En waar aanvankelijk enige onduidelijkheid bestond over het vaderschap (Mieke verhuisde naar ons erf toen ze zich in een ‘beslissende fase’ bevond), kan na de worp niet echt meer getwijfeld worden. De chaotische verspreiding van witte vlekjes op niet-zwartbles-geeïgende-wijze wijst overduidelijk in de richting van De Witte van Moerbeke, die onverdroten zijn rasvermenging verder zet. De raszuivere  Marcel van Buikberg kwam er niet aan te pas, zo blijkt. Ze zullen bij SLE weeral niet content zijn.

Maar allezjoep, zo ver zijn we al. Nu Betty nog, en we zijn weeral compleet voor dit jaar. De close-shave van deze nacht indachtig heb ik haar voor de zekerheid maar op stal gezet voor de nacht. Als’t niks blijkt te zijn mag ze morgen weer buiten spelen.

Betty is er helemaal klaar voor

(*): Traditioneel worden de namen van de lammetjes door onze kroost gekozen. Even traditioneel worden de twee eerstgeborenen ‘Pitou’ en ‘Minou’ gedoopt.

Straks nog eens gaan loeren vooraleer ik ga slapen, maar ik wil ze ook niet te veel opschrikken, want dat  is ook allemaal niet aangeraden.
Morgen om zes uur gaan kijken als eerste werk! Spanneuund!

update 8/10: ‘t was van dadde: twee lammetjes (mannetje en vrouwtje) geboren in de vriezekou op de wei. Moeder en kroost om kwart na zes verhuisd naar de stal, ééntje (het vrouwtje) leek het zwaar te hebben en heeft van een half uurtje haardrogerwarmte mogen genieten en van een spuitje biestmelk in ‘t kelegat (ooien melken, ‘t is altijd een belevenis). Tegen dat ik naar mijn werk vertrok stonden ze alle twee goed recht en zag het er al veel beter uit. Mieke heeft in elk geval overvloedige melkproductie en ze is ook zorgzaam voor haar twee spruiten. Maar ‘t is een kalle dat ze gisterenavond niet binnen in de stal gekomen is!

Oh, kijk! ‘t heeft gesneeuwd op de wilde peen. En bij uitbreiding op de hele tuin en huis!

Wat zeg ik? We zijn gedikke bijna ingesneeuwd!

Betty kan er niet mee lachen (WTF!! Who took the grass?)

In tegenstelling tot de kinderen, die hadden wel dikke pret. (nota aan de Juffrouw van Onder de Appelboom: wij doen hier niet aan kleintjes :-p  )

En ge hebt daar op allerlei manieren plezier van, van sneeuw. Dat laatste vooral dan in combinatie met onderstaand gerief.

Kortom, we hebben er hier van genoten, van onze eerste vakantiedag. En hopen van u hetzelfde.

(wie met andere woorden een gezond vrouwelijk zwarte bles lam te koop heeft mag het zeggen)

Het zal zo rond kwart voor acht geweest zijn toen ik gisterenavond nog even buiten was. Juist op dat moment zag ik De Witte van Moerbeke en één van zijn nakomelingen van kopken-dreun doen.  Ze zitten niet langer op dezelfde weide (ouders en nageslacht zitten gescheiden), dus het vraagt enige coördinatie om elkaar met een aanloop van een paar meter net ter hoogte van de ursusdraad te rammen. Maar rammen kunnen dat, ondanks (of net dankzij) de verhoogde testosteronspiegels. Het is de enige plaats waar twee weides rechtstreeks aan elkaar palen, op de andere plaatsen zit er een houtkant tussen.

Ho, bedacht ik nog, ik zal ze op de andere weide moeten zetten of ze krijgen de afsluiting nog kapot. Twee seconden later knalden de twee koppen weer tegen elkaar. Maar terwijl De Witte zich al opmaakte voor een derde stoot zakte zijn opponent door de knieën. Na een minuut stuiptrekken was het afgelopen. Schaap dood. Damn.

Voor de niet-schapen-houders onder u: dit is zo ongeveer drie keer de normale grootte van de uier. Moet bijzonder pijnlijk zijn voor het beest. Ze kon zich zelfs niet neerleggen, de dutse. Zondagavond veeartsen van achter hun barbecue bellen vond ik echter een iets te veel van het goede, vandaar dat ik tot maandag gewacht heb. Ondertussen is Norbert langsgeweest en heeft ze twee flinke spuiten gekregen. Ze lijkt voorwaar al wat aan de beterhand.

Zie maar, ze kan zelfs alweer een beetje schaapachtig lachen voor de foto, ‘t schaap.

