De eigenwijze tuin

Zo’n dikke 13000 foto’s staan er heden ten dage op mijn arte ploate (en dat zijn ze dan nog maar vanaf juli 2009). Geregeld moet ik in dat kluwen op zoek naar een specifiek beeld, waarvan ik dikwijls zelfs bij benadering niet meer weet waar of wanneer ik het gefotografeerd zou hebben, maar waarvan ik pertinent zeker weet dat het bestaat. Veel en langdurig op- en neer gescroll is dan mijn droevig lot vooraleer ik gevonden heb wat ik zocht, áls ik het al vind, ge kunt peizen. Derhalve ben ik sinds enige tijd consequent trefwoorden aan het toevoegen bij het inladen van nieuwe foto’s. Meer nog: geleidelijk aan ben ik ook aan het weerkeren in de tijd om oude foto’s van de nodige trefwoorden te voorzien zodat ik ze in de toekomst subito-presto terug vindt. Af en toe bots ik daarbij op een foto die destijds -voor wat voor reden ook- deze blog niet gehaald heeft, terwijl dat eigenlijk wel gemogen had. Deze foto’s krijg je vanaf nu alsnog te zien, naarmate ik vorder in het doorspartelen van mijn archief. Voorzien van zo’n fancy retrolook-kaderke en al. En als dat kaderke u niet aan staat, dan moet ge gewoon op de foto klikken en ‘t is al weg zie! Allez hop, en avant, met dit lieve kleine wolfspinnetje bijten we de spits af. Ik vind overigens, geheel ter zijde, spinnen hoe langer hoe meer ‘fijne beestjes’. Ik heb er mij zelfs een boek over gekocht recentelijk: ‘spinnen van europa‘, van Heiko Bellman. En volgens dat boek hebben we hier te maken met een tuinwolfspin (Pardosa amentata), wat nog wel eens zou kunnen kloppen ook!

De beestjes zijn terug! Met àl hun oogjes! Leve de lente!

laat ons bij wijze van uitzondering eens beginnen met een streepke muziek, kwestie van in de stemming te komen.

Want Spiderman is always hungry wist Robert Smith al lang. Arachnofobie is hem dan ook niet vreemd. Mijzelf (ik geef het niet graag toe, want het is slecht voor mijn stoer imago) ook niet. één van mijn vroegste herinneringen is dat ik gillend uit mijn bed naar de living stormde omdat ik een dikke spin in mijn bed meende gezien te hebben. Het is beter geworden: heden ten dage begin ik niet meer te gillen als ik er één zie, sommige exemplaren vind ik zelfs ronduit mooi. Maar ze moeten vooral geen aanstalten maken om lijfelijk contact te gaan maken, dan ga ik meppen. Hoe het komt? Geen idee. Mijn kinderen bijvoorbeeld zijn er in het geheel niet bang voor en doen niks liever dan spinnen pakken en buiten zetten. Zelf heb ik daar een glazen bokaal voor nodig. Ik besef: ik ben een mietje. Edoch alles voor de fotografie: mijn oerangst geheel en al opzij zettend heb ik vandaag mijn lens zowat ín het web van een kruisspin geduwd, de eigenaar had mij onmiddellijk in het snotje.
(Arachnofoben moeten zich nu vooral niet op ‘meer’ klikken).

Read more »

Een flagrant geval van (veel) ogen die groter zijn dan het buikske.

Wie de indruk had dat het hier op deze blog wat rustig was de laatste week heeft gelijk: met het eind van mijn vakantie in zicht moest ik nog een eindspurtje maken wat ‘huishoudelijke taken’ betreft. Ondertussen is een paar duizend kilo stabilisé op zijn plaats geraakt, zijn de afvoergootjes er in geplaatst en moet ik enkel nog een tiental vierkante meter betonklinkertjes leggen. Daarnaast is er een overvloedige hoeveelheid appels (James Grieve) in bakjes geraakt om de komende maanden geconsumeerd te worden.

Vandaag was opruim- en rustdag, met een korte wandeling met mijn fotomarieke in de tuin. én gelegenheid om mijn nieuw speelgoed een eerste keer te testen, want de vakantie was bijna op en ik had nog vakantiegeld over (alle excusen zijn goed). De eerste resultaten zijn veelbelovend, maar het zal nog veel oefenen vergen vooraleer ik er tot goeie foto’s mee kom. Maar allez, omdat u niet zolang op uw honger te laten zitten, een close-up van een groene vleesvlieg (wellicht de diersoort die ik het meest verfoei).

Voor de aficianado’s: 180mm + 2x TC + tussenringen. Belichting handmatig op f9 – 1/250 sec, hoofdflits op -1, slaafflitsen allebei + 2.3. Het licht is nog veel te hard en duidelijk geflitst. Om dat in de vingers te krijgen is er nog veel werk aan de winkel.

Daarna op ambachtelijke wijze, zonder flits nog een hooiwagentje tegen het lijf gelopen op de notelaar. Wijs beestje, niet? ‘t lijkt ook al zo’n buitenaards monstertje, den duts.

Ergens begin mei vees ik een nestkastje voor wilde bijen in elkaar, zo een specialeke waar je langs de zijkant naar de ontwikkelende larfjes kan piepen. En wat zag mijn lodderig oog dit weekend?

Inderdaad, een paar kleine gangetjes afgesloten. Bewoond dus! En tiens tiens… als ik aan de zijkant kijk zie ik geen kamertjes à la wilde bij, maar wel een stuk of vijf spinnetjes, onbeweeglijk achter elkaar gelegd.

Nu zijn dat geen spinnen-geplogendheden vermoed ik, maar eerder truken van één of andere sluipwesp die een paar spinnetjes gevangen heeft, en daarna netjes opgeborgen met op elk spinnetje een eitje. Met natuurlijk de bedoeling dat elk eitje in een larfje resulteert dat het spinnetje (hoogstwaarschijnlijk slechts verdoofd en niet dood) levend gaat opsmikkelen. Met nieuwe sluipwespjes als resultaat, evidament. Maar helemaal zeker dat dat hier zo’n geval is ben ik niet, ik moet mijn licht nog eens gaan opsteken bij bevoegde personen op het internet. Maar intrigerend in elk geval. Wordt vervolgd. En moest ge denken dat dat zowat het vettigste is wat insecten elkaar lappen, lees dan vooral dit eens.