Och, kijk! Toch! In september 2005, ik ben dan bijna een jaar aan het ‘bloggen’, is er een goeie ziel die mij, wellicht uit eerlijke compassie, te woord staat (bij deze uitgeroepen tot mijn trouwste lezer! *zwaait even*).

Ik liep er destijds dagen content van, van die eerste reactie. Gigantisch verheugd was ik ook met de statistiekskes na 1 jaar bloggen: in 1 jaar tijd 1759 bezoekers! (waarvan waarschijnlijk de helft per ongeluk op de site belande, maar soit). Gemiddeld 226 bezoekers per maand! Ik content!  Heden ten dage ligt het standaard aantal maandelijkse bezoekers rond de 35.000, met occasionele uitschieters tot 50.000 en meer. Ik ben nog altijd content. En ook elke keer als er gereageerd wordt stemt mij dat vrolijk, dankuzeer daarvoor.

In de loop van die zeven jaar is er veel veranderd natuurlijk. Qua vorm en inhoud van deze blog, maar ook de tuin zelf heeft een hele evolutie ondergaan. En af en toe komt daar zelfs een mooie foto uit voort, fijn zo. Naast het combineren en verder uitspitten van mijn drie voornaamste hobby’s (buiten in de tuin bezig zijn, beestjes en plantjes fotograferen en op klavieren tokkelen) heb ik via deze blog ook een aantal fijne mensen leren kennen die met gelijklopende interesses en bezigheden -euh- bezig zijn. En ook al is het live-contact slechts sporadisch; het is fijn om te weten dat ze er zijn en hun perikelen op hun eigen blogs te lezen. Dus ik ga voorlopig nog even door, met de eigenwijzetuin.be. Hopelijk vindt u dat niet ál te erg ;-).

Veertien jaar trouwe dienst, maar nu is Ol’Briggs helemaal op. Tot op de draad versleten, met ijzerdraad bijeen gehouden, roest tot op het bot. Maar eigenlijk werkte hij nog. Al duwde je je er wel suf aan, want ‘zelftrekkend’ was hij al lang niet meer. En hield je er de daver aan over, want de messen waren met de jaren danig asymetrisch gesleten dat het geheel daverde en schudderde als een hyperkinetische drilboor met parkinson. Maar de motor draaide nog, although enigszins sputterend.  Ol’Briggs moest dus noodgedwongen vorige zomer z’n plaats afstaan aan een recentere soortgenoot. Want ik word ook een jaartje ouder, en wil ook wel eens met het verstand op nul achter een tevreden snorrend grasmachien aantjaffelen, zonder mij in het zweet te werken. En na een half jaar werkloos in het schuurtje was het nu tijd om definitief te vertrekken, richting containerpark. Voorwaar een droef moment in de annalen van de Eigenwijze Tuin, want ik ben een wussie als het op alaam met een ziel aankomt. Niettemin, een sterkt staaltje zelfbeheersing wist nipt te voorkomen dat ik in een emotioneel Demis Rousoske uitbarstte toen ik ‘m – o ontluisterend einde- in de schrootcontainer diende te werpen. Gelukkig maar, want de mevrouw die zich naast mij van haar afgedankte buggy ontdeed had het wellicht niet begrepen, en meewarige blikken (of erger) waren ongetwijfeld mijn deel geweest. Maar toch, veertien jaar lang door molshopen, lang gras, bergop en bergaf, door kort en lang gras, over gazon en door weidegras; het machien heeft voorwaar goed dienst gedaan. Moge het nog lang over de eeuwige maaivelden snorren, daar waar grasmachienes heen gaan. Schnirf.

En omdat we hier geen fan zijn van tekst zonder beeld: een portretje van de dotters, heden ten dage in bloei in de vijver.

Ken je het werktuig op de foto? Veel kans van niet, want zo courant is het al lang niet meer, tenzij bij ambachtelijke houtbewerkers. Het is een trekmes. Tegenwoordig vooral nog gebruikt om hout te ontschorsen, maar in oorsprong een werktuig van scheepsbouwers, kuipers en andere houtbewerkers om hout mee af te ronden of glad te maken. Voor mijzelf in eerste instantie handig om zelf een nieuwe steel voor mijn riek, hark of schop mee te maken (ik durf die namelijk al eens breken in al mijn noeste ijver) of een stuk afsluiting of poortje en van die dingen. Essentakken genoeg immers, en ‘t zou zonde zijn om die allemaal in brandhout te laten verdwijnen.
Het trekmes op de foto heeft voor mij bovendien ook enige (al hou ik niet van het woord) sentimentele waarde, want is nog van mijn grootvader geweest (net als de werkbank trouwens waar het op ligt). Van die grootvader met de grote moestuin, jawel. Via een omweg van meer dan twintig jaar bij mijn pa is het deze maand uiteindelijk bij mij beland, waar het vanzelfsprekend goed gesoigneerd en gebruikt zal worden.

