De zon gaat onder
en ik sta in een steppe, een onafzienbare steppe,
maar ik weet dat het een tuin is
met een heester, een paar viooltjes, een merel
en een poes
en dat de avond een druppel is -
die van de emmer of die van de gloeiende plaat,
het doet er niet toe, die van de eindeloze regen!
De tuin is klein,
omringd door buren en heggen,
maar ik weet dat het een steppe is,
een onafzienbare steppe, er gonst een mug!
(Toon Tellegen)
Er zijn mensen die omzichtig, bijna onmerkbaar
iemand willen kussen
of alleen iets willen laten weten, iets teders.
Er is daar geen verklaring voor.
Omdat het gedichtendag is. En omdat Toon Tellegen er soms knal op zit.
Ik kan niets doen
Of laten,
Eten,
Liefde,
Slapen,
Woorden,
Drank,
Of ik verga,
Van het licht
(Hans Andreus)
Verdrietig kind, verdrietig gedicht
Ik ben de herfst.
Ik ben de regen.
Ik ben de storm.
Zoek mij maar op,
ik sta in alle gedichten.
Houd mij maar vast,
ik heb het koud en ik ben moe,
en nog zoveel bladeren aan de bomen,
nog zoveel bladeren overal.
Toon Tellegen
(gedicht ontdekt via Annemie’s blog )
eindelijk zag ik dat alles voorbij
zou gaan als deze dag boven
land dat ik lief heb
Ik zeg niet dat dat erg is
ik zeg alleen wat ik dacht
te zien
Rutger Kopland
Na de roodbruine warmte van september,
na van october ‘t zwaar en donker goud,
keren de heldre dagen van november
met ijle geur van brandend turf en hout,
van rijpe appels, rottend loof. Reeds koud
worden de morgens in de kale velden
waar raven, met de ondergang vertrouwd,
de heerschappij aanvaarden; sombre helden
die zich met nog somberder roepen melden.
Op het vochtige land strijken zij neer
waar zij op paarden en op honden schelden
en zij voorspellen vorst en winterweer.
(Koos schuur)
Midden april
heeft een mens recht op een mild zonnetje,
zodat hij in het gras kan gaan zitten
en de wereld aan zich laten voorbijtrekken.
Koos van Zomeren, uit ‘Een jaar in scherven’
