De grote keizerlibel is een beetje de hummer onder de libellen. (met de nauw verwante blauwe glazenmaker als burgeruitvoering van het militair vehikel)  Groot en lawaaierig (je hoort zelfs het geritsel van hun vleugels als ze plots van richting veranderen), en allebei met een dodelijk koetswerk. De één voor de kansloze fietser/voetganger, de ander voor de al even ten dode opgeschreven vlieg of mug, vlinder of juffer. Ze zijn ook allebei moeilijk te parkeren blijkbaar, want probeer maar eens een stil zittende glazenmaker te betrappen, laat staan dicht genoeg te benaderen voor een foto.

Maar daar stopt de vergelijking verder, want energie verkwisten is deze  grote libellen geheel en al vreemd. En dat is bij die hummer wel even anders.

Deze zat achteraan, in de haagbeukjes en spaanse aak die de hooiweide afschermen. Af en toe deed hij een uitval om een hapje in de vlucht te onderscheppen, om vervolgens weer rustig te gaan zitten. Zo kreeg ik hem in de gaten. Dus eventjes de bosmaaier geruild voor mijn fotomarieke, bij wijze van pauze tijdens het maaien. Ik mocht in elk geval heel dicht naderen deze keer.

Wat er daar niet allemaal in zoemt, zuigt, bijt, klimt, zweeft en gewoon van passage doet, ge houdt dat niet voor mogelijk. De overgrote meerderheid ondankbaar snel, maar in de marge wil er wel eens eentje een paar seconden blijven zitten, lang genoeg voor een foto.

Zweefvliegen natuurlijk. Massa’s. Grote, zoals deze hier boven, maar ook kleintjes. Zo op het eerste zicht een vijftal soorten, maar wellicht veel meer.

En vlindertjes, zoals dit dikkopje.

En juffers, die -denk ik- eerder in de bloembezoekers geïnteresseerd zijn dan in de bloemen zelf.

Gelukkig ook bijtjes, want daarvoor had de Provincie West-Vlaanderen dat wel allemaal georganiseerd, dat gratis blommenzaad. Maar de meerderheid van die bijen zijn veel te rap om te fotograferen, om van de minstens drie hommelsoorten nog maar te zwijgen. Laat staan van de insecten waarvan er maar een paar exemplaren in de border huizen, en die ik dus al helemaal niet opmerk. Of van het leger dat zich niet zo zeer op de bloemen, maar op de etage daar onder, stengels en bladeren, ophoudt, zoals dit goudoogje.

Het is waanzin. Volgend jaar zaai ik mij minstens 50 m² bloemenweide in, wees gerust.

Heh, kijk, een tot wanhoop gedreven vuurjuffer, zo lijkt het wel. Een moegetergde blik, berustend. Dat hij zich gewonnen geeft. Dat ik zoveel foto’s mag maken als ik wil, maar of ik hem daarna alstubliéft met rust wil laten? Niet meer met die grote lens telkens weer achter hem aan komen en hem de stuipen op het lijf jagen door altijd maar dichter te kruipen? Dat hij daar énorm van baalt. Alstublieft?

Wat een verschil met vijf minuten daarvoor, toen was het nog één en al grote muil opzetten en lelijk naar mij kijken. Há ! Vuurjuffers zijn mietjes zeg ik u!

Ach welnee, één en ander heeft natuurlijk gewoon te maken met een hoger (boze blik) of een lager (berustende blik) standpunt ten opzichte van de juffer, meer niet. Antropomorfisme, het loert gedurig om de hoek, dus laat u niet vangen! Het beestje had gewoon niet veel zin in vliegen, want had net een indrukwekkende hap binnen gespeeld. Op de foto hier net boven is hij z’n monddelen nog wat aan het schoonmaken, vandaar dat de mandibels goed zichtbaar zijn en hij extra boos lijkt te kijken.

Kijk, hier onder was hij nog druk doende met het laatste stuk van z’n maaltje binnen te stouwen. Een dikke spin vermoed ik. Of een langpootmug. In elk geval iets gewéldig groot in verhouding tot de juffer zelf. Ik heb hem maar het laatste deel zien op eten en hij is daar nog ruim een kwartier mee bezig geweest. Ge zou van minder een wat zwaar gevoel krijgen, en daardoor wat makkelijker benaderbaar zijn.

