De eigenwijze tuin

De foto dateert van een paar weken geleden, maar ik plaats hem lekker toch, zodat bij deze uw (langzaam recupererende ) indigestie aan sneeuwfoto’s alsnog een extra djoef te verwerken krijgt. Ge zijt met andere woorden weeral gechareld door hier te komen loeren. Hèh.
Onderwerp van deze foto is edoch niet het witte gedoe, maar wel de eigenhandig gevlochten afboording van de moestuin. De vertikale paaltjes zijn stammetjes van gewone es, ongeveer acht centimeter dik en een 70tal centimeter lang, waarvan er dertig in de grond geklopt zijn. De afstand tussen twee paaltjes is 80 centimeter. Daartussen lange (+ 3 meter) wilgentakken gevlochten, allemaal uit 1 stuk. Vrij dikke takken, dat heeft als voordeel dat het tenminste een beetje vooruit gaat bij dat vlechten. En als nadeel dat je daar serieus mag aan wringen om dat gevlochten te krijgen. Maar ‘t staat er, en ‘t is tenminste stevig. De stammetjes es zijn afkomstig van een lange tak van een hakhoutstoof die ik geheel ambachtelijk op tuutjes gezaagd heb, terwijl de wilgentakken van de knotwilgen komen die ik twee jaar geleden aanplantte. Normaal gezien zou ik die wilgen pas volgend jaar geknot hebben, maar nood breekt wet, newaar. Niettemin, op twee jaar tijd waren ze al goed gegroeid: takken tot 4 meter en langer, en aan de basis al behoorlijk dik. Ik heb het geweten met mijn klein handzaagske :-)

Maar hiermee is mijn moestuintje helemaal klaar om weer volgeplant te worden (ik moet aleen nog mijn winterpret, links achteraan op de foto, oogsten). En het goeie nieuws is dat ik zelfs mijn plantgoed al heb ondertussen! Blijkbaar is de mail die de plaatselijke meneer VELT mij toegestuurd had hopeloos verdwaald geraakt op het wereldwijde webs. Maar ziet, ondertussen is’t allemaal terecht gekomen. Jochei!

Schlabath! Een plage op mijn krootjes!  Dacht ik eens aan het oogsten van mijn wortelkens toe te komen, zijn er mij toch wel viezeriken voor geweest zeker. Overal zwarte plekjes en zelfs gaatjes in mijn -voor de rest mooi oranje- wortelkens. Slechts een paar leken er op het eerste zicht niet aangetast. Nematoden! Aaltjes! Rondwormen! Tenminste, dat was mijn eerste gedacht. Maar in het handboek Ecologisch tuinieren van Velt vernam ik algauw dat ik het mis had, want wortelvliegen waren de boosdoeners, zo bleek. Mottige kleine vliegjes, geeneens fotogeniek! Awoe!  Als mijn groenten dan toch opgevreten moeten worden, dan had ik toch liever iets over de moestuinvloer waar er een béétje goeie foto van te maken valt.
Enfin, in de groenselboerenbijbel las ik ook dat ik een en ander beter had kunnen aanpakken, bijvoorbeeld mijn wortels oogsten voor de vorst. Volgende keer beter zeker? Ach wel, iemand heeft er uiteindelijk toch plezier van gehad…

Nu vraag ik mij alleen af of er nu heelder horden wortelvliegenpoppen kant en klaar onder de grond zitten in mijn groententuintje, klaar om zich het komend seizoen als een hongerige meute op mijn vers plantsoen te storten. Oh dear…

En dan bedoel ik met de titel geeneens de kortstondige  winterblogdip die me de voorbije weken acuut overviel (danig kortstondig dat je het waarschijnlijk niet eens gemerkt hebt). Neeneen, het gaat hem wel degelijk over den hof , waar na weken vrieskou er eindelijk weer enige actie mogelijk is.  Want gisteren moest ik tot mijn schokking en ontsteltenis vast  stellen hoe mijn strak geplande zondag gisteren danig in de soep liep. Nochtans, in theorie zag het er allemaal perfect haalbaar uit, met ruimschootse marges ingecalculeerd en al. Maar zo tegen het aperitief de middag liep alles danig in het honderd, waardoor ik -weeral- de plaatselijke Natuurpunt wandeling mis liep. Potverdepotver!

