We zijn maar weer mooi de dans ontsprongen, hier in de Eigenwijze Tuin, met al die geniepige virussen. Minstens 166 schapenhouders hadden prijs in België, met doodgeboortes, ontbrekende pootjes (loslatende pootjes zelfs, wák!), misvormde rugjes en andere kommer en kwel tot gevolg. Maar gelukkig dartelen er alhier 3 gezonde exemplaren rond, van mekker mekker en al.

Al blijft ‘gezond’ vanzelfsprekend altijd een relatief begrip in relatie tot onze veestapel. Bij eentje is er alweer duidelijk iets in de kop geslagen (dan toch Schmallenberg?). ‘t Beestje – Frosty – is er van overtuigd dat ze een hen is. Inclusief scharrelen en ‘graantjes pikken’. Ochere. Hetgeen aanvankelijk danig hysterische paniekreacties uitlokte bij haan en hennen: terwijl Frosty krampachtig bij ‘haar’ toom probeerde te blijven stoven die alle kanten op. Ambiance. Af en toe zeeg er een poele neer (I kid you not!) van de danige stress. De Eigenwijze madam meende al drastische scheidingswanden op te werpen. Maar ziet, ondertussen zijn de Brahma’s aan die zotte muts gewend en wordt ze grotendeels genegeerd. Maar ‘t zal wat worden als ze het in haar kop krijgt om te gaan broeden peizek.

Ijs en sneeuw leggen een mooi maar venijnig koud laagje over de Eigenwijze tuin. De Brahma’s  are not amused en laten zich eten en drinken aan huis brengen. Ze zetten zo weinig mogelijk poten buiten. (het witte op de grond in hun hok is zaagsel, geen sneeuw).

Frosty, pas een paar dagen oud, heeft in haar prille leventje nog geen omgeving boven de 3°C gekend. ‘t Beestje is gewoon haar vrolijke zelve en trekt zich van de kou niks aan. Maar als ze een tukske wil doen klimt ze wel op de rug van mama en slaapt ze op een bedje van warme wol, met vloerverwarming. Betty ondergaat zonder morren, zolang de aanvoer van bieten, hooi en vers water niet stokt. Geduldig wachtend op betere tijden.

Mieke blijkt een ijdel schaap. Na het gedoe met haar coiffure loopt ze nu te pronken met zotte hoedjes. Als ik niet oppas staat ze volgend jaar mee te mekkeren op Waregem koerse, met de rest van de kudde aldaar. Ik betwijfel nog wie hier de zotste muts is: Mieke met haar extravaganza, of de licht megalomane kip die hier een wel heel groot ei ambieert uit te broeden. ‘k Weet, ik heb het al eerder gezegd, maar ik heb me daar toch een veestapel getroffen…

Mieke is niet helemaal gelukkig met haar nieuwe coiffure. ‘t Is ook altijd iet met dat vrouwvolk.

November alweer! En ondanks de milde temperaturen is’t toch stilaan gedaan met de grasgroei. Het goede nieuws is dat ik dan mijn pelouze niet meer dien af te rijden. Het slechte nieuw dat er voor de schapen zo onderhand niet meer zo veel te munchen valt. Gelukkig onderhoud ik goed nabuurschap met de omringende boeren, en kan ik jaarlijks bij hen terecht voor een goeie 2500 kilo ‘bétrave’, gelijk zij dat als professional noemen. Ikzelf, slechts een simpel hobbyboerke met Westvlaamse wortels zijnde, noem dat ‘bjitten‘. Volk dat doorgaans nog nooit van ver of dicht een bjitte in z’n handen gehad heeft verwijst er dan weer naar als zijnde ‘voederbieten’. De Nederlandsche taal volgt bijwijlen een vreemde logica.

Soit, een paar dagen geleden gaan ‘bestellen’ en, ondanks dat die’n mens meer dan genoeg te doen heeft, ondertussen al netjes aan huis geleverd. Restte enkel nog de hele hoop te verkassen van de oprit naar het bietenkot, het ideaal moment voor een beetje male bonding op het Eigenwijze Erf.

Vanaf morgen gaan ze -emmer na emmer- op stukjes gehakt naar de schapen, die ze geduldig zullen wegknabbelen,  de volle 2500 kilo. Tot er weer genoeg vers gras beschikbaar zal zijn, ergens in mei. L’histoire se répète…

Soms lijkt Betty toch wel een beetje een vreemd schaap.

De allerlaatste twee stuks van werkelijk honderden bieten, goed voor ruim duizend kilo. Stuk voor stuk op mootjes gekapt en aan de brave schaapjes gevoederd, die ze netjes stuk voor stuk opgesmikkeld hebben (en eeuwig bleven vragen naar mééééhehéééér, maar laat u daar nooit aan vangen, welmenende schapenhouder, want als je ze laat doen dan vreten ze zich zó gruwlijk dik dat het problemen oplevert bij het lammeren).

Een goeie maand geleden dacht ik nog dat ik afgrijselijk veel bieten op overschot ging hebben dit jaar, maar zie, plots is alles op. Tot en met deze laatste bleven ze zeer goed bewaard dit jaar, amper schimmel of rotte plekken. ‘T is al vaak anders geweest.

Maar vanaf nu is’t dus gedaan met bijvoeren en moeten ze hun plan trekken met het (gelukkig snel groeiende) gras. Enkel nog af en toe een handjevol korrels om ze handtam te houden, en voor de rest puur natuur grasjes. Wel ook om de acht weken een siroopke tegen de wormen, vooral niet vergeten of ‘t is van spetterpoep en schaap beetse ziekskes.

Soit, morgen mogen ze verkassen van weitje, altijd party-time en zorgen dat ge niet onder de voet gelopen wordt. En daarna is’t om de zoveel weken doorschuiven naar de volgende wei (drie in totaal). Goed om het gras tijd te geven om te recupereren, maar vooral ook om de besmetting met wormen binnen de perken te houden.

Had ik al gemeld dat het amandelboompje bloeit? Ewel, het amandelboompje bloeit. Vorig jaar gekocht, toen het boompje in kwestie eigenlijk al uitgebloeid was. En nu bloeit het dus. Het amandelboompje. In bloei en al.

Zie’keer, kweetnie hoe snoezig. Amper een uur oud, nog dampend en wankel op de pootjes. Terwijl Mieke met haar volle uier en opgezet achterste de voorbije dagen een geslaagd afleidingsmanoeuvre op poten zette, bracht Betty du Jardin Têtu d’Oubrechtegem (wij hebben énorm voorname schapen, dat vereist simpelweg een dergelijke chique naam) op amper een uurtje tijd drie mooie lammetjes ter wereld. Twee rammetjes, één vrouwtje. Ik had werkelijk niks in de mot bij haar. Maar geen probleem: goede moeder gelijk ze is doet ze het weer perfect. Moeder en kinders stellen het dan ook goed. Onze haan daarentegen, die was gisterenavond met al die drukte toch een beetje van zijne melk, zoals op de achtergrond te horen is.