De eigenwijze tuin

Voila, het heeft even geduurd, maar Shiva proudly presents: haar eerste ei.
Zelfs van mijn beesten krijg ik cadeaus maat, moenievragen wat een schone verjaardag ik achter de rug heb.

‘Een Brahma is een zelfbewust dier, zonder echter wreed of vechtlustig te zijn.’ beweren ze daar bij Wikipedia. Ja taraara! Als ik daar elke ochtend behoedzaam maar zo snel mogelijk achteruit moet wijken bij het openen van het kiekeskot is de lol er voor mij wel van af. Ik noem dat vechtlustig.  Bovendien heeft hij weinig consideratie voor het welbevinden van zijn hen. Van zodra zij zich amper goed en wel buiten het nachthok bevindt vergrijpt hij zich steevast aan haar, ondanks haar luidkeelse protesten. Wreed noem ik dat!

Mij durft hij niet meer rechtstreeks aan te vallen (bij zijn eerste poging is hij met een serieuze gallet onder zijn gat in de kippendraad geëindigd, hij had het zelf gezocht), maar ik twijfel er niet aan of hij neemt mij weer te grazen als ik hem ne minuut uit het oog verlies. De kinderen daarentegen moeten het niet meer riskeren om op hun eentje de kippenren te betreden.

Ik heb hem nochtans al berispend toegesproken, hem uitgelegd dat er hem zo al een paar voorgegaan zijn richting kookpot, van die testosteronbundels. Maar geen avance. Dus één dezer eten we kip haan, niks aan te doen.

Ligt het er niet vredig bij, het Eigenwijs Erf, zo onder een wit sneeuwlakentje? Alles peis en vree.

Read more »

Want hij deed van ‘Kukelekuuuu!’ deze morgen.

Read more »

Na het instant succes van mijn vorig zoekertje is al mijn hoop weer op u gevestigd, trouw lezerspubliek

Read more »

Het zal ongeveer anderhalve maand geleden geweest zijn. Zelf zat ik in bad te soppen toen  – het moet ongeveer 22 uur geweest zijn – er aangebeld werd. De eigenwijze madam, niet schrikachtig van aard, ging opendoen. Op de stoep stond Ilke, buurmeisje van iets verderop, met in haar armen een flink uit de kluiten gewassen konijn. Zonet voor onze deur op straat gevonden, met de vraag of het misschien ons konijn was? Neen dat was het niet, maar gelet op het late uur wilden we het wel tijdelijk onderdak geven, vanzelfsprekend (Ilke was met haar vriendje op weg naar ergens waar flink uit de kluiten gewassen konijnen niet zo van pas kwamen).

Warme badje verlaten (*zucht*), beestje in een vacante kooi genesteld, en de volgende dag van wat naderbij gekeken. Het konijn (Piet Konijn gedoopt door onze kroost) zag er niet te goed uit: mager, gewond aan zijn achterwerk (kat?) en niet zo kwik noch flupke. Amper eten, amper drinken… het heeft maar een goeie 48 uur geduurd voor Piet wijlen was, tot groot verdriet van eerder genoemde kroost. *zucht*. En op zo’n moment zegt een mens domme dingen natuurlijk. Zoals daar zijn ‘In de paasvakantie krijgen jullie dan wel een nieuw konijntje.’ Want kroost vergeet dat niet natuurlijk. En gezien vandaag de laatste dag paasvakantie was waarop konijntjes kunnen aangeschaft worden…

Derhalve ging het groepsgewijs naar broeierij Schouppe in Haaltert, onze vaste leverancier van pluim- en pluisvee. Goeie broeierij, gezonde beesten en vriendelijke mensen. Behalve konijnen waren er ook nieuwe kuikens van doen (Brahma’s!), en terwijl we er toch waren ineens ook een trio parelhoenenkuikens, want die zijn toch zo lekker! euh.., dinges, euh… parelhoenachtig. Dus bereid u voor, beste lezer, op een gigantische portie cuteness overload. Laat vooral uw kinders niet kijken, noch uw weekhartige partner, of ge kunt ook om pluis rijden!  *zucht*, ik had u nochtans gewaarschuwd…

Read more »

Ziet, heer Warre van de biekes en mevrouw van onder de appelboom zijn zo vriendelijk om in de comments op dit bericht interesse te laten blijken voor concrete koterijplannen. Meer hints hebben we niet nodig voor een beetje spielerei met het onvolprezen SketchUp natuurlijk.Whiiiiiiii!

