De eigenwijze tuin

De grote keizerlibel is een beetje de hummer onder de libellen. (met de nauw verwante blauwe glazenmaker als burgeruitvoering van het militair vehikel)  Groot en lawaaierig (je hoort zelfs het geritsel van hun vleugels als ze plots van richting veranderen), en allebei met een dodelijk koetswerk. De één voor de kansloze fietser/voetganger, de ander voor de al even ten dode opgeschreven vlieg of mug, vlinder of juffer. Ze zijn ook allebei moeilijk te parkeren blijkbaar, want probeer maar eens een stil zittende glazenmaker te betrappen, laat staan dicht genoeg te benaderen voor een foto.

Read more »

‘t Is werkelijk gruwelijk, beste lezer, hoe de foto’s zich de laatste tijd ophopen op mijn PC, in het  speciaal daartoe aangemaakt mapke. En de bijhorende explicaties in mijn hoofd, eveneens in een vakske apart. Het omzetten naar een vertelsel op deze blog, daar zit de bottleneck. Want het is zomer, en dan wil een buitenmens al eens buiten zitten. Tot het donker wordt. Of toch tot het tijd wordt om het hoogdringend puin ruimen aan te vatten (drie kinders kunnen wat aanrichten), brood te bakken, eten te maken, huishoudeken te spelen, boeken te lezen, andermans blog te bezoeken en nog zo verschrikkelijk veel dingen die ik zou willen doen. En dan is het al gauw elf uur, en ontbreekt de fut om nog een kwartiertje mededelingen te plegen. Maar ziet, vanavond schraap ik mijn moed bijeen en bericht ik u allen over het wonder van de korenbloemborder. Al gebiedt de eerlijkheid toe te geven dat het hier in hoofdzaak een gemengde korenbloem -  bolderik border betreft, met daartussen nog vanalle ander gewas.

Read more »

Heh, kijk, een tot wanhoop gedreven vuurjuffer, zo lijkt het wel. Een moegetergde blik, berustend. Dat hij zich gewonnen geeft. Dat ik zoveel foto’s mag maken als ik wil, maar of ik hem daarna alstubliéft met rust wil laten? Niet meer met die grote lens telkens weer achter hem aan komen en hem de stuipen op het lijf jagen door altijd maar dichter te kruipen? Dat hij daar énorm van baalt. Alstublieft?

Read more »

Heelder hordes van gruwlijke monsters komen uit mijn vijvertje geklauterd, zo lijkt het wel. Edoch vreest niet! Het is niet het alsof Cthulhu zelve hier uit het bruingroene sop verrijst. Het zijn weliswaar bloeddorstige vreetmachines, maar ze hebben het op klein ongewerveld gewriemel gemunt, wij vallen geheel buiten hun ambities. Al durven ze bij eventueel gemanipuleer van mensentwege alsnog de vlijmscherpe kaken van hun uitklapbaar vangmasker in uw tere vingers te boren. Dat is overigens hun goed recht want wij moeten onze fikken maar thuis houden. Maar bij deze zijt ge dus gewaarschuwd!

Op dit eigenste moment van hun leven zijn deze vuurjuffers  evenwel niet geïnteresseerd in het consumeren van ander gedierte, want ze zijn druk doende met inruilen van hun langdurig onderwaterig larvebestaan voor een veel kortstondiger vliegend volwassenstadium. Links op de foto hangt de (lege) larvenhuid waaruit het volwassen exemplaar op de voorgrond kwam gekropen. Die is nu nog eventjes aan het bekomen, maar eenmaal de vleugeltjes helemaal  hard geworden kan hij op jacht naar vliegende prooien. Én naar een lief natuurlijk, want daar doen ze het uiteindelijk allemaal voor.

Elk najaar duiken er in de tuin enkele heidelibellen op. Doorgaans vrij goed benaderbaar.

Read more »

Een (heide)libel op de schommel. Meer ga ik niet schrijven, want de juff(e)r(ouw) van Onder de Appelboom heeft een onwaarschijnlijk mooi stukje geschreven dat je zeker moet gaan lezen.

Libellenogen, ‘t is iet raar. Facetoogjes, weetwel. Een paar honderd op een kluitje die op foto precies altijd onscherp zijn. Geen iris of pupil ook,

Read more »

…voor libellen. De grote keizerlibel die al een hele tijd dood lag te wezen heeft er gelukkig geen last meer van.

Mijn vijver is geen fijne plaats om te leven. Toch niet als ik bekijk hoeveel hongerige rovers er in rondpeddelen. Je zal maar een weerloos larfje zijn van het vegetarisch-vredelievende type dat daar tussen al die bijters en zuigers z’n maag moet volgrazen. Honderden roofwantsen en waterkevers hebben het op je gemunt, maar ook de überrover van de foto hierboven komt in groten getale voor: libellenlarven. Deze is nog vrij bescheiden van omvang, maar na een korte carrière van een eten en vervellen zal hij/zij uitgegroeid zijn tot een sluipmoordenaar van een viertal centimeter. Niet actief jagend, maar onbeweeglijk loerend van tussen de vegetatie op argeloze voorbijzwemmers, inclusief soortgenoten. Wie te dicht komt wordt vastgegrepen door het uitklapbaar vangmasker en zonder veel complimenten opgepeuzeld. Ne mens zou verwonderd zijn dat er uberhaupt nog iets in leven is in zo’n moordpoel. Ik durf er bijkans mijn vingers niet meer in steken!

Krioelen deed het, daar in én aan mijn vijverke. Slakken, schaatsenrijders, wantsen en kevers, watervlooien en wormachtige dingen, muggelarven en fikse dikkoppen. Maar vooral ook veel waterjuffers. Pakweg twintig azuurjuffers en een paar vuurjuffers, en ook een dikke vette oeverlibel. Maar jammer genoeg veel te hard zonlicht om daar mooie foto’s van te maken. Stralend zomerweer, ‘t is nergens goed voor zeg ik u! Geef mij maar een matig zonnige dag met mooie stapelwolkjes. Maar allez, bovenstaande vuurjuffer kan er nog mee door.