De eigenwijze tuin

whiiii! Een uurtje geleden (onze post arriveert nogal laat) viel, samen met het nieuw nummer van Seizoenen, de nieuwe zadenlijst van VELT in de brievenbus. En (oh!) met een zeer schone foto op de cover. Velt heeft daar doorgaans veel aandacht voor, voor mooie foto’s in hun publicaties, en ik kan dat geweldig appreciëren.  Al eens vlug doorbladerd die zadenlijst natuurlijk, zo onder het boterjammen eten door, en al een paar leuke dingen gezien. Maar het grondige snuisteren zal moeten wachten tot één dezer avonden want naar goede gewoonte zit mijn ouderschapsverlofdag (onthouden voor scrabble!) weer proppesvol. Et en avant!

ps: wie geen lid is van VELT (foei!) maar wel geïnteresseerd is in de zadenlijst kan deze downloaden op de Velt-website.

Hoe schoon blauw toch, die sleedoornpruimpjes. Voeg daarbij mooie herinneringen aan lang vervlogen weekendjes in de Voerstreek waar menig voerdrupke aan te pas kwam en de recente commentaren op een voorjaarsartikel, en je begrijpt dat de gastronomische snaar in mijzelve danig beroerd raakt.

Voldoende zelfs om de vorig week ingevroren sleedoornbessen weer op te diepen (al te vaak blijven dergelijke dingen jarenlang onverrichter zake in de vriezer zitten om dan uiteindelijk op de composthoop te belanden) en er een geheel eigen interpretatie van de opgetekende recepten op toe te passen.

Meerbepaald heb ik 600 gram versgeplukte sleedoornpruimen gewassen en ingevroren. Een weekje later laten ontdooien, daarna 400 gram kristalsuiker toegevoegd , 1 fles Erisotoff  vodka, 1 overlangs doorgesneden vanillestokje en  1 kaneelstokje. Dat moet nu minstens 3 maand trekken, dus wordt het wachten tot ergens begin oktober om te proeven. Ik ben benieuwd!

Eindelijk herfst! Is het niet zalig, zo’n druilerige regendag? Ik was bekans vergeten hoe plezant dat kan zijn. Rap in de miezerregen de gevallen okkernoten rapen, de beestjes voederen en vervolgens rap weer naar binnen waar de houtstoof voor de nodige warmte zorgt.  Visioenen van winterstoofpotjes met pastinaak en trapisten bij het houtvuur komen spontaan opgeborreld. En ook content dat de weides eindelijk wat water krijgen natuurlijk, en dat de regenwaterput wat bijgevuld geraakt, ‘t was begot hoog tijd, wat dat betreft klaag ik al drie weken gelijk een échte boer.

Echt, van mij mag het nog drie dagen regenen! (geen vier, want vrijdag is mijn vaderskapsdag en dan moet ik wel kunnen buiten spelen hé, ze moeten tenslotte niet overdrijven). En dit jaar ben ik bovendien zo goed als klaar voor het komend seizoen; de hooiweides zijn op tijd gemaaid geraakt en ondertussen ook afgevoerd (de foto hier onder dateert van een goeie week geleden), al wat we op kunnen aan appels en peren is geoogst, het beestjesbestand is aangepast aan de magere maanden, … laat de herfst maar komen, ik zal er met volle teugen van genieten.

En wie gaat dát allemaal opeten? miserie miserie miserie! Reine-clauden, frambozen, druiven. En dan spreek ik nog niet eens over die andere pruimen, de honderden kilo’s appels en peren, de okkernoten, de vlierbessen en de overvloedige moestuinoogst.  Man man man!

voor in de Tartiflette!

De eerste Berbers. Lekker!! Lekker!!! Wat je in dit mandje ziet is de opbrengst van 2 van de 12 planten. Om en bij de 700 gram. Dat is een opbrengst van 273,4% ten opzichte van mijn oorspronkelijke investering (die bedroeg 256 gram). Geen slecht rendement in tijden van crisis! En zie, voor ‘t eerst kon ik mij vaagweg inleven in de wondere wereld  van de geplaagde beursspeculant:  cashen of nog wachten? De pel kwam niet makkelijk los, dus ik vermoed dat ze rijp genoeg waren om te oogsten. Aan de andere kant: er hingen nog heel veel kleine knolletjes aan de wortels. Misschien had ik toch nog een paar weken moeten wachten. Twijfel o twijfel! Nog tien planten te gaan, dus mijn rendement kan alleen maar exponentieel stijgen ;-)

Specht zaait twijfel, en misschien heeft hij wel gelijk. Het gaat hem over onderstaande kersen, groeiend aan een (duh) kersenboom. Tot op heden verkeerde ik in de veronderstelling dat het hier Schneiders späte knorpelkirsche betrof.