Dan maar in eigen tuin ‘de natuur’ opgezocht. Want ook al draait alles nog op een laag pitje, één en ander komt toch stilaan op gang. Enkele sneeuwklokjes zijn aan het grote avontuur begonnen en steken hun eerste groene sprieten bovengronds, enkele knoppen aan de haag doen een schijnbeweging richting uitlopen,… en zo van tussen de smeltende sneeuw komen enkele sporenkapsels van mossen piepen. Ook op het bijhorend muurtje zorgden mossen en korstmossen voor wat kleur. (Helaas: er bestaan gruwelijk veel soorten mossen en korstmossen, soorten herkennen zit er derhalve vooralsnog niet in. Een projectje voor de hele verre toekomst…)

Ook zwammen herkennen is – ‘t is algemeen geweten- mijn sterkste vak niet. Maar het judasoor op de foto hier onder behoort wel tot mijn parate kennis. Een  soort die vooral op vlier schijnt te groeien, maar hier staan ze op een wilgentak.

De rest van de tuin was nog in een bijzonder winterse rust gedompeld, al leek het bij de buizerds wel wat te kriebelen, want die vlogen met z’n tweeën (‘de bleke’ in gezelschap van ‘de normale’, waarmee ik geenszins gezegd wil hebben dat bleek zijn niet normaal zou kunnen zijn) luidkeels miauwend over de omgevende akkers en velden. Ook ikzelf kon enig voorjaars-optimisme niet helemaal onderdrukken en ging dan maar wat in mijn groententuintje (dat eindelijk ongeveer ontdooid is) roefelen: die laatste kapot gevroren warmoesstronk er nog uit gewipt, de eveneens slap gevallen peterselie gekortwiekt (heb ik het goed dat die tweejarig is en dus het komend voorjaar weer uitloopt?) en alweer één van de zes perkjes onkruidvrij gemaakt (nog drie te gaan, maar daar staan nog wortels, prei en winterpostelein op).  Maar de kroon op het ‘bijna-lente-gevoel’ kwam er rond 19 uur, toen ik in mijn garagedingk houtblokken ging ophalen voor in de houtstoof: een vleermuisje was voorwaar cirkeltjes aan het draaien op zoek naar iets eetbaars onder de beschutting van het dak. Ik heb er van contentement minutenlang naar staan kijken. Hopelijk vond het beestje een paar hapklare muggen en komt het nog de rest van de winter door… In elk geval: het doet uitkijken naar meer! (jaaaaa, ik weet dat het nog lang duurt…)

Procrastinatie, het is een hobby gelijk een ander. Van belang bij hobby’s evenwel is dat het plezant blijft. Dus ge moogt daar niet in overdrijven, bijvoorbeeld door deadlines te missen waardoor ge uiteindelijk zelf gesch*ten zijt. En omdat de brave mensen van VELT er bepaald geen doekjes om winden dat je na 13 december niet meer moet proberen om nog een bestellingske te placeren heb ik plichtsbewust de cataloog doorploegd, onderwijl een lijstje opstellend van de edele gewassen dewelkste het volgend groeiseizoen mijn moestuintje mogen bevolken teneinde mij eenen weelderighen oogscht te verstrecken. (archaïsch taalgebruik, ze moesten er een verplicht vak van maken op ‘tschool).

