Laat u niet vangen aan bovenstaand vreedzaam tafereel, geachte lezer! Zolang er graantjes op te pikken vallen is’t allemaal peis en vree, maar van zodra het laatste tarwekorreltje opgepikt is komen andere primaire behoeften opgedoken en is’t van koekenbak. Negen hanen voor een even groot aantal hennen: vechtpartijen en vrouwonvriendelijk gedrag dat het niet meer schoon is!  En naarmate de dagen lengen wordt het er niet beter op, au contraire! Dus moeten er zeven baan ruimen. Niks aan te doen, want gijlie zijt allemaal alleen maar geïnteresseerd in hennen. Bon, de korte pijn dan maar en deze morgen de plaatselijke man-met-het-mes gebeld, met de vraag of hij van plan was om in’t kort nog eens wat kiekens te slachten. “Maar ik ben just bezig”, kreet de man enthousiast in de hoorn, “steek ze maar direct binnen”. Party time dus: kiekes vangen!

Met de Brahma’s had ik niet zo veel werk; de loebassen zijn danig mak dat ze niet echt wisten wat hen overkwam toen ik hen in een kartonnen doos overbracht.

De zilverbrakels daarentegen keelden traditioneel alsof ze ter plaatse levend aan een roestig spit geregen werden, de aanstellers. Maar ook zij verdwenen gedrieën in een kartonnen doos. Al bestond één van die idioten het wel om halverwege het verzamelen weer uit de doos te krabbelen en nog een extra rondje vang-de-kiek in te lassen. Ik heb mijn lichaamsbeweging weer gehad vandaag.

En zo komt het dat we de komende weken veel vol-au-vent en/of coq au vin dienen te eten. Moest ge nog alternatieve recepten liggen hebben voor haan-aan-de-taaie-kant, ge moogt ze gerust posten in de commentaria.

Ik was ze lichtjes over het hoofd aan het zien, mijn boontjes. Kan je al eens hebben met nateelten natuurlijk: eigenlijk heb je de oogst van dat perceeltje al binnen (berber-patatjes in dit geval), dus al wat daarna nog komt is eigenlijk gewoon meegenomen. Bovendien staan tussen de bonenstruikjes wat slaplantjes, die wegens het overmatig hemelwater enige extra aanmoediging behoeven en derhalve met alle aandacht gingen lopen. Maar blijkbaar geldt dit jaar in de moestuin een soort omgekeerd evenredig rendement in verhouding met de bestede aandacht: hoe meer zorg je aan iets besteedt, hoe zieltogender het plantje er bij gaat staan. Hoe meer je iets verwaarloost, hoe uitbundiger de oogst. ‘t Kan ook iets zeggen over mijn groene vingers, natuurlijk…

Soit, toen er aanwijzingen waren dat er vanavond gecaremeliseerd lamsgebraad met kroketjes op het menu stond, leek dit het uitgelezen moment om eens na te gaan of er tien bonen te verzamelen zouden zijn. Het bleken er een stuk meer te zijn, zelfs. En wees maar gerust dat ze gesmaakt hebben, zo met een glaasje Roodeberg (dus toch íets uit Afrika…).

Kent ge dat ook, als ge zo onder uwen appelboom staat? Die frustratie om de mooiste blozende appels daar te zien hangen, helemaal aan de periferie van de boom, waar je er nét niet bij kunt. Waar je zonder halsbrekende waaghalzerij met onstabiele ladderconstructies zelfs in geen uren in de buurt kan komen, wegens veel te ver af van enige tak van betekenis waar je een ladder zou kunnen tegen zetten, laat staan beklimmen. Djutoch! En zo blijven de schoonste zonbeschenen appels (blozend, rood, en o zo appetijtelijk) onbenut hangen, en moet je je noodgedwongen tevreden stellen met de tweede keus van de kern van de boom (die geen zon gezien hebben en dus fletsgeel zijn, en -zo redeneert ne mens dan- lang niet zo lekker kunnen zijn als die onbereikbare exemplaren). DJUTOCH!

Edoch niet langer zo in de Eigenwijze tuin! Want geen appel is vanaf heden nog veilig voor de grijpgrage plastiekskens van mijn nieuw speelgoed! Na jaren gepruts met zelf ineengebricoleerde constructies die meer appels op de grond deden belanden dan in mijn fruitkistje heb ik mij in bescheiden kosten gestoken. Een fruitplukker op een immens lange stok! Probleemloos belandt *plok* *plok* *plok* de ene na de andere appel ongeschonden in het opvangmandje.

En hoe dichter bij de rand ze hangen – dus hoe moeilijker ik er vroeger bij kon – hoe makkelijker ik ze nu kan wegvangen.