De stal zelf (de rechter drie-vierde van bovenstaande schets, breedte 6 meter, diepte vier meter) komt op een betonplaat te staan. Het afdak (linkse vierde van bovenstaande schets, twee op vier meter) gewoon in het gras. Omdat het terrein lichtjes helt komt er achteraan (hier de verhoogde witte achterrand) een gemetseld muurtje van 40 cm hoog. Zo blijft de houten bekleding droog. De vertikale draagbalken zijn allemaal 9x9cm. De vijf dragende dakbalken 9x21cm en daarop nog om de 60 cm latten van 2x10cm. Rondom de stal komen tandgroef planken van 2,8 dik en op het dak houten platen tegen de condensatie en daarboven metalen golfplaten. Nu ben ik geen architect, maar ik denk dat het geheel toch stevig genoeg zal zijn om te blijven staan. Moest ge daar gefundeerde twijfels aan hebben, aarzel vooral niet om ze te ventilleren!

En ook over de inrichting van het kippenhok heb ik al wat nagedacht. (op het filmpje hieronder is de voorwand weggelaten en voor ‘t gemak ook de rest van de stal)  Betonvloer om makkelijk schoon te maken, een slaaprek waarvan de poten in olie staan zodat parasieten niet op de slaapstokken geraken, en legbakken die langs achter geopend kunnen worden om de eitjes te rapen. ‘t Ga schoon zijn peisk!

Het is niet de eerste, en het zal wellicht niet de laatste keer zijn dat er serieus aan het ‘ontwerp’ van onze tuin gemorreld wordt. ‘Ontwerp’ staat hier bewust tussen haakjes, want onze tuin is een beetje organisch gegroeid naarmate tijd en (vooral) inzicht beschikbaar werden. Vooral dat inzicht kan nog serieus groeien, dus er komen ongetwijfeld nog veranderingen.
Soit, twaalf jaar geleden was de volledige tuin nog het speelterrein van drie koebeesten. Tot na de verbouwing van ons huis (tot ergens in 2004) is dat grotendeels zo gebleven, behalve dat de koeien vervangen werden door schapen, en dat de machinerie die voor de verbouwingen ingeschakeld werd er ook een behoorlijk zootje van gemaakt had. Maar dat verhaal kon je hier al lezen. In de loop van de laatste vijf jaar is het ‘echte’ tuin gedeelte van mijn eigenwijs lapje grond stelselmatig gegroeid, tot grote consternatie van de schapen die zich verbannen zagen naar een steeds kleiner stuk graasweide. Ten minste, als ze geluk hadden, want minder eten betekent ook minder beesten van doen, dus waren er ook een paar die van de grote merguezetruc mochten doen.
Anyweejz, de situatie is tegenwoordig iets als op dit plannetje .

zicht op de toekomstige kippenren vanop de schapenweide

Alreedsch schone ende aengenaem, maar nog niet gelijk ik het zou willen. Vooral dan voor het dierendingk. Want die kippen, die zitten daar nogal kouwelijk op het noorden gericht en met een oud kippenhok opgezadeld waar de ratten vrijelijk in en uit graven. En die schapen, die hebben weinig schuilmogelijkheid en moeten voor de toegang tot de (oude, vochtige) stal een vrij steil hellingkje af. Bovendien neemt de gestaag groeiende afdeling ‘rollend materieel’ van onze kroost (fietsjes, go-cart, traktordingen, steps, bolderkarren en kruiwagens, ge kunt het zo zot niet bepeinzen of ze hebben het) een steeds grotere hap uit mijn garage en aanverwante koterijen.

de toekomstige kippenren, gezien van op de plaats waar het nieuw kippenhok moet komen

Tijd voor een nieuw kot dus! En bij deze heb ik de eer en het genoegen het definitief plan daarvan op u los te laten. (klik op het plannetje helemaal rechtsboven in dit bericht voor de inplanting). In de nieuwe situatie komt het kippenhok wat meer in de zon te liggen. Bovendien krijgen de kippen een veel grotere uitloop, die opdeelbaar zal zijn in verschillende percelen om het gras te laten herstellen indien nodig. De buitenren van de kippen grenst ook aan de groententuin, handig om ze in de winter daar wat in te laten scharrelen. De binnenindeling heb ik ook zo ongeveer in gedachten (zie hier onder): het kippenhok zal 2×1 meter groot worden, ruim genoeg voor drie hennen en een haan. Met afsluitbaar kippenluik én betonnen vloer, en slaapstokken die makkelijk schoongemaakt kunnen worden. De schapen krijgen een vlottere toegang tot de stal, een buitenafdak en mooi ruime lammerboxen die aan beide kanten open kunnen.  De indeling van de stal laat mij toe om elke lammerbox te bereiken zonder dat ik voorbij De Witte van Moerkerke moet, en ik hou mijn voeten proper als ik ze voer of water breng. Ook het hooi en het stro zal droog in de nieuwe stal kunnen. Luxe à gogo, kortom. Ik kon me dan ook niet inhouden en heb de voorbije weken, tussen het plopsalaeftelingadisiogebeuren in, de kastanjehouten afsluiting alvast haar nieuwe plaats gegeven. Nu nog de stal zien te regelen.  En de schapen… tja, die moeten het weer met enige vierkante meters minder stellen… Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Onder de appelboom zoekt er inspiratie voor en op Buikberg hanteren ze er zo hun eigen geplogendheden bij;  namen kiezen voor neerhofdieren, ‘t is een behoorlijk delicate aangelegenheid. Want het gemiddelde beest gaat toch algauw enkele jaren mee. Liefst een naam kiezen die niet al te veel gruwelijke associaties oproept, denk ik dan. Jammer genoeg blijk ik op die acute momenten van uitbreiding der veestapel niet stelselmatig over te lopen van inspiratie. Daardoor hebben onze beestjes niet echt originele namen. Maar aan de andere kant, ze herinneren mij ook niet meteen aan de onderwijzer van het vierde, noch die van het zesde, noch aan enig leraar lichamelijke opvoeding. En dat is toch ook al iets.

