De eigenwijze tuin

Aanvankelijk was het plan om vandaag de tomatenplanten hun definitieve plaats te geven in de serre. De ijsheiligen zijn virtueel achter de rug, en de eerdere dreiging van nachtvorst in het weerbericht was ondertussen afgezwakt tot amper een graadje grondvorst in het Oosten van van het land. Dus vanaf nu kon het wel, leek me. Edoch daar kwam meneer TNT Express een stokje voor steken, want die stond net na de middag voor de deur met het bestelde pakketje van Shuko: twee volautomatieken kippenluik-opendoenderdingen.

Jazeker! Een automaat die geheel uit zichzelf het kotteke dicht doet als het donker is, en weer opent als het licht wordt. En dat is een gemak! Want niet alleen ontbreekt het mij bijwijlen aan veel enthousiasme om mij vanuit mijn avondlijke zetel richting kippenhok te slepen om aldaar het luikje dicht te maken (plichtbewust doe ik het toch),  het durft eveneens wel eens voor te vallen dat het gevogelte in het weekend enig geduld dient op te brengen alvorens van de frisse buitenlucht te kunnen genieten; ge kunt niet geloven hoe beu het is om speciaal uit uw bed te moeten kruipen omwille van dat pluimvee, maar ik, goede ziel, ik doe dat.
Maar vooral: heel occasioneel valt het voor dat het Eigenwijs Gezin zich groepsgewijs op verplaatsing begeeft voor een weekend of langer. En dan is er niemand om dat luikje toe te doen, hetgeen de lokale vos bijzonder gauw in de smiezen heeft.

Na het recentste drama (Winter werd het slachtoffer van een weekendje Vennenbos dit voorjaar) heb ik dan maar ineens de knoop doorgehakt en het (best wel prijzig) gerief besteld.

Montage was een makkie. De Brahma daar rechts onder was in elk geval niet onder de indruk en liet er zelfs haar eierleg niet voor.

Plankje (van minstens 200 gram en maximum 5 kilogram) tussen 2 geleiders (hier 2 alu-profieltjes) monteren, motortje er boven schroeven (werkt op batterijen) en met het plankje verbinden, de lichtsensor inpluggen en via een gaatje in de wand naar buiten geleiden en klaar is kees. Naargelang je kippen vroege of late slapers zijn kan je het openen en sluiten bovendien wat bijregelen. Maar kijk, het is nu net tien uur geweest, nét donker geworden, en de luikjes zijn zopas helemaal vanzelf naar beneden gegleden. Kipjes veilig voor de nacht, kindjes gerust in hun bedje.

Gelijk het een modale Vlaming betaamt kamp ook ik bijwijlen met het gevreesde Syndroom-van-Aanbouwsel, waarbij gradueel en met diverse materialen koterij bij koterij gezet wordt om uiteindelijk te ontaarden in de typische kakofonie waarmee de gemiddelde treinreiziger op zijn/haar rit doorheen achtertuintjesland geconfronteerd wordt:  ongemeen boeiend, maar au fond zeer, zéér lelijk.

En zo was het ook met het konijnenhok gegaan: een knaagdierkotje-van-de-lidl met daaraan een zelfgemaakt renneke gebreid, waarbij  het vooral snel, goedkoop en makkelijk moest gaan. U begrijpt dat de esthetiek enigszins in de verdrukking kwam. Bovendien moeilijk te verplaatsen, wat gezien de vraatzucht en keutelpotentie van een konijn bepaald niet handzaam is. Bovendien niet Dorothea-de-Derde-proof, het beest pleegt immers al eens de vrijheid te kiezen. Hoog tijd dus voor een nieuw kot voor keun! Inspiratie genoeg op Pinterest!

Wat heb je nodig (voor een hok van 1,5 op 1 meter):

- schrootjes, zo’n 3m²

- houten latten (2x3x240cm): 12 stuks

- schroeven van zo’n 4cm lang

- nagels van zo’n 2 cm lang

- nietjes

- 5 scharnieren

- 3 grendeltjes

- een wiel

- verf

- een hoop alaam: zaag (een goeie), boormachine, vijsmachine, nietmachine, meetgerief, potlood, schuurpapier, houtvijl, …

Stap 1: latjes zagen. Verzaag de latten in volgende maten: (zaag eerst de langste stukken, en probeer telkens je overschotten te gebruiken vooraleer een nieuwe lat aan te spreken, dan kom je toe)

- 2x 180cm voor de draaglatten

- 3x 150cm voor de bodem en nok

- 9x 100cm,  zes daarvan verzaag je op 30°, voor de opstaande kanten, drie mogen gewoon recht verzaagd worden (zie bij de foto’s hieronder als dit je niet helemaal duidelijk is).

