De eigenwijze tuin

Nagenoeg dag op dag verschenen zeven jaar geleden  de eerste zinnen op het interwebs van wat uiteindelijk de eigenwijzetuin.be zou worden. ‘Tuindagboek november 2004‘, zo klonk de weinig appellerende titel destijds. Die zoutloze vlag dekte overigens volkomen de lading: saai, saai², saai³.  Maar ziet, algauw doken de eerste pogingen tot beterschap op: een maand later verschenen zowaar foto’s! Luizig slechte foto’s weliswaar, maar toch, ‘t getuigt ergens toch van enige ambitie en goede wil.
Gelegenheid tot reageren was er nog niet, buiten mijzelve was er immers geen kat die kwam lezen, maak u vooralgeen illusies, ik deed dat ook niet. Het zou nog tot in juni duren, ruim een half jaar verder dus, voor  enige interactie – geheel ambachtelijk via emailtjes die ik dan in een postje moest gieten- mogelijk werd. Niet dat er gereageerd werd, kunt peizen…

Och, kijk! Toch! In september 2005, ik ben dan bijna een jaar aan het ‘bloggen’, is er een goeie ziel die mij, wellicht uit eerlijke compassie, te woord staat (bij deze uitgeroepen tot mijn trouwste lezer! *zwaait even*).

Ik liep er destijds dagen content van, van die eerste reactie. Gigantisch verheugd was ik ook met de statistiekskes na 1 jaar bloggen: in 1 jaar tijd 1759 bezoekers! (waarvan waarschijnlijk de helft per ongeluk op de site belande, maar soit). Gemiddeld 226 bezoekers per maand! Ik content!  Heden ten dage ligt het standaard aantal maandelijkse bezoekers rond de 35.000, met occasionele uitschieters tot 50.000 en meer. Ik ben nog altijd content. En ook elke keer als er gereageerd wordt stemt mij dat vrolijk, dankuzeer daarvoor.

In de loop van die zeven jaar is er veel veranderd natuurlijk. Qua vorm en inhoud van deze blog, maar ook de tuin zelf heeft een hele evolutie ondergaan. En af en toe komt daar zelfs een mooie foto uit voort, fijn zo. Naast het combineren en verder uitspitten van mijn drie voornaamste hobby’s (buiten in de tuin bezig zijn, beestjes en plantjes fotograferen en op klavieren tokkelen) heb ik via deze blog ook een aantal fijne mensen leren kennen die met gelijklopende interesses en bezigheden -euh- bezig zijn. En ook al is het live-contact slechts sporadisch; het is fijn om te weten dat ze er zijn en hun perikelen op hun eigen blogs te lezen. Dus ik ga voorlopig nog even door, met de eigenwijzetuin.be. Hopelijk vindt u dat niet ál te erg ;-).

Veertien jaar trouwe dienst, maar nu is Ol’Briggs helemaal op. Tot op de draad versleten, met ijzerdraad bijeen gehouden, roest tot op het bot. Maar eigenlijk werkte hij nog. Al duwde je je er wel suf aan, want ‘zelftrekkend’ was hij al lang niet meer. En hield je er de daver aan over, want de messen waren met de jaren danig asymetrisch gesleten dat het geheel daverde en schudderde als een hyperkinetische drilboor met parkinson. Maar de motor draaide nog, although enigszins sputterend.  Ol’Briggs moest dus noodgedwongen vorige zomer z’n plaats afstaan aan een recentere soortgenoot. Want ik word ook een jaartje ouder, en wil ook wel eens met het verstand op nul achter een tevreden snorrend grasmachien aantjaffelen, zonder mij in het zweet te werken. En na een half jaar werkloos in het schuurtje was het nu tijd om definitief te vertrekken, richting containerpark. Voorwaar een droef moment in de annalen van de Eigenwijze Tuin, want ik ben een wussie als het op alaam met een ziel aankomt. Niettemin, een sterkt staaltje zelfbeheersing wist nipt te voorkomen dat ik in een emotioneel Demis Rousoske uitbarstte toen ik ‘m – o ontluisterend einde- in de schrootcontainer diende te werpen. Gelukkig maar, want de mevrouw die zich naast mij van haar afgedankte buggy ontdeed had het wellicht niet begrepen, en meewarige blikken (of erger) waren ongetwijfeld mijn deel geweest. Maar toch, veertien jaar lang door molshopen, lang gras, bergop en bergaf, door kort en lang gras, over gazon en door weidegras; het machien heeft voorwaar goed dienst gedaan. Moge het nog lang over de eeuwige maaivelden snorren, daar waar grasmachienes heen gaan. Schnirf.

