De eigenwijze tuin

Ook hier was het tijd geworden om de lookteentjes de grond in te duwen. Het is ‘Germidour’ geworden, een Franse, violette lookvariëteit die geschikt is voor ons klimaat. Germidour is een variant van het oudere ras ‘Violet de Cadours’ en is resistenter voor virusinfecties dan het oorspronkelijke ras. Het is een vroeg ras dat vrij snel geoogst kan worden.
Ik heb twee rijtjes van zes gezet, telkens zo’n tien centimeter tussen de tenen en 25 cm tussen de rijen. Vrij diep geplant (9cm raden ze aan in de VELT-bijbel), zodat de wortels niet bevriezen deze winter. De modale tuinier plant z’n look op het perceel van de wortelgewassen, maar omdat het perceeltje koolgewassen in de Eigenwijze Tuin anders stiefmoederlijk leeg blijft (wij blieven weinig koolsoorten alhier), heb ik ze daar maar een plaatsje gegeven.

Allez, als’t goed gaat is’t tot in november, dan komen de blaadjes normaal gezien boven piepen.

Tenzij de woelmuizen er mee weg zijn natuurlijk… (zouden woelmuizen dat lusten, eigenlijk, knoflook?)

Ik was ze lichtjes over het hoofd aan het zien, mijn boontjes. Kan je al eens hebben met nateelten natuurlijk: eigenlijk heb je de oogst van dat perceeltje al binnen (berber-patatjes in dit geval), dus al wat daarna nog komt is eigenlijk gewoon meegenomen. Bovendien staan tussen de bonenstruikjes wat slaplantjes, die wegens het overmatig hemelwater enige extra aanmoediging behoeven en derhalve met alle aandacht gingen lopen. Maar blijkbaar geldt dit jaar in de moestuin een soort omgekeerd evenredig rendement in verhouding met de bestede aandacht: hoe meer zorg je aan iets besteedt, hoe zieltogender het plantje er bij gaat staan. Hoe meer je iets verwaarloost, hoe uitbundiger de oogst. ‘t Kan ook iets zeggen over mijn groene vingers, natuurlijk…

Soit, toen er aanwijzingen waren dat er vanavond gecaremeliseerd lamsgebraad met kroketjes op het menu stond, leek dit het uitgelezen moment om eens na te gaan of er tien bonen te verzamelen zouden zijn. Het bleken er een stuk meer te zijn, zelfs. En wees maar gerust dat ze gesmaakt hebben, zo met een glaasje Roodeberg (dus toch íets uit Afrika…).

‘Cayenne long slim’, de lange magere cayenne met andere woorden. Ook gekend als spaanse peper of lombok. Dat plantje doet het in de serre bijzonder goed (op de voorgrond op de foto hier onder) en zal toch algauw ruim twintig velly velly spaaisie peppels opleveren zo op ‘t eerste zicht. Volgens het pakske (van Sluis Garden) halen ze vier op vijf op de schaal van ‘Scoville Heat Units‘, maar ik denk dat dat toch een beetje optimistisch ingeschat is. Allez, ‘t zou mij toch verwonderen als ik hier als hobbyboerken net onder het niveau van pepper spray geraak.  Alhoewel, velly spicy zijn ze in elk geval, geloof me. Tien minieme snippers in een flink bord gemengde sla en het zweet breekt mij uit na vijf happen. Mwoehahaha, kweeniehoe lekker! Dus misschien hebben ze toch gelijk, daar bij Sluis Garden.

Die pikantigheid halen de pepers uit de aanwezigheid van Capsaïcine, ofte 8-methyl-N-vanillyl-trans-6-noneenamide voor de vrienden. Water drinken om te blussen helpt amper, want capsaïcine is slecht oplosbaar in water. Miserie? Banee, want ethanol (alcohol) is wél een bruikbaar oplosmiddel. :-)

Maar niettemin, met 1 pepertje kom ik toch een aantal weken toe om mijn maaltijden op te fleuren, dus blijft de vraag: wat aan te vangen met die overvloed aan C₁₈H₂₇NO₃ ? Iemand een receptje misschien? Opleggen in olie? Tapenadeke mee maken?

‘t Was al maanden geleden dat ik worteltjes gezaaid had, ik was eigenlijk al zo zijdelings vergeten dat ze er stonden. Tot ik vandaag met een missie de moestuin in gestuurd werd: wortels oogsten, want de eigenwijze madam was dat niet vergeten, dat ze er stonden. Veel had ik er niet nodig, maar toen ik de eerste exemplaren aan het uitspitten was viel mijn oog op een hele kliek vunzigaards die zich bovenop een viertal wortels verzameld hadden, azo van die insectenmeute, klaar om de boel te verzieken. Ziet ge ze zitten, daar op bovenstaande foto, aan de voet van het wortelloof?! Die kleine grijze geniepigaards?! Ik was er precies net op tijd bij! De rest van de wortels was nog niet gekoloniseerd, maar ik heb ze voor ‘t zekerste toch maar allemaal uitgetrokken. Een hele hoop om morgen vers op te eten, de rest om in te vriezen. Hebben is hebben!

Zien ze er niet schoon uit, mijn krootjes? Atomic red en Amarillo, voor de geïnteresseerden. Met dank aan de milde schenkers.

Sommigen onder u, beste lezers, brengen ne mens spontaan op goede ideeën. Zo was er in februari de vraag van Sophie:

Read more »

Heden ten dage doen we van wisselen van de wacht in de Eigenwijze tuin. Binnenshuis worden nieuwe plantjes opgekweekt, zoals bovenstaande pepertjes (massaal opgekomen uit zaden van een delhaize-paprika), maar ook in de serre en in de moestuin komen verse zaden en nieuw plantgoed terecht.

Read more »

Louter ter ondersteuning mijner bijwijlen gebrekkig presterend geheugen in het kader der vooruitziendheid aangaande plantseizoen 2012, u gelieve ter linkerzijde de voorgenomen opstelling der teeltgewassen aan te treffen aangaande het groentenseizoen 2011. Onderhavig teneinde op ondubbelzinnige en door generlei twijfel aangetaste wijze ook in de toekomst de weledele kunst van de gewasrotatie te kunnen ten berde brengen.  Dank voor uw aandacht en begrip.

De deadline om je bestelling te plaatsen bij VELT, zijnde 15 december, nadert alweer met rasse schreden. En bij VELT nemen ze hun deadlines serieus peis’k. Ze klinken toch zo op hun website.

Read more »

Roodlof, tot een jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord, maar ondertussen staat het in mijn moestuin van florissant te doen en is het bovendien best eetbaar gebleken.

Read more »

La fin des haricots, voorwaar één van de betere Franse spreekwoorden die ik ken. Wegens het tikkeltje humor bij een hopeloze situatie, wellicht. Het absurde toetske, weetwel.

Read more »