-3x 2cm, voor de assemblage van de nok

- de rest van je latjes verzaag je pas na de assemblage van de basisstructuur, je meet telkens wat je nodig hebt en haalt dat bij voorkeur uit de overschotten van eerder verzaagwerk.

Stap 2: bodem ineenschroeven (altijd voorboren, anders veel kans op splijten): twee latten van 150, twee (op 90° verzaagde) van 100. Rechthoek maken. Makkie.

Stap 3: frezen. In de zes opstaande kanten frees je op 50 cm hoogte telkens een centimeter diep uit, dit over twee centimeter breed. Kijk gewoon naar het prentje hier onder, dan wordt het duidelijk.

Omdat ik zelf niet over een goede freesmachine beschik heb ik gefoefeld met mijn (wel goede) zaagmachine: de zes latten samen gebonden, het zaagblad van de tafelzaag op de goede diepte ingesteld en dan de gewenste breedte in een tiental keer uitgezaag/uitgefreesd.

Ook de twee latten van 180cm moeten gefreesd worden, en wel drie keer: op 15cm van elk uiteinde, en nog eens op 65 cm van één van de kanten (zie foto hieronder).

stap 4: opstaande wanden monteren: schroef de latjes 2 aan 2 aan elkaar vast, met telkens een stukje van 2cm tussen elk koppel.

stap 5 :basisstructuur assembleren.
Eerst de draaglatten verbinden met de opstaande wanden, telkens de gefreesde inkepingen in elkaar laten passen. Een beetje houtlijm kan nooit kwaad.

Dit schroef je vervolgens vast op de eerder gemaakte bodem. Meet na om zeker te zijn dat de opstaande wanden recht staan (afstand tussen de latten bovenaan = afstand tussen de latten onderaan).

Nu pas schroef je de nok (de derde lat van 150cm) vast: die past (als je goed gemeten en gezaagd hebt) perfect bovenin.

stap 6: bodem van het nachthok : de laatste lat van 100 cm schroef je vast ter hoogte van de middelste opstaande wanden, zodat je drie driehoeken bekomt. Verbind de twee dichts bijeen staande bodemlatten met twee dwarsverbindigen (meet na voor de precieze afstand).

stap 6: kotteke maken!
Nagel schrootjes vast om de bodem van het nachthok te maken.

Vervolgens zorg je voor de steunlatten van een schuin aflopend dak en voor een middenwand-met-deurtje.

Beklop de hele hoop op de gewenste locaties met schrootjes. Enige scharnieren zorgen er voor dat het nachthok kan geopend worden om ten gepasten tijde schoongemaakt te worden.

Stap 7 : luikje om keun te pakken.
Het nachthok kan wel open, maar zult altijd zien dat dat beest zich helemaal aan de andere kant van het hok ophoudt als er geknuffeld dient te worden. Dus één van de wanden moet ook open kunnen. Meet op hoe groot het luik moet zijn, laat een centimeter marge zodat het makkelijk open en dicht kan. Schroef ineen en maak vast met drie scharnieren.

stap 8: geef een kleurke!

Omdat onbehandeld hout algauw aangetast wordt is het aangewezen om een en ander in een (milieuvriendelijk) kleurtje te zetten. Ga bij je lokale verfboer te rade welke diervriendelijke verven hij in huis heeft voor buitengebruik. Als je konijn heftige knaagneigingen vertoont (don’t they all), dan moet je op strategische plaatsen na het verven ook wat kippengaas aanbrengen. Dat knabbelt niet zo makkelijk. Ons keun is een immens lui en mak keun dat niet knaagt. Dus  hier (voorlopig) niet vandoen.

Bemerk ook het wiel vooraan gemonteerd. Daarmee kan je kruiwagengewijs het konijnenhok verplaatsen, hoef je niet eens met twee te zijn!.

Rest nog de boel af te gazen (vastnieten is makkelijkst), grendeltjes te voorzien waar de luikjes open/dicht moeten en klaar is kot! Het konijn zelf could not care less, maar de jeugdige eigenares is in de wolken, en meer moet dat vanzelfsprekend niet zijn.