Daaropvolgend begaf ik mij, vers opgemaakte lijst in aanslag, richting werkkot alwaar mijn stock aan bloemen- en groentenzaden in optimale omstandigheden de winter doorkomt. Bleek ik toch nog van behoorlijk wat plantenzaadjes genoeg voorraad in huis te hebben voor volgend jaar. Enig geschrap in de lijst was dan ook aan de orde (bad luck, VELT). Niet getreurd evenwel, er blijft genoeg over om te bestellen. En aangezien ze bij VELT met hun tijd mee gaan was’t simpelweg van Excelleken-invul doen, een mailke sturen (met attachment) om af te sluiten met een beetje online-banking bij nonkel Argenta. Voila, klaar.

En als’t goed is mag ik binnen afzienbare tijd mijn bestelling afhalen bij de lokale VELT-vertegenwoordiger. En wat zal daar allemaal in zitten? Welnu:

- Roodlof – Rode van Verona

- Kropsla – Bon jardinier (c’est moi!)

- Kropsla – Verano

- Rucola

- Komkommer – vroege Russische (alleen de naam al!)

- Peterselie – moskrul

- Pompoen – buttercup (allez, ‘k zijn kerjeus, want normaal lust ik geen pompoenen)

- Radijs – sora (voor uitgebreid radijzenseizoen)

- Rode biet – kogel 2 (voor de eigenwijze madam. Ik blief geen rode bieten)

- Phacelia (groenbemester en insectenplant)

- Hysop (bijen- en vlinderplantje, niet onmiddellijk voor in de moestuin)

- Tomaat – Hellfrucht (buitentomaten, hopelijk taai genoeg)

En wie bij het lezen van deze post nattigheid voelt wegens nog niet besteld: morgen is de laatste dag! Haast en spoedt u!

edit: euhm, neen! Gisteren was de laatste dag. Ge hebt nog een heel jaar m.a.w. :-)

whiiii! Een uurtje geleden (onze post arriveert nogal laat) viel, samen met het nieuw nummer van Seizoenen, de nieuwe zadenlijst van VELT in de brievenbus. En (oh!) met een zeer schone foto op de cover. Velt heeft daar doorgaans veel aandacht voor, voor mooie foto’s in hun publicaties, en ik kan dat geweldig appreciëren.  Al eens vlug doorbladerd die zadenlijst natuurlijk, zo onder het boterjammen eten door, en al een paar leuke dingen gezien. Maar het grondige snuisteren zal moeten wachten tot één dezer avonden want naar goede gewoonte zit mijn ouderschapsverlofdag (onthouden voor scrabble!) weer proppesvol. Et en avant!

ps: wie geen lid is van VELT (foei!) maar wel geïnteresseerd is in de zadenlijst kan deze downloaden op de Velt-website.

En hoe zou het ondertussen met zijn groenselovingske gesteld zijn, vraagt u zich misschien wel af. Welnu, goed, dankuwel. Met het eind van het seizoen zo stilaan in zicht denk ik wel te mogen gewagen van een groot succes. Enkel het kolenperceeltje (helemaal achteraan op de foto)  is uitgedraaid op een fenomenale flutse, tenminste wat opbrengst betreft (de koolwitjes waren er wel gelukkig mee). Volgend jaar zet ik geen kolen meer, nèm. Of misschien toch twee, voor de vlinders.

En enige domme beginnersfoutjes gemaakt natuurlijk, zoals : niet frequent genoeg nieuwe sla ingezaaid, mijn prei en wortelen te laat gezaaid, te veel warmoes en te weinig radijzen, en over het algemeen alles veel te dicht opeen zodat er telkens ijverig gedund moest worden. Maar al bij al: het eerste moestuinjaar was een waar succesverhaal.

Een aantal zaken speelden in mijn voordeel vaneiges, niet in het minst het schitterend zomerweer. En de bijzonder handig gebleken handleiding van Velt (ecologisch tuinieren voor beginners, een echte aanrader). En de feedback die ik alhier kreeg op mijn vragen, waarvoor dank o grote tuingoeroes (en al wie ik vergeet)! En de biologische cavalerie, die het biologisch bestrijdingsdingk voor hun rekening namen; van zweefvliegenlarven over sluipwespen tot egels: iedereen was op post om mijn teerbeminde plantage te vrijwaren van al te grote schadegevallen. Dat heeft natuurlijk een en ander te maken met het feit dat die beestjes ook in de rest van de eigenwijze tuin in de watten gelegd worden, en niet eerst over een halve hectare gemillimeterd gazon moeten peddelen alvorens zich op slakken en bladluizen te storten.

