Niettemin, het blijft een oude knar die stilaan de eerste tekenen van verval begint te vertonen. Op de foto hierboven kan je bijvoorbeeld zien dat hij al deels hol aan het worden is (onderaan rechts). En ook een aantal zwammen hebben zich al een weg gebaand doorheen zijn schors, allemaal dingen die er op wijzen dat het stilaan bergaf gaat.

Maar dat belet niet dat hij toch nog tientallen jaren kan meegaan, en ondertussen steeds meer en meer beestjes, plantjes en paddenstoelen kan huisvesten. En schaapjes uit de wind zetten, natuurlijk. Staande sterven, het is hem van harte gegund, al hoop ik dat dat moment nog heel veraf is.

Djutoch! Gisteren stonden er aan de -voormalige- mesthoop een tiental geschubde inktzwammen in volle glorie. Prachtige grote paddenstoelen, schitterend om zien. Maar gisteren zat de eigenwijze madam werkgerelateerd  in Bazel,  en moest er naast brood bakken, beesten eten en drinken geven en schimmeltomaten weghalen ook kalkoenschnitzel met pommes duchesse en appelmoes dan wel erwtjes klaargemaakt te worden. Daar dienden ook de nodige huistaken tot een goed einde gebracht én nagekeken te worden. Daar moesten schermers naar schermlessen gebracht en weer afgehaald te worden. Daar moesten giraffen getekend worden ter inkleuring. Daar moest kortom de gebruikelijke avondspits doorploegd worden, en nog wel in staat van technisch weduwnaarschap!

Dus veel meer dan tien minuten kon ik er niet afpietsen om wat foto’s te maken. Van de raprap. Had ik een half uur gehad, het waren wél schone geweest. Maar nu moet ge’t stellen met middelmatige foto’s. Want vandaag zijn die mooie paddenstoelen veranderd in een hoopje zwarte drab. Bleh, bleh, bleh, zeg ik dan :-(

‘Massaal’ is nu bepaald niet de term die ik zou gebruiken, maar zo links en rechts ploppen de paddenstoelen toch tevoorschijn. Parelstuifzwammen alhier, parasolzwammen aldaar, plooirokjes ginder, een paar reuzenbovisten, … en natuurlijk links en rechts ook een onbekende soldaat van het minder opvallende type. Enfin, the usual suspects quoi, ze staan hier nagenoeg allemaal mooi op een rijtje. En voor het eerst sinds jaren ook weer enkele weidechampignons. Mooie grote exemplaren met diepbruine plaatjes, en eetbaar natuurlijk.

Naar het schijnt kun je weidechampignons moeilijk met andere soorten verwarren. Het is dus behoorlijk veilig om ze te plukken en in de pasta te draaien. Maar toch waag ik het niet, mijn paddenstoelenkennis is al bij al toch vrij basic en als ik onderstaand filmpje bekijk ben ik nog meer gesterkt in mijn overtuiging dat je wilde paddenstoelen beter laat staan waar ze staan. Dat valt me overigens niet zo zwaar, want zelf blief ik die dingen niet echt graag en de Eigenwijze madam (die ze wél graag lust) is mij veel te dierbaar om haar als proefkonijn te laten opdraven. En aangezien ze mijn blog toch niet leest kan ik hier ongestoord zeggen dat ze op het eind van de kleine schapenweide, vlakbij de bosrand staan.

En voor al die hoge-schermresolutie-surfers onder jullie, voor wie de foto’s op deze blog soms wat kleintjes bleken uit te vallen, steek ik vanaf deze maand een tandje bij (jaja, speciaal voor jou!). Klik op een foto in het bericht (en in alle komende berichten), en je krijgt ze op 800 pixels breedte (of lengte) te zien. Rechtstreeks doorklikken van de ene foto naar de andere kan door op de pijltjes onderaan te klikken. Sluiten door op de foto zelf, of op het rode kruisje onderaan te klikken. Probeert’ekeer, de foto’s komen veel mooier tot hun recht (vind ik). Ge gaat daar content van zijn (denk ik). ‘t is niks, graag gedaan (weet ik).