Sè, dat had ik vandoen: een fotoalbum om interessante prentjes te bewaren. Want hoe dikwijls gebeurt het niet dat je op iets botst op het interwebs waarvan je denkt ‘dat moet ik onthouden om één dezer schaamteloos te plagiëren’. Dikwijls! Ik zeg het u! En vervolgens verdwijnt dat dan naar de nevelen van je memorie, om daar nooit uit terug op te duiken. Of in het beste geval arriveert dat in een schier eindeloze reeks bookmarks waar een kat haar jongen niet in terug vindt. Djutoch. Maar wanhoopt niet langer, o  ijverige surfer. Want dankzij Mevrouw van Onder de Appelboom weten wij sinds enige tijd van het bestaan van Pinterest. Bron van een eindeloze stroom aan schone prentjes en goede ideeën, maar bovenal een handzame manier om al die inspiratie bij te houden op een georganiseerde manier, want je kan naar believen mapjes aanmaken en blijven aanmaken. En als kers op de taart kan je mensen of onderwerpen volgen waar je extra interessantigheid vermoed. Skuune!
Enige drempel bij al dat schoons: het werkt op uitnodiging. Je kan dus niet zomaar een account starten, maar moet een uitnodiging aanvragen. Bij de menschen van Pinterest zelf (en dan duurt het precies wel even), of bij een bestaand gebruiker. In dat laatste geval volstaat het uw interesse in de commentaria duidelijk te maken, en ik stuur u tussen het rondvoeren van de met-vakantie-zijnde-grabbelpassende-kroost door per terugkerende een uitnodiging. Dan kunt ge daar ineens ook al uw archieven opzwieren, zoals ik nú met onderstaandigheden zal doen!

Nagenoeg dag op dag verschenen zeven jaar geleden  de eerste zinnen op het interwebs van wat uiteindelijk de eigenwijzetuin.be zou worden. ‘Tuindagboek november 2004‘, zo klonk de weinig appellerende titel destijds. Die zoutloze vlag dekte overigens volkomen de lading: saai, saai², saai³.  Maar ziet, algauw doken de eerste pogingen tot beterschap op: een maand later verschenen zowaar foto’s! Luizig slechte foto’s weliswaar, maar toch, ‘t getuigt ergens toch van enige ambitie en goede wil.
Gelegenheid tot reageren was er nog niet, buiten mijzelve was er immers geen kat die kwam lezen, maak u vooralgeen illusies, ik deed dat ook niet. Het zou nog tot in juni duren, ruim een half jaar verder dus, voor  enige interactie – geheel ambachtelijk via emailtjes die ik dan in een postje moest gieten- mogelijk werd. Niet dat er gereageerd werd, kunt peizen…

Och, kijk! Toch! In september 2005, ik ben dan bijna een jaar aan het ‘bloggen’, is er een goeie ziel die mij, wellicht uit eerlijke compassie, te woord staat (bij deze uitgeroepen tot mijn trouwste lezer! *zwaait even*).

Ik liep er destijds dagen content van, van die eerste reactie. Gigantisch verheugd was ik ook met de statistiekskes na 1 jaar bloggen: in 1 jaar tijd 1759 bezoekers! (waarvan waarschijnlijk de helft per ongeluk op de site belande, maar soit). Gemiddeld 226 bezoekers per maand! Ik content!  Heden ten dage ligt het standaard aantal maandelijkse bezoekers rond de 35.000, met occasionele uitschieters tot 50.000 en meer. Ik ben nog altijd content. En ook elke keer als er gereageerd wordt stemt mij dat vrolijk, dankuzeer daarvoor.

In de loop van die zeven jaar is er veel veranderd natuurlijk. Qua vorm en inhoud van deze blog, maar ook de tuin zelf heeft een hele evolutie ondergaan. En af en toe komt daar zelfs een mooie foto uit voort, fijn zo. Naast het combineren en verder uitspitten van mijn drie voornaamste hobby’s (buiten in de tuin bezig zijn, beestjes en plantjes fotograferen en op klavieren tokkelen) heb ik via deze blog ook een aantal fijne mensen leren kennen die met gelijklopende interesses en bezigheden -euh- bezig zijn. En ook al is het live-contact slechts sporadisch; het is fijn om te weten dat ze er zijn en hun perikelen op hun eigen blogs te lezen. Dus ik ga voorlopig nog even door, met de eigenwijzetuin.be. Hopelijk vindt u dat niet ál te erg ;-).

