De eigenwijze tuin

Een mini-slakje, surfend op de golven tussen de nerven van een haagbeukblad. Ondanks de kou ‘s morgens zijn er opvallend veel slakjes op pad in onze tuin de laatste dagen.

Wat een heerlijk weer is het momenteel. Regenvlagen met opklaringen, wolken met er op weerkaatsend zonlicht, warm licht met kleur. Véél beter dan zonovergoten zomerdagen. Véél beter dan grauwe overtrokken regendagen. Ideaal licht voor foto’s. En de beestjes houden er ook rekening mee dat er nattigheid in de lucht hangt. Wie een goed overdekt plekje gevonden heeft verlaat het niet graag, zelfs niet als er een groot lens-oog tot op dertig centimeter nadert. Neen, dan nog liever verstoppertje spelen en aan de andere kant van de grasspriet kruipen. en hopen dat ‘hij’ ons niet ziet…

Voor wie het beestje op ‘t eerste zicht niet herkent: ‘t is een Azuurjuffer.
Anderen zijn dan weer te traag om naar de andere kant van het blad te verhuizen als ‘het grote oog’ nadert. Ze mogen dan wel oogjes op steeltjes hebben, éénmaal ze gespot zijn ontsnappen ze niet meer. Traag trager traagst. Tot je er een foto van probeert te maken, dan lijken ze een acute ADHD-aanval te hebben en zwiepen hun oogjes alle kanten op, behalve in de richting van het scherpgestelde vlak. Een scherpe foto van zo’n speedy-gonzales-slak, niet simpel…

onbekend slakje van het belachelijk kleine type

Een poelslak. Een blauwe (normaal zijn die beesten grijzig-zwart)! En niks gefoefeld, behalve levels optrekken en unsharp mask in photoshop, dus de kleur is puur natuur!
Dit exemplaar kruipt geheel en al blauw getint rond in één van de betonbakken op de binnenkoer. En hij heeft collega’s. Véél. Zou dat te maken hebben met wat ze eten, vraag ik mij dan af. Gelijk flamingo’s roze kleuren door het plankton dat ze eten. Ik weet het niet, maar ‘t is kerjeus, in elk geval.