De eigenwijze tuin

Het oorspronkelijke plantje kwam jaren geleden aan via de post (dankewel Yo).  Het is ondertussen aan een voorzichtige opmars begonnen langs de haag. Ik vraag me eigenlijk af hoe ik het daar een handje bij zou kunnen helpen. Door het zaad te verspreiden? Of door de kluit in het najaar op te delen verder uit te planten? Andere truken?

Begonnen met één plantje (uit de wegberm gered net voor ze de gracht kwamen uitdiepen), dat zich onder de Reine des reinettes en de Lochness (doornloze braam) duidelijk in zijn sas voelde. Ondertussen al een paar vierkante meter ingepalmd. Flink zo.

Twee vliegjes op de bloem van Slangenwortel

Een bloempje van Muurleeuwebekje. Dit voorjaar heb ik dit plantje bij Ecoflora aangeschaft, en het heeft zich wonderwel uitgebreid op ons brokkelmuurtje. De bloempjes zijn klein (zowat een halve centimeter) maar wondermooi. Bovendien heeft het plantje een lange bloeiperiode.

Hobbyboerken galore! Het naburig natuurreservaat is gemaaid, twee grote volgestampte zakken maaisel zijn mijn!  Morgen uitspreiden die handel zodat de zaadjes zich kunnen verspreiden over mijn doeninge, en mijn hooiland ziet er misschien volgend jaar wel hélemaal zo uit:

Want nú is het moment om wilde bloemen te zaaien: het zaad is rijp, en ‘in de natuur’ komen ze momenteel ook op de grond terecht. Door een fractie van een fractie van de zaadopbrengst van een reservaat te gebruiken kan je zo de hele kruidenmikmak in je tuin introduceren. Het enige wat je eventueel nog moet doen is na enkele weken het maaisel weer uit de tuin weghalen (verarmen van de bodem, weetwel). Morgen maak ik er werk van zie, want morgen heb ik een vrije dag, én ‘t zal schoon weer zijn! Hiep hoi!

edit 10 oktober: opdracht volbracht. Zo goed mogelijk alles uitgespreid, en aangevuld met rijp zaad van de plaatselijke wilde peen, rolklaver, kaardebol, bevernel,…

Oleanders staan in ons klimaat niet in wat zijzelf onder ‘optimale condities‘ verstaan. Te koud, te winderig, niet zonnig genoeg. Nu staan zij daar niet alleen. Met een zomer zoals we die nu beleven vind ikzelf het ook te koud, te winderig en niet zonnig genoeg. Maar zie, onze eigenste Oleander trekt zich daar precies toch niet al te veel van aan: hij is al aan z’n tweede bloem toe, en er staan er tientallen op openbarsten. Nog een paar zonnige dagen en ‘t zal van rijkelijk bloemenweelde zijn. Hij staat dan ook op een uitgekiend plekje op onze binnenkoer, beschut en zoveel mogelijk in de zon. Temperaturen van (boven de) dertig graden zijn op dat plaatsje niet uitzonderlijk. Bovendien kan je, door de opgezwollen botten met verneveld water te besproeien,  het openbloeien iets bespoedigen. Niet iets dat ik zelf uitgevonden heb, maar een weetje van mijn pa, die in tegenstelling tot mijzelf wél groene vingers heeft (en van wie ik dit flink uit de kluiten gewassen Oleander-exemplaar kado kreeg). Voila, familierecepten zomaar te grabbel op het interweb! Doe er uw voordeel mee!

Laatst kreeg ik een vraag in mijn mailbox waarin op vriendelijke wijze geïnformeerd werd naar de plantengroei in mijn vers vijverke. Welnu, laat mij bondig zijn: het gaat slecht met de planten. Niet rampzalig, ze blijven in leven en er is bij een aantal soorten (gehoornd doornblad, zwanenbloem) zelfs voorzichtige groei waar te nemen, maar om nu te zeggen dat ze weelderig groeien: neen. De enige planten die het zonder meer schitterend doen in de vijver zijn de draadalgen. Maar daar zijn we geen fan van, en die schep ik er dan ook met heelder pakken tegelijk uit. Nu zijn die draadalgen vaneiges rechtstreekse concurrenten van de andere zuurstofplanten, dus moeten ze eerst inbinden alvorens de andere planten van weelderige groei kunnen doen. Maar ik vertik het om met allerlei productjeuus aan de slag te gaan: de boel moet zichzelf maar stabiliseren. nèm. Wat wel vervelend is, is dat die draadalgen zich krampachtig rond de zuurstofplanten wikkelen met als gevolg dat ik bij het uitscheppen van de boosdoeners steevast ook de frêle plantjes ontwortel, zodat ook die weer achterstand oplopen. Niettemin ben ik in deze materie compleet zen én geduldig, temeer daar het dierlijk leven zich weinig aantrekt van wat er met de planten gebeurt. Volgend jaar beter, zullen we maar hopen.