Maar, terzake! Wie loopt daar allemaal rond op ons erf?

Bij de schapen hebben we ‘de Witten van Moerbeke’, simpelweg zo geheten omdat hij wit is en afkomstig van een boerderij in Moerbeke. Onze twee ooien ‘de Zwarte’ en ‘de Halve’ hadden vroeger nog het gezelschap van ‘de Witte’, alle drie met een kenmerkende verdeling zwart/wit op hun snoet: veel wit / minder wit / geen wit. Puur functionele namen dus. De lammetjes krijgen traditioneel elk jaar hun namen  toebedeeld door onze kroost. Bijgevolg worden we (al even traditioneel) elk jaar gezegend met een ‘Pitou’ (foto), een ‘Minou’ en doorgaans ook een ‘Bommetje’ en een ‘Ruitje’. Geen enkel schaap luistert echt naar zijn/haar naam, maar  iedereen komt wel spontaan mekkerend aangedarteld als ik fluit, luidkeels ‘skapie skaaapieee‘ roep of simpelweg met een emmertje korrels sta te rammelen. Brave beestjes!

Dan het pluimvee. Onze twee oude kippen (onbestemd ras) heetten Pouline en Poulette. één van beiden is ondertussen (wellicht van de ouderdom) gesneuveld, maar ik kon ze niet uiteen houden dus weet niet wie overschiet. Onze ‘nieuwe’ Vlaanderse koekoeken hebben geen naam maar luisteren wonderwel naar ‘tieeeekieeeee … tieeekie tieeeekietiekie!’ We noemen hen echter gewoon ‘de Kiekes’ want dat bekt iets makkelijker. Ondertussen is ook hun bestand gehalveerd na een bezoek van de Vos, met inbegrip van de haan (foto). Resten dus nog drie kippen, die niet echt een naam hebben (behalve dan het collectieve ‘de Kiekes’.

Onze carnivoren zijn Poekie (foto, kattin, 13 jaar oud) en Titus (kater,  5 jaar oud). Titus is geboren toen onze oudste zoon volop Bob De Bouwer aan het ontdekken was (en de poes van Bob heet Titus), vandaar. Inspiratieloos, ge hebt er geen gedacht van.

Tenslotte is er nog Choco, onze cavia. Samen met de poezen de enige die stelselmatig met zijn naam aangesproken wordt. Én de enige van de huisdieren die binnenshuis mag komen. Maar ik ben er na drie jaar nog altijd niet in geslaagd om een deftige foto van dat beest te maken.

Zeven hanen voor zeven hennen, ‘t is een onhoudbare situatie. Niet comfortabel voor de hennen, maar ook voor de hanen was het niet meer leefbaar: bloederige vechtpartijen waren dagelijkse kost.

Daarom is een deel van de veestapel een week geleden verhuisd: één hen naar Opa’s erf, waar ze vriendelijk verondersteld wordt eieren te leggen in gezelschap van het daar al aanwezig pluimvee. De rest naar de vriezer: 2 parelhoentjes, 6 haantjes en 1 hen. (om eerlijk te zijn: de twee parelhoenen hebben de vriezer slechts gedeeltelijk gehaald, wegens te njammie.)

Omdat het niet allemaal 100% zuivere Vlaanderse koekoeken zijn wil ik ze (nog) niet uitdelen aan andere kwekers. Eerst nog even wachten tot onze twee oudste hennen, Poelien en Poelet (sic), de vrijwillige geest geven. Jazeker, ze mogen blijven tot ze vanzelf doodvallen. Want wat slachten betreft ben ik een rare: geen probleem om ‘de voorbestemden’ de pot in te draaien, maar o jee als er een vaste klant die hier al jaren rondloopt om de één of andere reden wegmoet. Dan deel ik ze liever uit, zoals onze vroegere haan die naar collega G. verhuisd is.

Anyway, de rust in de kippenren is ondertussen hersteld. De grote haan en zijn hennen zijn content. En de Ronquieres kalkoenen blijkbaar ook, want van de weeromstuit zijn de eerste kalkoeneneieren gelegd. Hoezee! Nu wachten tot ze doorkrijgen dat ze daar een paar weken op moeten blijven zitten, zodat er ook iets uitkomt.