Overigens zijn die geweizwammetjes best interessante dingskes. Als lid van de zakjeszwammen hebben ze niet het typische paddenstoelmodel maar zijn ze eerder knotsvormig. Jonge exemplaren, zoals op deze foto, zijn bedekt met wit poeder. Dat zijn ‘conidiën‘, sporen die op ongeslachtelijke wijze geproduceerd worden. Later gaan ze over tot geslachtelijke voortplanting en verandert hun kleur naar zwart. Deze sporen (ascosporen) zitten dan niet meer gewoon aan de buitenzijde maar groeien in kleine puistachtige verdikkingkjes (perithecia) aan het oppervlak. In die perithecia zitten ostiolen, miniscule gaatjes waarlangs de ascosporen vrij komen als ze rijp zijn. Bijzonder saai en niet relevant allemaal, maar ik heb dat vroeger allemaal van buiten moeten leren en daarom heb ik de onstuitbare neiging om er jou hier mee te ambèteren, nèm. Veel relevanter is dat ze, alhoewel ze niet giftig zijn, door hun kleine omvang en hun taaie textuur bepaald niet uitnodigen tot opeten en derhalve niet als eetbaar beschouwd worden.  Pech, maar niet getreurd, want er worden antivirale en antitumorale werkingen vermoed in dit zwammetje, en dat is toch ook belangrijk, schijnt. Soit, ik vind ze gewoon mooi, eigenlijk.

Dan maar in eigen tuin ‘de natuur’ opgezocht. Want ook al draait alles nog op een laag pitje, één en ander komt toch stilaan op gang. Enkele sneeuwklokjes zijn aan het grote avontuur begonnen en steken hun eerste groene sprieten bovengronds, enkele knoppen aan de haag doen een schijnbeweging richting uitlopen,… en zo van tussen de smeltende sneeuw komen enkele sporenkapsels van mossen piepen. Ook op het bijhorend muurtje zorgden mossen en korstmossen voor wat kleur. (Helaas: er bestaan gruwelijk veel soorten mossen en korstmossen, soorten herkennen zit er derhalve vooralsnog niet in. Een projectje voor de hele verre toekomst…)

Ook zwammen herkennen is – ‘t is algemeen geweten- mijn sterkste vak niet. Maar het judasoor op de foto hier onder behoort wel tot mijn parate kennis. Een  soort die vooral op vlier schijnt te groeien, maar hier staan ze op een wilgentak.

De rest van de tuin was nog in een bijzonder winterse rust gedompeld, al leek het bij de buizerds wel wat te kriebelen, want die vlogen met z’n tweeën (‘de bleke’ in gezelschap van ‘de normale’, waarmee ik geenszins gezegd wil hebben dat bleek zijn niet normaal zou kunnen zijn) luidkeels miauwend over de omgevende akkers en velden. Ook ikzelf kon enig voorjaars-optimisme niet helemaal onderdrukken en ging dan maar wat in mijn groententuintje (dat eindelijk ongeveer ontdooid is) roefelen: die laatste kapot gevroren warmoesstronk er nog uit gewipt, de eveneens slap gevallen peterselie gekortwiekt (heb ik het goed dat die tweejarig is en dus het komend voorjaar weer uitloopt?) en alweer één van de zes perkjes onkruidvrij gemaakt (nog drie te gaan, maar daar staan nog wortels, prei en winterpostelein op).  Maar de kroon op het ‘bijna-lente-gevoel’ kwam er rond 19 uur, toen ik in mijn garagedingk houtblokken ging ophalen voor in de houtstoof: een vleermuisje was voorwaar cirkeltjes aan het draaien op zoek naar iets eetbaars onder de beschutting van het dak. Ik heb er van contentement minutenlang naar staan kijken. Hopelijk vond het beestje een paar hapklare muggen en komt het nog de rest van de winter door… In elk geval: het doet uitkijken naar meer! (jaaaaa, ik weet dat het nog lang duurt…)

Een schoon koppel zwammetjes op een bedje van mos.

Dezelfde zwammetjes, experimentje met de flits. Beetje uitgevreten licht aan de rand van de hoedjes, eilaas.

En mijn (denk ik) beste beeld van die dag, een strontvlieg op een flinke (melk?)zwam.