Mijn groententuin beschikt bijvoorbeeld zelfs over een paar bruine kikkers die permanent tussen de courgetten, de pastinaak, de komkommers en de nog jonge prei (bleu de solaize), winterpostelein, wortels (flakkese) en struiksnijbonen (atlantade) patrouilleren. Op de foto het exemplaar dat zich wekenlang tussen de courgetten op hield. Hij was zo trouw op post dat ik hem bijna een naam gaf.

Benieuwd of de groententuin volgend jaar even vlot zal draaien, of dat ik gezegend werd met een flinke portie beginnersgeluk. Wait and see!

En wie gaat dát allemaal opeten? miserie miserie miserie! Reine-clauden, frambozen, druiven. En dan spreek ik nog niet eens over die andere pruimen, de honderden kilo’s appels en peren, de okkernoten, de vlierbessen en de overvloedige moestuinoogst.  Man man man!

voor in de Tartiflette!

…mijn’n anjoen sta bekanst in bloei! Laat er geen twijfel over bestaan: geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om deze ei-zo-na bloeiende ui te kortwieken, want ongetwijfeld schuilt daar allerlei fotogenieks in deze bloemknop. Maar los daarvan, zo uit profijterig- moestuinboerkens-standpunt: mag dat wel, uien laten bloeien? Of gaat dat allemaal ten koste van zuurverdiend rendement?!

En met ‘the empire’ doel ik op het grootste leger op onze planeet; dat van de insecten. Want de rozegeur en maneschijn periode in de moestuin is voorbij, eilaas:  zopas al mijn broccoli aan de schapen gevoederd wegens helemaal ónder de biestjes (ik had ze ook al te lang laten staan, eigenlijk: ze begonnen al een beetje te neigen naar bloeien), en ook mijn dierbaar warmoes zit weer bedolven onder de bladluizen (twee weken niet met brandnetelgier gespoten, ‘t zal mij leren). Maar eigenlijk is het allemaal grotendeels mijn eigenwijze madam haar schuld want ze zit een hele week voor haar werk in Japan en laat mij hier schandalig in plan met drie kinders. Geen wonder dat ik geen tijd heb om mijn groenselovingske te soigneren! (jazeker, ik mis haar, mag het even? :-)  )

Wel een hele hoop erwten gedopt en een paar ijskreemdozen peultjes ingevroren, aardbeien en pattatjes geoogst enzovoortsenzoverder. ‘t is dus niet al kommer en kwel wat de klok slaat in de moestuin, helukkuhluk.

Maar nu begin ik zo stilaan lege plekken te zien in mijn moestuin: de erwten zijn allemaal geoogst (en de planten uitgesnokt, mocht ik dat eigenlijk wel doen?) en ook de helft van de aardappelen is al uit de grond. Kan ik daar nu nog iets anders planten dit seizoen of moet ik de grond wat laten rusten? De groentengoeroe’s mogen altijd tips geven!

En los van de groententuin: ook een andere aanschaf van ecoflora is aan het bloeien geslagen: het slangenkruid. Ik was al vergeten waar ik het gezet had tot ik het gisteravond ineens zag blinken in al zijn paarsigheid. Schoon plantje, echt.

Waarmee ik ook ineens begonnen ben aan een fijn nevenprojectje voor de grote vakantie: twee maand lang elke dag minstens één echte foto (dus geen kiekjes) maken. Sommige foto’s zullen hier opduiken, andere dan weer niet (van privacydingk).

En bij deze is mijn laatste middagpauze voorbij en moet er nog een namiddagje gewerkt worden. Want morgen vanavond begin ik aan Het Groot Verlof.  Jeeeeeuuuuuuj!!!!!!!