De eigenwijze tuin

Een paar fotootjes, gemaakt in de loop van een zonnig dagje vakanse in de eigenwijze tuin. Alles gemaakt tussen het ochtendlijk kopje sterke koffie op het terras en het al even sterke biertje ’s avonds op datzelfde terras. (ne mens moet íets doen op zijn terras)

Een bont zandoogje in tegenlicht. Het is kort in de namiddag. De zon staat hoog aan de hemel en de vlinders profiteren van de warmte.

Ook dit landkaartje zit helemaal opgewarmd  in de zomerzon. De nog prille beschutte windsingel op de achterste weide lijkt zijn vruchten af te werpen: er zitten opvallend veel vlinders in de tuin. Vandaag gezien: dagpauwoog, klein koolwitje, klein geaderd witje, oranje zandoogje, bruin zandoogje, bont zandoogje, landkaartje, boomblauwtje, zwartsprietdikkopje, gehakkelde aurelia en distelvlinder. Niks uitzonderlijk, maar toch wel een mooie verzameling en van de meeste soorten meerdere exemplaren. Vreemd genoeg nog geen enkele kleine vos.

Later op de avond wordt het licht al wat zachter. In het hoge gras zitten er tientallen soldaatjes, algemene kevertjes waarvan er een aantal sterk gelijkende soorten bestaan. Kort na het nemen van deze foto moet ik de biezen pakken voor een regenvlaag.

Na regen komt zonneschijn: een langpootmug wacht onbeweeglijk de nacht af .

De sprinkhanen zijn wel nog druk doende. Hier een Zuidelijk spitskopje, sinds een paar jaar talrijk aanwezig in de tuin.

Een zweefvliegje.

Op de kaardebol zit een gigantische hommel. Ruim twee keer zo groot als een Tuinhommel, en grotendeels zwart. Geen idee welke soort het is. Misschien een soort koekoekshommel?

Even verderop van de reuzenhommel zit dan weer een miniscuul vliegje druk te gesticuleren. Een wenkvliegje of iets van dien aard?

En juist als je dan denkt dat het afgelopen is en je je fotomarieken op de kast wil leggen voor de rest van de avond komt er nog een egeltje langs op de binnenkoer. Veel te hard geflitst, achteraf gezien.

Hun aanwezigheid in de tuin was geen geheim, al doen ze heel hard hun best om niet op te vallen. Enkel de mannetjes verraden af en toe hun positie door met hun vleugels over hun achterpoten te strijken, in de hoop dat er een charmant vrouwtje op af komt. Ze zijn dan ook verre van gediend als er, in plaats daarvan, een blafte van een lens op hun gesjirp afkomt. Zo rap ze kunnen maken ze zich dan uit de voeten, de snoodaards. Maar zie, ik had er eindelijk ene liggen, terwijl hij afwisselend het vrouwvolk zat te lokken en van een zuringblaadje zat te peuzelen. Maar ge wilt niet weten hoeveel foto’s ik daarvoor al naar ‘t vuilbakske gesleept had.

180mm, f 6.3 – 1/40 sec

Mwoehaa! Een zuidelijk spitskopje! Een langsprietsprinkhaan van open terreinen met ruigten, van ongemaaide gras- en hooilanden, zo lees ik. Dit jaar voor het eerst (en ineens met vrij grote aantallen) in onze tuin te vinden. Niet dat het een zeldzame soort is (tot twintig jaar geleden wel, toen zaten ze enkel in de Westhoekduinen in De Panne), maar het geeft wel aan dat het ‘beheer’ van onze tuin vruchten begint af te werpen. Het beestje op de foto is nog niet volwassen maar moet nog 1x vervellen. Het is wel al als Zuidelijk spitskopje herkenbaar wegens de nagenoeg rechte legboor (met dank aan Gert Arijs), iets wat bij het gewone spitskopje niet het geval is.
Dat brengt het aantal gedocumenteerde sprinkhaansoorten momenteel op vier. Grote groene sabelsprinkhaan zit er ook, maar daar heb ik nog geen foto van. Ik ga er binnenkort eens jacht op maken zie.

Eindelijk nog eens een foto naar mijn goesting.
Krassertje, bereidwillig poserend na een korte plensbui.

In de neverending inventarisatie van de tuin: drie nieuwe soorten.

Links een Bramensprinkhaan, daarnaast een rups van een Witvlakvlinder, en tenslotte een rups van een nachtvlindertje dat zelfs geen nederlandse naam heeft: Lasiocampa quercus (met dank aan het fijnste forum op heel ‘tinterweb voor het determineren). In de grond is het dweilen met de kraan open, die inventarisatie. Een half uurtje efficiënt beestjes vangen in de tuin levert me gegarandeerd minstens vijftig nieuwe soorten op. Ik ben dus nog voor jaren gerust, en ik ben nog niet eens serieus met het echt kleine grut of de moeilijke groepjes begonnen. Maar het is me in hoofdzaak om de foto’s te doen, niet zo zeer om het lijstje soorten. En dan liefst nog een iets betere foto dan de drie registratiefoto’s die hierboven staan. Want uiteindelijk is zo goed als elke diersoort al correct gefotografeerd en gedocumenteerd, dus daar valt nog weinig aan toe te voegen. De beestjes op een aantrekkelijke, bijna -ik durf het maar met moeite zeggen- poëtische manier in beeld brengen, daar zit de moeilijkheid en (pardonnez-moi le mot) de uitdaging. En dat lukt maar met één op honderd foto’s, als ‘t meezit. Maar als het lukt, dan is mijnen dag goed.

De layout is zo stillekes aan wat het zou moeten zijn – binnen de beperkingen van wordpress toch. Nu eens proberen hoe foto’s voor de dag komen. Op mijn eigen doeninge ben ik heer en meester van de CSS, hier (nog) niet. Dus kan ik niet zomaar openklappende thumnails installeren en al. Enfin genoeg blabla. Foto!

En wat blijkt (hier rechts): ça marche! zelfs met thumbnails. Ik ben geneigd voorzichtig optimistisch te zijn.