Dienstmededeling: het facebook-dingk hier rechts blijkt kapot te zijn (bij mij toch). Nieuwe berichten verschijnen niet in de newsfeed (het laatste wat ik zie is van 29 maart), en ook de reacties daar op krijg ik niet te zien. Ik kan vermoeden dat dat ook zo is bij minstens een deel van wie er op geabonneerd is.
Azo gaan we hier geen revolutie winnen hé gasten. Moestet in Tunesië ook van dat geweest zijn, Zine El Abidine Ben Ali zat nog altijd lang en breed in zijn peluchen zetel.
Soit, ik heb ondertussen Zuckerberg een rechtstreekse mail gestuurd met het dringend verzoek dat hier eens op te lossen. In afwachting keldert het aandeel van facebook op alle financiële markten.

En omdat we hier geen fan zijn van tekst zonder beeld: een portretje van de dotters, heden ten dage in bloei in de vijver.

Ken je het werktuig op de foto? Veel kans van niet, want zo courant is het al lang niet meer, tenzij bij ambachtelijke houtbewerkers. Het is een trekmes.

Read more »

Mag ik u hierbij voorstellen: de vuilste hoek van de Eigenwijze Tuin par excellence.

Read more »

‘t was eind augustus, toen bovenstaande parelstuifzwammetjes in de tuin opdoken. Gefotografeerd, maar nooit op den blog geraakt, wegens eigenlijk geen goede foto.

Read more »

Ja hoor, ‘t Was alweer een tijdje geleden dat er nog een verlengstukske aan mijn fotomarieke gegroeid was. Dat is geheel normaal, want als ik zie wat er allemaal in mijn dierbare Lowepro AW-trekker gepropt zit, dan leg ik mijn handjes toope (D’r kan daar geweldig veel in, in zo’n rugzak). Maar ! Aan de andere kant is dat ook volkomen abnormaal, want natuurfotografen lijden voor de overgrote meerderheid aan het Syndroom-van-nooit-genoeg, en er valt nog bijzonder schoon glaswerk op de kop te tikken daar in het wild. Zoals dit lenske bijvoorbeeld, zes jaar geleden op de markt gebracht, speciaal voor de digitale Nikons met een DX-sensor. Met zijn 99° beeldhoek een stúk meer groothoek dan de 78° die ik tot op heden met mijn 18-200 haalde. Deze lens kan bovendien al scherpstellen vanaf 30cm, dus dingen à la ‘viervlek in een moeras‘ komen binnen de mogelijkheden.  Ik heb dan ook niet lang getwijfeld toen ik ze tweedehands bij ‘een betrouwbare bron’ kon aanschaffen.

Jammer genoeg is’t nu van pokkeweer en rap donker buiten, dus veel meer dan wat binnen-experimentjes en wat rappe probeerselkes buiten zit er niet in momenteel. Maar ‘t ziet er al bijzonder veelbelovend uit. Veel DOF bijvoorbeeld,  zelfs op f9. Ik ga daar veel plezier van hebben peis’k. (En dan moet ik er mij misschien ook ineens nog een 500D-ke van Canon aanschaffen, dan kan ik nog wat dichterbij komen. Nikon maakt zo’n voorzetlenzen niet meer bij mijn weten en nu Canon zo vriendelijk is om bijwijlen hier rechtsboven reclame te maken is’t ene plezier ‘t andere waard,  niewaar :-)  )

Kijk, zo in de rapte een paar foto’s:

panoramisch zicht op mijn bietenkot

een steenuilnestkast in haar natuurlijk biotoop. Mieke kijkt goedkeurend toe.

mijn garagedingk

panoramisch zicht op nen bak blommen.

bokkie in landschap

Ziet, heer Warre van de biekes en mevrouw van onder de appelboom zijn zo vriendelijk om in de comments op dit bericht interesse te laten blijken voor concrete koterijplannen. Meer hints hebben we niet nodig voor een beetje spielerei met het onvolprezen SketchUp natuurlijk.Whiiiiiiii!