Minder leuk daarbij is dat na een dergelijke ontsteking er veel kans is dat ze niet meer voldoende melk zal kunnen leveren als in het voorjaar de nieuwe lammetjes geboren zijn. Onze veearts wond er dan ook weinig doekjes om, en raadde aan om ze de grote merguezetruc te laten doen. Maar ik zou ze eigenlijk toch graag nog een kans geven. ‘t is een mak beestje en tot nu toe is ze een goede moeder geweest, misschien dat het volgend jaar toch nog lukt. En anders wordt het papflessen geven. Vooral de eerste weken pijnlijk (‘s nachts opstaan en dingk), maar daarna in hoofdzaak plezant. We zemme zien wat we er mee aanvangen in september…

De stal zelf (de rechter drie-vierde van bovenstaande schets, breedte 6 meter, diepte vier meter) komt op een betonplaat te staan. Het afdak (linkse vierde van bovenstaande schets, twee op vier meter) gewoon in het gras. Omdat het terrein lichtjes helt komt er achteraan (hier de verhoogde witte achterrand) een gemetseld muurtje van 40 cm hoog. Zo blijft de houten bekleding droog. De vertikale draagbalken zijn allemaal 9x9cm. De vijf dragende dakbalken 9x21cm en daarop nog om de 60 cm latten van 2x10cm. Rondom de stal komen tandgroef planken van 2,8 dik en op het dak houten platen tegen de condensatie en daarboven metalen golfplaten. Nu ben ik geen architect, maar ik denk dat het geheel toch stevig genoeg zal zijn om te blijven staan. Moest ge daar gefundeerde twijfels aan hebben, aarzel vooral niet om ze te ventilleren!

En ook over de inrichting van het kippenhok heb ik al wat nagedacht. (op het filmpje hieronder is de voorwand weggelaten en voor ‘t gemak ook de rest van de stal)  Betonvloer om makkelijk schoon te maken, een slaaprek waarvan de poten in olie staan zodat parasieten niet op de slaapstokken geraken, en legbakken die langs achter geopend kunnen worden om de eitjes te rapen. ‘t Ga schoon zijn peisk!

zicht op de toekomstige kippenren vanop de schapenweide

Alreedsch schone ende aengenaem, maar nog niet gelijk ik het zou willen. Vooral dan voor het dierendingk. Want die kippen, die zitten daar nogal kouwelijk op het noorden gericht en met een oud kippenhok opgezadeld waar de ratten vrijelijk in en uit graven. En die schapen, die hebben weinig schuilmogelijkheid en moeten voor de toegang tot de (oude, vochtige) stal een vrij steil hellingkje af. Bovendien neemt de gestaag groeiende afdeling ‘rollend materieel’ van onze kroost (fietsjes, go-cart, traktordingen, steps, bolderkarren en kruiwagens, ge kunt het zo zot niet bepeinzen of ze hebben het) een steeds grotere hap uit mijn garage en aanverwante koterijen.

de toekomstige kippenren, gezien van op de plaats waar het nieuw kippenhok moet komen

Tijd voor een nieuw kot dus! En bij deze heb ik de eer en het genoegen het definitief plan daarvan op u los te laten. (klik op het plannetje helemaal rechtsboven in dit bericht voor de inplanting). In de nieuwe situatie komt het kippenhok wat meer in de zon te liggen. Bovendien krijgen de kippen een veel grotere uitloop, die opdeelbaar zal zijn in verschillende percelen om het gras te laten herstellen indien nodig. De buitenren van de kippen grenst ook aan de groententuin, handig om ze in de winter daar wat in te laten scharrelen. De binnenindeling heb ik ook zo ongeveer in gedachten (zie hier onder): het kippenhok zal 2×1 meter groot worden, ruim genoeg voor drie hennen en een haan. Met afsluitbaar kippenluik én betonnen vloer, en slaapstokken die makkelijk schoongemaakt kunnen worden. De schapen krijgen een vlottere toegang tot de stal, een buitenafdak en mooi ruime lammerboxen die aan beide kanten open kunnen.  De indeling van de stal laat mij toe om elke lammerbox te bereiken zonder dat ik voorbij De Witte van Moerkerke moet, en ik hou mijn voeten proper als ik ze voer of water breng. Ook het hooi en het stro zal droog in de nieuwe stal kunnen. Luxe à gogo, kortom. Ik kon me dan ook niet inhouden en heb de voorbije weken, tussen het plopsalaeftelingadisiogebeuren in, de kastanjehouten afsluiting alvast haar nieuwe plaats gegeven. Nu nog de stal zien te regelen.  En de schapen… tja, die moeten het weer met enige vierkante meters minder stellen… Wordt ongetwijfeld vervolgd!