Op dit eigenste moment van hun leven zijn deze vuurjuffers  evenwel niet geïnteresseerd in het consumeren van ander gedierte, want ze zijn druk doende met inruilen van hun langdurig onderwaterig larvebestaan voor een veel kortstondiger vliegend volwassenstadium. Links op de foto hangt de (lege) larvenhuid waaruit het volwassen exemplaar op de voorgrond kwam gekropen. Die is nu nog eventjes aan het bekomen, maar eenmaal de vleugeltjes helemaal  hard geworden kan hij op jacht naar vliegende prooien. Én naar een lief natuurlijk, want daar doen ze het uiteindelijk allemaal voor.

Elk najaar duiken er in de tuin enkele heidelibellen op. Doorgaans vrij goed benaderbaar.

Zelfs tot op zo’n tien centimeter, in volle zonlicht. Moenievragen wat een geruststellend voorkomen ik moet hebben dat dat beestje blijft zitten. ‘t Zou bij u gene waar zijn!

Een (heide)libel op de schommel. Meer ga ik niet schrijven, want de juff(e)r(ouw) van Onder de Appelboom heeft een onwaarschijnlijk mooi stukje geschreven dat je zeker moet gaan lezen.

Libellenogen, ‘t is iet raar. Facetoogjes, weetwel. Een paar honderd op een kluitje die op foto precies altijd onscherp zijn. Geen iris of pupil ook, misschien heeft die onscherpte daar mee te maken. En toch lijkt het vanuit bepaalde hoeken soms alsof ze je pal oog in oog aankijken, en dan is hun oog ineens wél scherp op foto, en heeft het precies wél een pupil. Is het een soort blinde vlek die we op dat moment zien? Of een weerkaatsing van ‘t één of  ‘t ander? Geen idee. Dit beestje zag er 99% van de tijd uit zoals op de foto hier onder. Maar ineens leek zijn hele kopje naar boven te klikken en gedurende twee seconden keek hij me strak aan (foto hierboven). Of beeld ik me dat maar in?

En neen, dit is geen gemuteerd exemplaar waar een extra vleugelpaar aan de mond ontspruit, wel een juffer die een vliegje wegknabbelt, gelijk het juffers betaamt.

Mijn vijver is geen fijne plaats om te leven. Toch niet als ik bekijk hoeveel hongerige rovers er in rondpeddelen. Je zal maar een weerloos larfje zijn van het vegetarisch-vredelievende type dat daar tussen al die bijters en zuigers z’n maag moet volgrazen. Honderden roofwantsen en waterkevers hebben het op je gemunt, maar ook de überrover van de foto hierboven komt in groten getale voor: libellenlarven. Deze is nog vrij bescheiden van omvang, maar na een korte carrière van een eten en vervellen zal hij/zij uitgegroeid zijn tot een sluipmoordenaar van een viertal centimeter. Niet actief jagend, maar onbeweeglijk loerend van tussen de vegetatie op argeloze voorbijzwemmers, inclusief soortgenoten. Wie te dicht komt wordt vastgegrepen door het uitklapbaar vangmasker en zonder veel complimenten opgepeuzeld. Ne mens zou verwonderd zijn dat er uberhaupt nog iets in leven is in zo’n moordpoel. Ik durf er bijkans mijn vingers niet meer in steken!

Krioelen deed het, daar in én aan mijn vijverke. Slakken, schaatsenrijders, wantsen en kevers, watervlooien en wormachtige dingen, muggelarven en fikse dikkoppen. Maar vooral ook veel waterjuffers. Pakweg twintig azuurjuffers en een paar vuurjuffers, en ook een dikke vette oeverlibel. Maar jammer genoeg veel te hard zonlicht om daar mooie foto’s van te maken. Stralend zomerweer, ‘t is nergens goed voor zeg ik u! Geef mij maar een matig zonnige dag met mooie stapelwolkjes. Maar allez, bovenstaande vuurjuffer kan er nog mee door.