De eigenwijze tuin

Veel jaren geleden las ik ‘The Day of the Triffids‘ van John Wyndham. Ik kende het boek niet, en ging vooral op de ‘Triffids’ uit de titel af. Want ‘The Triffids’, dat is ook een orkestje waarvan ik de meziks wel smaken kan, vandaar. De Triffids uit de titel van het boek -een dikke meevaller dat boek, ga het vooral lezen als je het nog niet kent- zijn gemuteerde planten die het op argeloze mensen gemunt hebben. En zie, vandaag heb ik er ene ontdekt in mijn tuin peins ik. Vermomd als een onschuldig Maarts Viooltje. Maar zijn boosaardige grijns en gemeen priemoogje verraden hem! Ik ben er een beetje bang van!

Allez jong, nu was ik mij al helemaal aan het opmaken voor de lente, gewagen ze ineens van tien dagen vorst met bijhorende loopneuzen en wintertenen. Djutoch! En mijn plantjes kwamen juist in bloei en al.

Een flink uit de kluiten gewassen berenklauw stak met kop en schouder boven z’n soortgenoten uit. Verdacht! Want naast de gewone berenklauw duikt ook de kaukasische of reuzenberenklauw meer en meer op in de streek. En dat is niet zo’n gezellig plantje (fototoxisch meerbepaald, dat combineert niet goed met spelende kinderen weetwel).
Niet gehinderd door enige relevante kennis wat het trefzeker onderscheiden van beide soorten betreft (ik weet alleen dat de reuzenberenklauw aanzienlijk groter is dan de gewone, en er was ook nog iets ivm die bladeren meen ik mij te herinneren) heb ik mij derhalve volstaan het onderwerp van twijfel met gehandschoende kordaatheid van mijn erf te verwijderen! Na eerst een paar fotootjes gemaakt te hebben, vanzelfsprekend. Was het inderdaad een reuzenberenklauw? Good riddens! Was het alsnog een gewone berenklauw: geeft niet, nog massa’s soortgenoten aanwezig.We moeten dat niet moeilijker maken dan het is.

Agrimonie. ‘t Is een schoon plantje. Er een schone foto van maken is een ander paar mouwen. Ik heb al geprobeerd. Vele  anderen hebben al geprobeerd. Maar al bij al ben ik niet onder de indruk, noch van het een noch van het ander.  Zelfs bij de übernatuurfotografen valt mijn mond niet open, eerlijk gezegd.  Volgens mij is’t gewoon een saai plantje, op fotografisch vlak dan. Maar we blijven proberen. Bovenstaande foto is mijn beste poging tot nu toe. Nog altijd geen spektakel, I’m affraid. Volgend jaar herkansing, als’t wil bloeien tenminste.

Soit, even ter geheugensteunsel: agrimonie is een plantje uit de rozenfamilie. De bloemen produceren geen nectar, dus zijn ze niet zo aantrekkelijk voor insecten. Geen erg, want om enige zelfbestuiving zit agrimonie niet verlegen. De rijpe zaden klitten aan de vacht van zoogdieren en raken zo verspreid.
Er zijn twee sterk gelijkende soorten in omloop: de gewone agrimonie verkiest een zonnige standplaats op vrij droge en kalkhoudende grond. De welriekende agrimonie (met op de stengel en op de onderzijde van de bladeren kliertjes die een appelgeur produceren) verdraagt meer kalkarme en vochtiger grond dan de gewone, en kan ook op leem of kleigrond voorkomen. ‘t Zal u ongetwijfeld niet verwonderen dat ik geen idee heb welke van de twee soorten op het eigenwijze erf  voorkomt.  Mijn legendarisch slecht reukvermogen laat nu eenmaal geen determinaties op basis van olfactorische kenmerken toe, eilaas.

‘t Is werkelijk gruwelijk, beste lezer, hoe de foto’s zich de laatste tijd ophopen op mijn PC, in het  speciaal daartoe aangemaakt mapke. En de bijhorende explicaties in mijn hoofd, eveneens in een vakske apart. Het omzetten naar een vertelsel op deze blog, daar zit de bottleneck. Want het is zomer, en dan wil een buitenmens al eens buiten zitten. Tot het donker wordt. Of toch tot het tijd wordt om het hoogdringend puin ruimen aan te vatten (drie kinders kunnen wat aanrichten), brood te bakken, eten te maken, huishoudeken te spelen, boeken te lezen, andermans blog te bezoeken en nog zo verschrikkelijk veel dingen die ik zou willen doen. En dan is het al gauw elf uur, en ontbreekt de fut om nog een kwartiertje mededelingen te plegen. Maar ziet, vanavond schraap ik mijn moed bijeen en bericht ik u allen over het wonder van de korenbloemborder. Al gebiedt de eerlijkheid toe te geven dat het hier in hoofdzaak een gemengde korenbloem -  bolderik border betreft, met daartussen nog vanalle ander gewas.

Read more »

Net als alle andere bolgewassen zijn ook tulpen niet zo dol op onze tuin (of is onze tuin niet zo dol op tulpen). Van de ruim 30 tulpenbollen blijven er 28 jaar na jaar in het bladstadium steken. Nikske bloemen.

Read more »

De eigenwijze tuin is de voorbije jaren niet de meest geschikte plaats voor bolgewassen gebleken. Doorgaans handhaven ze zich wel – kievitsbloemen daar gelaten- maar van een echt weelderige bloei, laat staan enthousiaste verspreiding is geen sprake.

Read more »

Met het koudestootje van de voorbije week is er bepaald niet veel schot in de (tuin)zaak gekomen, al is er naar verluid warmer weer op komst. En toch, ondanks de ijzige temperaturen valt er al enig voorzichtig leven te bespeuren hier en daar.

Read more »

En wat is het talrijkste diertje dat momenteel in de Eigenwijze Tuin actief is? Juist ja, bladluizen. Welgeteld nog één plantje staat er in de serre (naast de laurier in pot that is), en daar zitten ze met tientallen op. Op mijn mooie peterselie, de uitzuipers.

Read more »