De stal zelf (de rechter drie-vierde van bovenstaande schets, breedte 6 meter, diepte vier meter) komt op een betonplaat te staan. Het afdak (linkse vierde van bovenstaande schets, twee op vier meter) gewoon in het gras. Omdat het terrein lichtjes helt komt er achteraan (hier de verhoogde witte achterrand) een gemetseld muurtje van 40 cm hoog. Zo blijft de houten bekleding droog. De vertikale draagbalken zijn allemaal 9x9cm. De vijf dragende dakbalken 9x21cm en daarop nog om de 60 cm latten van 2x10cm. Rondom de stal komen tandgroef planken van 2,8 dik en op het dak houten platen tegen de condensatie en daarboven metalen golfplaten. Nu ben ik geen architect, maar ik denk dat het geheel toch stevig genoeg zal zijn om te blijven staan. Moest ge daar gefundeerde twijfels aan hebben, aarzel vooral niet om ze te ventilleren!

En ook over de inrichting van het kippenhok heb ik al wat nagedacht. (op het filmpje hieronder is de voorwand weggelaten en voor ‘t gemak ook de rest van de stal)  Betonvloer om makkelijk schoon te maken, een slaaprek waarvan de poten in olie staan zodat parasieten niet op de slaapstokken geraken, en legbakken die langs achter geopend kunnen worden om de eitjes te rapen. ‘t Ga schoon zijn peisk!

Kijk, van mensen die vanuit commercieel oogpunt websites maken zou ik verwachten dat ze weten waar ze mee bezig zijn . Dat ze weten hoe ze hun website moeten promoten, hoe ze een goede googleranking moeten organiseren en vooral: dat ze een beetje zicht hebben op het hele interwebs-gebeuren.

Dat ze bijvoorbeeld weten wat een blog inhoudt. Dat ze weten dat iemand die sinds november 2004 een weblog heeft, die een eigen domeinnaam heeft, die zelf via de CSS aan de layout zit te sleutelen, die wél een meer dan behoorlijke google-score weet te halen; dat ze van zo iemand weten dat die met platte reclame op zijn blog niet gediend zal zijn. Vooral als die reclame indruist tegen waar die blog voor staat. Dat ze ook code kunnen lezen en dat ze weten dat de ‘no-follow’ attribuut op alle links van die blog hen überhaupt geen hogere google ranking kán opleveren. Maar weten ze dat? Nee dus.

Bon, iedereen heeft recht op zijn of haar stommiteit, en ik ben dan ook zo vriendelijk hen heel subtiel terecht te wijzen (zie de comments alhier). Maar zie! Ze zijn nog niet geleerd: ze doen het gewoon opnieuw, weeral dezelfde reclame op een niet-ter-zake doende plaats!

Ó maat. Ó MAAT! Bij zo’n truken gaat de Tylerius spinosissimus in mij door het lint, en nog geen beetje. De stekels breken door mijn opzwellend ego, en dan roep ik op mijne maat Akismet. En dan zeg ik tegen Akismet; Akismet zeg ik dan, dat zijn hier vurte spammers zie Akismet, die mannen die mollen en org in hun domeinnaam staan hebben. Pak ze, Akismet!

En dan onthoudt Akismet dat, voor eeuwig en altijd. En hij steekt tot het einde der tijden alle reclamekes van de mollenmannen rechtstreeks in het vuilbakske. Maar ‘t schone is: Akismet doet dat niet alleen op de eigenwijzetuin.be, Akismet doet dat dan bij zo goed als alle andere WordPress blogs en op nog een hele resem andere blogtoepassingen. En dan is de hulk in mij weer eventjes gekalmeerd, vervaagt het gifgroen koleire-kleur en ga ik rustig een kop koffie drinken, heer en meester over mijn eigen erf, waar mollen van harte welkom zijn.

Graaf maar beestjes, graaf maar.

De frequentie van de eigenwijze-tuin-berichten benadert momenteel de communicatieve vaardigheden van een asociale monnik met zwijggelofte, maar dat heeft geheel en al te maken met een hoop gepuzzel achter de schermen. Het resultaat daarvan is deze nieuwe layout, die wat betere organisatie van één en ander toelaat, én bovenal bredere foto’s mogelijk maakt. De bredere foto’s kan je in onderstaand bericht al zien. De betere organisatie zal nog een paar lange winteravonden vergen.
Niettemin: mits wat gefoefel in de CSS-bestanden en een beetje puzzelen met iframe-dinges en javascriptjes ben ik er zelfs in geslaagd om een begin te maken met de tuinsafari (zie menu bovenaan). Nog niet 100% mijn goesting, maar ik kan de vinger nog niet leggen op wat me nog stoort.