Een flink uit de kluiten gewassen berenklauw stak met kop en schouder boven z’n soortgenoten uit. Verdacht! Want naast de gewone berenklauw duikt ook de kaukasische of reuzenberenklauw meer en meer op in de streek. En dat is niet zo’n gezellig plantje (fototoxisch meerbepaald, dat combineert niet goed met spelende kinderen weetwel).
Niet gehinderd door enige relevante kennis wat het trefzeker onderscheiden van beide soorten betreft (ik weet alleen dat de reuzenberenklauw aanzienlijk groter is dan de gewone, en er was ook nog iets ivm die bladeren meen ik mij te herinneren) heb ik mij derhalve volstaan het onderwerp van twijfel met gehandschoende kordaatheid van mijn erf te verwijderen! Na eerst een paar fotootjes gemaakt te hebben, vanzelfsprekend. Was het inderdaad een reuzenberenklauw? Good riddens! Was het alsnog een gewone berenklauw: geeft niet, nog massa’s soortgenoten aanwezig.We moeten dat niet moeilijker maken dan het is.

Agrimonie. ‘t Is een schoon plantje. Er een schone foto van maken is een ander paar mouwen. Ik heb al geprobeerd. Vele  anderen hebben al geprobeerd. Maar al bij al ben ik niet onder de indruk, noch van het een noch van het ander.  Zelfs bij de übernatuurfotografen valt mijn mond niet open, eerlijk gezegd.  Volgens mij is’t gewoon een saai plantje, op fotografisch vlak dan. Maar we blijven proberen. Bovenstaande foto is mijn beste poging tot nu toe. Nog altijd geen spektakel, I’m affraid. Volgend jaar herkansing, als’t wil bloeien tenminste.

Soit, even ter geheugensteunsel: agrimonie is een plantje uit de rozenfamilie. De bloemen produceren geen nectar, dus zijn ze niet zo aantrekkelijk voor insecten. Geen erg, want om enige zelfbestuiving zit agrimonie niet verlegen. De rijpe zaden klitten aan de vacht van zoogdieren en raken zo verspreid.
Er zijn twee sterk gelijkende soorten in omloop: de gewone agrimonie verkiest een zonnige standplaats op vrij droge en kalkhoudende grond. De welriekende agrimonie (met op de stengel en op de onderzijde van de bladeren kliertjes die een appelgeur produceren) verdraagt meer kalkarme en vochtiger grond dan de gewone, en kan ook op leem of kleigrond voorkomen. ‘t Zal u ongetwijfeld niet verwonderen dat ik geen idee heb welke van de twee soorten op het eigenwijze erf  voorkomt.  Mijn legendarisch slecht reukvermogen laat nu eenmaal geen determinaties op basis van olfactorische kenmerken toe, eilaas.

Wat er daar niet allemaal in zoemt, zuigt, bijt, klimt, zweeft en gewoon van passage doet, ge houdt dat niet voor mogelijk. De overgrote meerderheid ondankbaar snel, maar in de marge wil er wel eens eentje een paar seconden blijven zitten, lang genoeg voor een foto.

Zweefvliegen natuurlijk. Massa’s. Grote, zoals deze hier boven, maar ook kleintjes. Zo op het eerste zicht een vijftal soorten, maar wellicht veel meer.

En vlindertjes, zoals dit dikkopje.

En juffers, die -denk ik- eerder in de bloembezoekers geïnteresseerd zijn dan in de bloemen zelf.

Gelukkig ook bijtjes, want daarvoor had de Provincie West-Vlaanderen dat wel allemaal georganiseerd, dat gratis blommenzaad. Maar de meerderheid van die bijen zijn veel te rap om te fotograferen, om van de minstens drie hommelsoorten nog maar te zwijgen. Laat staan van de insecten waarvan er maar een paar exemplaren in de border huizen, en die ik dus al helemaal niet opmerk. Of van het leger dat zich niet zo zeer op de bloemen, maar op de etage daar onder, stengels en bladeren, ophoudt, zoals dit goudoogje.

