Een onvolwassen grote groene sabelsprinkhaan, op stap tussen de verbena. Aan de onvolgroeide vleugels (het bruin schildje op de rug) kan je zien dat dit beest nog niet volwassen is.

(edit: een slimme mens heeft gemeld dat dit een volwassen struiksprinkhaan is, en geen onvolwassen dingk, my mistake!)

Sprinkhanen doen niet aan van die gecompliceerde verpoppingstadia à la vlinder, maar maken sprongsgewijze stappen richting volwassenheid door af en toe te vervellen.  Het dier gaat bij elke vervelling, een vijftal zestal bij deze soort, meer en meer op het volwassen dier lijken. Een onvolledige gedaantewisseling heet zo iets, alhoewel het resultaat op het eind van de  reeks vervellingen net zo volledig is.

(Grote groene sabelsprinkhanen behoren tot de groep van de langsprieten en zijn – in tegenstelling tot de meeste kortsprieten – jagers. Ze eten vooral insecten, onder meer andere sprinkhanen. Het dier op de foto is een mannetje. Als hij er in slaagt om met z’n getsjirp een vrouwtje te lokken kan hij haar in de loop van de 45 minuten durende paring een spermatofoor aansmeren.  Dat is een schuimachtig pakket waarin de zaadcellen verpakt zitten. Die worden door het wijfje opgenomen, maar ook voor een groot deel gewoon door haar opgepeuzeld. Niet dat meneer zich daar veel van aantrekt, want die zit nog geen uur later alweer heftig te tsjirpen om een nieuwe verovering aan de haak te slaan.)

Struiksprinkhanen zijn planteneters. De eitjes worden afgezet op struiken of boompjes, liefst soorten met een zachte schors zoals vlier of esdoorn. Niet dat deze boompjes onmiddellijk opgegeten worden: eenmaal uitgeslopen verhuizen de nimfen van de struiksprinkhaan naar de kruidlaag, waar ze vooral van de bloemen en de zachte blaadjes leven. Naarmate ze ouder worden gaan ze het hogerop zoeken en eten dan wel boombladeren. Struiksprinkhanen kunnen niet vliegen, verpreiding van de soort moet dus via plantenmateriaal gebeuren. Ook een partner vinden gebeurt te voet. Gelukkig wordt dat iets vergemakkelijkt doordat zowel mannetje als vrouwtje geluid maken (korte ultrasone tikjes die wij niet kunnen horen zonder batdetector) om elkaar te vinden.

Een bont zandoogje in tegenlicht. Het is kort in de namiddag. De zon staat hoog aan de hemel en de vlinders profiteren van de warmte.

Ook dit landkaartje zit helemaal opgewarmd  in de zomerzon. De nog prille beschutte windsingel op de achterste weide lijkt zijn vruchten af te werpen: er zitten opvallend veel vlinders in de tuin. Vandaag gezien: dagpauwoog, klein koolwitje, klein geaderd witje, oranje zandoogje, bruin zandoogje, bont zandoogje, landkaartje, boomblauwtje, zwartsprietdikkopje, gehakkelde aurelia en distelvlinder. Niks uitzonderlijk, maar toch wel een mooie verzameling en van de meeste soorten meerdere exemplaren. Vreemd genoeg nog geen enkele kleine vos.

Later op de avond wordt het licht al wat zachter. In het hoge gras zitten er tientallen soldaatjes, algemene kevertjes waarvan er een aantal sterk gelijkende soorten bestaan. Kort na het nemen van deze foto moet ik de biezen pakken voor een regenvlaag.

Na regen komt zonneschijn: een langpootmug wacht onbeweeglijk de nacht af .

De sprinkhanen zijn wel nog druk doende. Hier een Zuidelijk spitskopje, sinds een paar jaar talrijk aanwezig in de tuin.

Een zweefvliegje.

Op de kaardebol zit een gigantische hommel. Ruim twee keer zo groot als een Tuinhommel, en grotendeels zwart. Geen idee welke soort het is. Misschien een soort koekoekshommel?

Even verderop van de reuzenhommel zit dan weer een miniscuul vliegje druk te gesticuleren. Een wenkvliegje of iets van dien aard?

En juist als je dan denkt dat het afgelopen is en je je fotomarieken op de kast wil leggen voor de rest van de avond komt er nog een egeltje langs op de binnenkoer. Veel te hard geflitst, achteraf gezien.

180mm, f 6.3 – 1/40 sec

Mwoehaa! Een zuidelijk spitskopje! Een langsprietsprinkhaan van open terreinen met ruigten, van ongemaaide gras- en hooilanden, zo lees ik. Dit jaar voor het eerst (en ineens met vrij grote aantallen) in onze tuin te vinden. Niet dat het een zeldzame soort is (tot twintig jaar geleden wel, toen zaten ze enkel in de Westhoekduinen in De Panne), maar het geeft wel aan dat het ‘beheer’ van onze tuin vruchten begint af te werpen. Het beestje op de foto is nog niet volwassen maar moet nog 1x vervellen. Het is wel al als Zuidelijk spitskopje herkenbaar wegens de nagenoeg rechte legboor (met dank aan Gert Arijs), iets wat bij het gewone spitskopje niet het geval is.
Dat brengt het aantal gedocumenteerde sprinkhaansoorten momenteel op vier. Grote groene sabelsprinkhaan zit er ook, maar daar heb ik nog geen foto van. Ik ga er binnenkort eens jacht op maken zie.

Links een Bramensprinkhaan, daarnaast een rups van een Witvlakvlinder, en tenslotte een rups van een nachtvlindertje dat zelfs geen nederlandse naam heeft: Lasiocampa quercus (met dank aan het fijnste forum op heel ‘tinterweb voor het determineren). In de grond is het dweilen met de kraan open, die inventarisatie. Een half uurtje efficiënt beestjes vangen in de tuin levert me gegarandeerd minstens vijftig nieuwe soorten op. Ik ben dus nog voor jaren gerust, en ik ben nog niet eens serieus met het echt kleine grut of de moeilijke groepjes begonnen. Maar het is me in hoofdzaak om de foto’s te doen, niet zo zeer om het lijstje soorten. En dan liefst nog een iets betere foto dan de drie registratiefoto’s die hierboven staan. Want uiteindelijk is zo goed als elke diersoort al correct gefotografeerd en gedocumenteerd, dus daar valt nog weinig aan toe te voegen. De beestjes op een aantrekkelijke, bijna -ik durf het maar met moeite zeggen- poëtische manier in beeld brengen, daar zit de moeilijkheid en (pardonnez-moi le mot) de uitdaging. En dat lukt maar met één op honderd foto’s, als ‘t meezit. Maar als het lukt, dan is mijnen dag goed.

En wat blijkt (hier rechts): ça marche! zelfs met thumbnails. Ik ben geneigd voorzichtig optimistisch te zijn.