Veertien jaar trouwe dienst, maar nu is Ol’Briggs helemaal op. Tot op de draad versleten, met ijzerdraad bijeen gehouden, roest tot op het bot. Maar eigenlijk werkte hij nog. Al duwde je je er wel suf aan, want ‘zelftrekkend’ was hij al lang niet meer. En hield je er de daver aan over, want de messen waren met de jaren danig asymetrisch gesleten dat het geheel daverde en schudderde als een hyperkinetische drilboor met parkinson. Maar de motor draaide nog, although enigszins sputterend.  Ol’Briggs moest dus noodgedwongen vorige zomer z’n plaats afstaan aan een recentere soortgenoot. Want ik word ook een jaartje ouder, en wil ook wel eens met het verstand op nul achter een tevreden snorrend grasmachien aantjaffelen, zonder mij in het zweet te werken. En na een half jaar werkloos in het schuurtje was het nu tijd om definitief te vertrekken, richting containerpark. Voorwaar een droef moment in de annalen van de Eigenwijze Tuin, want ik ben een wussie als het op alaam met een ziel aankomt. Niettemin, een sterkt staaltje zelfbeheersing wist nipt te voorkomen dat ik in een emotioneel Demis Rousoske uitbarstte toen ik ‘m – o ontluisterend einde- in de schrootcontainer diende te werpen. Gelukkig maar, want de mevrouw die zich naast mij van haar afgedankte buggy ontdeed had het wellicht niet begrepen, en meewarige blikken (of erger) waren ongetwijfeld mijn deel geweest. Maar toch, veertien jaar lang door molshopen, lang gras, bergop en bergaf, door kort en lang gras, over gazon en door weidegras; het machien heeft voorwaar goed dienst gedaan. Moge het nog lang over de eeuwige maaivelden snorren, daar waar grasmachienes heen gaan. Schnirf.

Dienstmededeling: het facebook-dingk hier rechts blijkt kapot te zijn (bij mij toch). Nieuwe berichten verschijnen niet in de newsfeed (het laatste wat ik zie is van 29 maart), en ook de reacties daar op krijg ik niet te zien. Ik kan vermoeden dat dat ook zo is bij minstens een deel van wie er op geabonneerd is.
Azo gaan we hier geen revolutie winnen hé gasten. Moestet in Tunesië ook van dat geweest zijn, Zine El Abidine Ben Ali zat nog altijd lang en breed in zijn peluchen zetel.
Soit, ik heb ondertussen Zuckerberg een rechtstreekse mail gestuurd met het dringend verzoek dat hier eens op te lossen. In afwachting keldert het aandeel van facebook op alle financiële markten.

En omdat we hier geen fan zijn van tekst zonder beeld: een portretje van de dotters, heden ten dage in bloei in de vijver.

Ken je het werktuig op de foto? Veel kans van niet, want zo courant is het al lang niet meer, tenzij bij ambachtelijke houtbewerkers. Het is een trekmes.

Read more »

Mag ik u hierbij voorstellen: de vuilste hoek van de Eigenwijze Tuin par excellence.

Read more »

‘t was eind augustus, toen bovenstaande parelstuifzwammetjes in de tuin opdoken. Gefotografeerd, maar nooit op den blog geraakt, wegens eigenlijk geen goede foto.

Read more »

Ja hoor, ‘t Was alweer een tijdje geleden dat er nog een verlengstukske aan mijn fotomarieke gegroeid was. Dat is geheel normaal, want als ik zie wat er allemaal in mijn dierbare Lowepro AW-trekker gepropt zit, dan leg ik mijn handjes toope (D’r kan daar geweldig veel in, in zo’n rugzak). Maar ! Aan de andere kant is dat ook volkomen abnormaal, want natuurfotografen lijden voor de overgrote meerderheid aan het Syndroom-van-nooit-genoeg, en er valt nog bijzonder schoon glaswerk op de kop te tikken daar in het wild. Zoals dit lenske bijvoorbeeld, zes jaar geleden op de markt gebracht, speciaal voor de digitale Nikons met een DX-sensor. Met zijn 99° beeldhoek een stúk meer groothoek dan de 78° die ik tot op heden met mijn 18-200 haalde. Deze lens kan bovendien al scherpstellen vanaf 30cm, dus dingen à la ‘viervlek in een moeras‘ komen binnen de mogelijkheden.  Ik heb dan ook niet lang getwijfeld toen ik ze tweedehands bij ‘een betrouwbare bron’ kon aanschaffen.

Jammer genoeg is’t nu van pokkeweer en rap donker buiten, dus veel meer dan wat binnen-experimentjes en wat rappe probeerselkes buiten zit er niet in momenteel. Maar ‘t ziet er al bijzonder veelbelovend uit. Veel DOF bijvoorbeeld,  zelfs op f9. Ik ga daar veel plezier van hebben peis’k. (En dan moet ik er mij misschien ook ineens nog een 500D-ke van Canon aanschaffen, dan kan ik nog wat dichterbij komen. Nikon maakt zo’n voorzetlenzen niet meer bij mijn weten en nu Canon zo vriendelijk is om bijwijlen hier rechtsboven reclame te maken is’t ene plezier ‘t andere waard,  niewaar :-)  )

Kijk, zo in de rapte een paar foto’s:

panoramisch zicht op mijn bietenkot

een steenuilnestkast in haar natuurlijk biotoop. Mieke kijkt goedkeurend toe.

mijn garagedingk

panoramisch zicht op nen bak blommen.

bokkie in landschap