Het is waanzin. Volgend jaar zaai ik mij minstens 50 m² bloemenweide in, wees gerust.

Net als alle andere bolgewassen zijn ook tulpen niet zo dol op onze tuin (of is onze tuin niet zo dol op tulpen). Van de ruim 30 tulpenbollen blijven er 28 jaar na jaar in het bladstadium steken. Nikske bloemen. Gelukkig zijn er toch twee exemplaren die het (ook jaarlijks) tot bloem weten te schoppen. Kan ik toch nog een portretje trekken.
Dit jaar heb ik bij alle niet-bloeiende tulpen een stokje geplaatst. Met de bedoeling om ze, eenmaal weer in rust, op te graven en op een nieuwe locatie te planten. Hopelijk met meer succes dan.

De eigenwijze tuin is de voorbije jaren niet de meest geschikte plaats voor bolgewassen gebleken. Doorgaans handhaven ze zich wel – kievitsbloemen daar gelaten- maar van een echt weelderige bloei, laat staan enthousiaste verspreiding is geen sprake. Krokussen vormen nog een beetje een uitzondering; daarvan komen er toch jaarlijks een paar tientallen tot bloei, en de boerenkrokussen lijken zelfs licht in aantal toe te nemen. Maar sneeuwklokjes bijvoorbeeld beperkten zich dan weer tot enkele groene sprietsels zonder enig bloemetje. Edoch! Hoezee! Hoera! Bimbam les cloches! Dit jaar bloeit er, tussen verder allemaal bloemloze blaadjes, welgeteld één (1) sneeuwklokje. Wie het kleine niet eert, is’t grote niet weert zeggen ze dan. Het betreffende plantje werd dus uitgebreid van alle kanten gefotografeerd, dat spreekt voor zich!

Met het koudestootje van de voorbije week is er bepaald niet veel schot in de (tuin)zaak gekomen, al is er naar verluid warmer weer op komst. En toch, ondanks de ijzige temperaturen valt er al enig voorzichtig leven te bespeuren hier en daar. Zoals dit minuscuul mugje dat zich in de buurt van de Hamamelis ophoudt. Een hamamelis die er overigens beeldig bij staat, dat wel.

Maar ‘t is nu toch wachten tot het echt op gang komt en er wat meer te zien annex fotograferen valt. Ne mens kan toch geen toverhazelaars blíjven trekken, newaar. De winter heeft nu echt wel lang genoeg geduurd. Laat maar komen die plantjes en biestjes!

En wat is het talrijkste diertje dat momenteel in de Eigenwijze Tuin actief is? Juist ja, bladluizen. Welgeteld nog één plantje staat er in de serre (naast de laurier in pot that is), en daar zitten ze met tientallen op. Op mijn mooie peterselie, de uitzuipers. Gelukkig ziet de plant er op het eerste zicht er totaal niet van af.
Op nog een paar groene miezers na zijn het allemaal gevleugelde exemplaren, klaar om uit te zwermen. Betekent dat dat ze de peterselie al bij al niet zo lekker vinden? I dunno.

Enniewee, Ze mogen van geluk spreken dat er nog zelfgemaakte kaaskroketjes in de vriezer zitten (waarbij verse peterselie essentieel is) of ze waren op slag hun voedselplant kwijt. Maar van zodra die kaaskroketten op zijn gaat de rest van de peterselie de vriezer in, nèm! Anders veel kans dat ze in de lente met de peterselie als uitvalsbasis de pas geplante sla-, tomaat-, meloen-, parika- en andere plantjes te lijf gaan. ‘t Zal gene waar zijn!

Gelukkig worden ze nu ook al naar het leven gestaan door een paar Pardosa-wolfspinnen. Blijkbaar zijn die niet te beroerd om nu, in tijden van schaarste, genoegen te nemen met die kleine ukjes. Biologische bestrijding in actie! Brave spinnekes! Braaf!