Die veronderstelling was louter gebaseerd op het feit dat er op het ogenblik van aankoop een label aan die boom hing waar dat op stond, dat hij van de Schneider-späte-knorpelkirsche-slag was. Want ik ken niet genoeg van kersen om de verschillende rassen uit elkaar te kunnen houden, ik.  We hebben de boom aangeschaft bij een boomplantactie van een plaatselijk vzw-tje toen ik zelf nog niets met dat vzw-tje te maken had. Ondertussen weet ik dat er bij dergelijke boomplantacties ondanks alle voorzorgen toch iets mis kan gaan waardoor planten dooreen gehaald worden. Het valt niet veel voor, maar het gebeurt. Dus is het heel goed mogelijk dat het hier geen Schneiders späte knorpelkirsche betreft, maar bijvoorbeeld een Lindekers, die eveneens in het aanbod van die boomplantactie zat.
Deze eerdere foto deed Specht vermoeden dat het geen Schneiders spate knorpelkirschen zijn, want:

1. ze zouden in dat geval nu nog niet rijp mogen zijn.
2. ze zijn niet donker genoeg van kleur (al is de ‘rijpe’ kleur wel wat donkerder: zie foto hierboven)
3. ze hebben geen tepel (ik bekijk vanaf nu kersen op een heel andere manier dan vroeger)

Ook de kleur van het vruchtvlees kan helpen om de soort te bepalen. Persoonlijk zou ik de kleur op deze foto als ‘dieprood’ omschrijven. Dat klopt dan wel weer met de Schneiders späte knorpelkirsche. Maar, zo lees ik in de boekskes, dat klopt ook voor die fameuze Linderkers (ook bekend onder de naam Early Rivers). En Lindekersen kunnen al geplukt worden half juni, wat wél klopt met de boom die wij staan hebben. Ook de vorm, kleur en uitzicht van de kersen sluiten Lindekers niet uit. Helemaal zeker ben ik nog niet, maar ik denk dat Specht dus wel eens gelijk zou kunnen hebben en we met een Lindekers gezegend zijn in plaats van met een Schneiders späte Knorpelkirsche. Maar dat is ook bijzonder goed voor mij: zolang er maar veel en lekkere kersen aan komen (*) (**).

Maar dat zal niet meer voor dit jaar zijn, want de kersen op de foto’s hier boven zijn letterlijk de twee laatste voor dit jaar. Nu is het wachten op het rijpen van de volgende lading kersen: die van de Bigareau napoleon. Al blijft het afwachten of het wel degelijk een Bigareau is natuurlijk… Hopelijk komt Specht dan nog eens langs op deze blog :-)

*: al is het wel leuk om te weten welke soort boom we precies hebben, dus bedankt Specht.

**: al vind ik ‘Schneiders späte knorpelkirsche wel énorm veel lekkerder bekken dan ‘Lindekers’, maar soit.

Net als Menck mag ik mij dit jaar ook weer verheugen op een mooie oogst druiven. Vier of vijf jaar geleden, ik wil het kwijt zijn, plantte ik langs een zuidwestelijk gerichte muur een Schone van Boskoop en een Vroege van der Laan, twee druivenrassen die het buiten behoorlijk doen. Van in het begin heb ik mij mooi aan het boekje gehouden wat snoeien en al betrof (uitleg alhier). De Schone van Boskoop (de donkere) gaf al na een tweetal jaren vruchten, de Vroege van der Laan doet dit jaar voor het eerst voorzichtig mee met zijn eerste vijf trossen. Ze zijn nog niet helemáál rijp, al kan je de Schone van Boskoops al selectief plukken. Nog een weekje geduld met andere woorden. De Vroege van der Laan is eerder iets voor eind september begin oktober, als ik de boekskes mag geloven.

Waar we momenteel wél volop van mogen smikkelen zijn de jaarlijks terugkerende belachelijke hoeveelheden frambozen. De Autumn bliss doet zijn naam weer alle eer aan en geeft ons dagelijks een flink schaaltje verse oogst. Nu enkel nog de discipline blijven opbrengen om elke dag enkele minuutjes vrij te maken om ze te plukken, anders zijn de beestjes met álles weg.

Het mag dan een uitzonderlijk slecht jaar voor pruimen zijn (geen enkele pruim geoogst dit jaar), dan is dat voor de appels toch zeker niet het geval. Een paar honderd Reine des Reinettes zijn alvast geoogst en tot in de garage geraakt. Normaal pas te oogsten in september, maar ze waren al volop van de boom aan het donderen dus was het aangewezen om ze nu al binnen te doen. Als het een beetje goed gaat blijven ze bruikbaar tot een stuk in de winter.

Tips voor het  bewaren van appels vind je alhier. Lander en Emma kwijten zich in elk geval nauwgezet aan het netjes schikken van de appeltjes, zodanig dat ze elkaar net niet raken.
Nu nog een paar honderd appeltjes van de Jacques Lebel en de James Grieve, en we kunnen er weer tegen.

Soms kan één woord een heel welbepaalde sfeer oproepen. ‘Harvest’ is er zo een. Wát een fijn woord! Er gaat een soort melancholische warmte van uit. Letterlijk vertaald betekent het ‘oogst’, maar er zit ook een flinke scheut ‘herfst’ in. Afvallende bladeren, okkernoten, binnengehaalde oogst, de dichterbij sluipende winter. Met als soundtrack de muziek van Neil Young , die met titels als ‘Harvest’ en ‘Harvest Moon’ er nog wat extra weemoed op gooit. A zo iets. Naar mijn gevoel past het beeld van de opgestapelde appeltjes hier wonderwel bij. Het is een fractie van de fruitoogst dit jaar. Jacques Lebel (in de kistjes onderaan) en James Grieve (op de voorgrond). De Reine des Reinettes appels hangen zelfs nog in de boom. Waar ik díe nog allemaal moet stockeren…? In elk geval: ze moeten er dringend af, want anders vallen ze gewoon op de grond. Niet dat dat een drama is, de schapen weten er wel weg mee. Herfst: ‘t is één van mijn vier favoriete seizoenen.