Met als gevolg: kisten vol mooie, rode, blozende, smakelijke appeltjes. Whiiiiiiii!

Bij gebrek aan echte eieren – Shiva meent nog altijd dat ze moet broeden, ook al ligt er al een week lang niks onder haar kont behalve hooi -  wendt ne mens zich tegen beter weten in dan maar tot mogelijke alternatieven, in dit geval de eierplant ofte aubergine.
Ik herinner mij dat ik dat, jaren geleden, eens voorgezet kreeg bij een bezoek aan vrienden. Het kwam uit de oven, was gegrild of zo. Ik vond dat geeneens slecht, toen, meen ik mij te herinneren. Of ‘t moest zijn dat enig overmatig ge-aperitief mijn smaakpapillen wat in de war bracht, ge zult altijd zien. Derhalve liet ik mij enkele maanden geleden verleiden tot de aanschaf van een aubergineplantje bij de plaatselijke plantenboer. En jawel, aan dat plantje kwam, geheel zoals het hoort, een aubergine. Dit weekend leek ze eindelijk groot en rijp genoeg om te oogsten, wat ik dan ook prompt gedaan heb.

Aubergines zijn een beetje vreemde dingen om klaar te maken, ge moet dat bijvoorbeeld een half uurtje laten trekken in grof zout.

Daarna eens goed afspoelen, een kruidenolietje er op en grillen maar. Aangezien het zaterdag excellent barbecue-weer was kon dat in één moeite voorafgaand aan de vlezekes op de barbecue.

Voorwaar voorwaar, dat zag er zeker niet slecht uit!

Maar dat was het dus wel. Semi-zacht lebberding met een viezig nasmaakje. Ook al bleef de Eigenwijze Madam hardnekkig beweren dat het wél lekker was en koppig schijfjes bijladen op haar bord. Maar mij maakt ze niks wijs: aubergine is (naast de rode bieten, ook al) bwaakies!

Ik vind dat wel schoon, rode bieten. Maar lekker? Nee, niet echt.

Stilaan tijd om de appels te oogsten en te stockeren voor het najaar.

‘Cayenne long slim’, de lange magere cayenne met andere woorden. Ook gekend als spaanse peper of lombok. Dat plantje doet het in de serre bijzonder goed (op de voorgrond op de foto hier onder) en zal toch algauw ruim twintig velly velly spaaisie peppels opleveren zo op ‘t eerste zicht. Volgens het pakske (van Sluis Garden) halen ze vier op vijf op de schaal van ‘Scoville Heat Units‘, maar ik denk dat dat toch een beetje optimistisch ingeschat is. Allez, ‘t zou mij toch verwonderen als ik hier als hobbyboerken net onder het niveau van pepper spray geraak.  Alhoewel, velly spicy zijn ze in elk geval, geloof me. Tien minieme snippers in een flink bord gemengde sla en het zweet breekt mij uit na vijf happen. Mwoehahaha, kweeniehoe lekker! Dus misschien hebben ze toch gelijk, daar bij Sluis Garden.

Die pikantigheid halen de pepers uit de aanwezigheid van Capsaïcine, ofte 8-methyl-N-vanillyl-trans-6-noneenamide voor de vrienden. Water drinken om te blussen helpt amper, want capsaïcine is slecht oplosbaar in water. Miserie? Banee, want ethanol (alcohol) is wél een bruikbaar oplosmiddel. :-)

Maar niettemin, met 1 pepertje kom ik toch een aantal weken toe om mijn maaltijden op te fleuren, dus blijft de vraag: wat aan te vangen met die overvloed aan C₁₈H₂₇NO₃ ? Iemand een receptje misschien? Opleggen in olie? Tapenadeke mee maken?

Ondanks het strakke businessplan werden de jonge ondernemers geconfronteerd met tegenvallende verkoopcijfers. Niettemin slaagden ze er in de rentabiliteitsdrempel te halen door zelf een deel van de handelsgoederen op te eten af te schrijven.
Komt er van als ge in ‘t hol van pluto woont natuurlijk: geen klandizie …

… plums! (in de onnavolgbare reeks)

Juist terug uit de serre, paar tomaatsjes geoogst. Alleen  black cherry en des Andes ontbreken voorlopig nog, wegens niet rijp. Maar toch al keus genoeg (van links naar rechts): coeur de boeuf, cherrokee purple, zuckertraube, cabin, pink brandywine, hellfrucht, rose quartz en cerise rouge. Samen een dikke 2,2 kilo. En tegen van’t weekend is’t weer van dat: nog eens zoveel rijp. Nnnnice :-)

En voor moest ge niet weten waarvoor tomaten allemaal goed zijn: deze link!