkes à gogo. Ooh’s en Aaah’s! Maar voor ge’t weet staat ge daar met 39 kiekes op uw erf. Ware onze haan niet zo’n hooligan geweest, het waren er zelfs 40 geweest. Maar ondertussen hebben we kip gegeten (hij heeft het zelf gezocht).

Even een kort overzicht van het aanwezig gevogelte? In ren 1 huist Shiva. Zij bewaart als een norse Moeder Overste de orde onder de 11 brahmakuikens die ik als kuiken bij een hobbykweker in Erembodegem kocht. Ondertussen zijn die al ruim een maand oud, en bepaald niet gecharmeerd door Shiva haar bemoeienissen. Niet dat zij zich daar iets van aantrekt: zij is baas en dat mag geweten zijn. Een occasionele corrigerende pik is dan ook aan de orde van de dag.

Ren 2 wordt bevolkt door de vier seizoenen en de twee die-hards van het eerste broedkastexperiment. Zomer (ge weet wel, die met zijn Napoleon-complex) is hier zo’n beetje de wannabe feldwebel. Hij houdt zelfs toespraken, tegenwoordig. Vanop een verhoog, kunt peizen.

De twee brakeltjes zijn broekschijters die bang zijn van hun eigen schaduw. Misschien betert dat nog. Misschien niet.

Binnenkort wordt ren 1 aangevuld met nog eens 9 brahma’s (nageslacht van Shiva en wijlen-de-haan) en ren 2 met 12 brakelhoentjes (gekocht als broedei bij de mannen van SLE). Maar voorlopig zitten die 21 kleintjes nog binnen, tot ze groot genoeg zijn om naar een (volledig afgesloten) buitenren te verhuizen. Pas als ze groot genoeg zijn om geen last meer te hebben van eksters en kraaien mogen ze helemaal vrij. Maar 39 kippen lijkt mij sowieso wat van het goede te veel. Derhalve kunt ge u binnenkort aan een annonceke verwachten. Ik kan ze toch moeilijk allemáál opeten?

Ja hoor, ik heb het weer vlaggen. Die blik alleen al… Een kieken met een ernstige hoek af. Mind you, lang niet het eerste en ‘t zal ook niet het laatste zijn in onze pluimveestapel, maar ne mens vraagt zich toch stilaan af of dat op een ander ook voorkomt, zo van dat geschift pluimvee. Internetgewijs ben ik bekend met het bestaan van de vrij neurotisch aangelegde Bomma, van wiens strapatsen Tante Annie geregeld kond doet. Maar voor zover ik kan beoordelen betreft het daar vooral een kieken met (een slecht) karakter; een bitch maar geen nutcase.

Neen, onder mijn kiekens zit er altijd wel eentje die gewoon simpelweg geschift is. Deze bijvoorbeeld denkt dat hij Napoleon Bonaparte is. Doet rare pasjes, paradeert rond in de ren als ware hij het slagveld bij Jena-Auerstädt aan het overzien.

En hij heeft ook overduidelijk ook veel te lang naar the ministry of silly walks gekeken.

Dus vraag ik mij dan af, geacht lezerspubliek, hebt u dat ook, zo af en toe een beest dat simpelweg zot is? Een schizofrene cavia? Een manisch-depressieve gerbil? Een neurotische kat? Een psychopatisch schaap? Een borderline loopeend?  Een hyperkinetische wandelende tak? Of heb ik hier weer het ‘groot lot’ gewonnen?