En nu we het toch over alaam hebben, begin oktober heb ik mij ook een ‘froe’ aangeschaft.

Een soort kliefijzer (een echt goed Nederlands woord bestaat er niet voor), maar dan van het handige soort. Vooreerst omdat je niet met een vlijmscherp lemmet hoeft te zwaaien om je hout te splijten: je plaatst de froe met de scherpe zijde op de te splijten houtblok en klopt op de achterzijde van het lemmet met een houten hamer. Veel veiliger dus.
Door eerst je froe te plaatsen en dan pas te kloppen kan je ook exact bepalen waar je het hout splijt. Veel nauwkeuriger dus.
Je kan er bovendien ook probleemloos lange stukken hout mee splijten (om bijvoorbeeld palen of latjes te maken) door de froe zo diep mogelijk (in praktijk de lengte van de steel) te kloppen en vervolgens te gaan wringen met de steel als hefboom. Door de hefboomwerking kan dat met verrassend weinig kracht. Veel handiger dus.

Kijk,  Survivalbill hieronder toont hoe het moet (en ge hebt er geeneens zo’n kloefte van een hamer voor nodig, eigenlijk, al staat dat wel énorm stoer).

Natuurlijk zal een houten hamer, door telkens op de smalle rugzijde van het lemmet van de froe te dreunen, vrij snel beschadigd worden.  Daarom wordt in plaats van een houten hamer dikwijls een houten knuppel gebruikt. In wezen niks meer dan een stuk tak van een tiental centimeter doorsnede met de schors er nog aan, dat aan één zijde versmald is tot een handige diameter om vast te houden. Dat versmallen doe je met… een trekmes (lucky me! :-) ). Door na elke klop op de froe de knuppel licht te draaien slijt de knuppel gelijkmatig. En eenmaal versleten, snij je gewoon een nieuwe. Zo’n knuppel heb ik nog niet, maar dit weekend zou dat al moeten verholpen zijn. Allezjoep, nog een stuk alaam erbij. Ne mens verzamelt wat in de loop der jaren…

Mag ik u hierbij voorstellen: de vuilste hoek van de Eigenwijze Tuin par excellence.
Een lelijke foto, simpelweg omdat er geen mooie foto van te maken valt. Het is een mest- en composthoop van tien-twintig (dertig?) jaar oud, overwoekerd met brandnetels, riet, vijfvingerkruid, kleefkruid en nog wat vuiligheid. Op een paar hardnekkige maar schriele essen die weigeren het loodje te leggen en enkele zwammen (reuzenbovist en inktzwammen) na ecologisch nog niet de moeite waard om over te spreken.  Het steekt mij al een paar jaar de ogen uit, die vuile hoop, vooral omdat het danig in mijn zicht ligt, zo tussen binnenkoer en kippenren.

Zeg nu zelf, dat trekt op niks. En dus ben ik er aan begonnen, kruiwagen na kruiwagen uitscheppen, steen- en ander afval uitsorteren en afvoeren. Het muurtje (de rest van een vroegere stalmuur) wordt behouden, de essen krijgen een andere standplaats. En als het allemaal weg is, dan komt er in de plaats een vierkante vijver met rondomrond een gemetseld muurtje, aansluitend op het oude stalmuurtje. En nu zit ik nog een beetje te twijfelen, of ik een vijver maak met folie (maar ik ben een beetje bang voor die wortelstokken van het riet die nog volop onder de grond zitten) of een kant en klare bak aanschaf (genre koivijver, maar dat kost blijkbaar stukken van mensen). Dus wie een plastiek bak weet staan van ongeveer drie op drie meter, één tot anderhalve meter diep voor een schappelijke prijs, die mag het altijd zeggen :-)

Maar ik peis da’t wel schoon ga zijn, zo’n waterdingk daar achteraan. En gij?

‘t was eind augustus, toen bovenstaande parelstuifzwammetjes in de tuin opdoken. Gefotografeerd, maar nooit op den blog geraakt, wegens eigenlijk geen goede foto. En vorige week nog, toen ik in de tuin aan het froetelen was: geregeld grote troepen kramsvogels die over kwamen gevlogen (en vinkjes, en kneutjes en meer van dat klein grut). Een piekdag voor de najaarstrek, zo leek het wel. Maar ook hier: op zich niet de moeite om daar een blogpostje aan te wijden. En zo zijn er veel kleine dingen (nog eens een steenuiltje gehoord, een egeltje gezien, de eerste pastinaak geconsumeerd, …) die nooit tot op deze blog geraken.

Maar ziet, facebook to the rescue! Vanaf nu kan ik dat allemaal kwijt op de eigenwijzetuin-pagina op facebook. En als je zelf een facebook-account hebt dan kan je je daar op abonneren zodat al die korte mededelingen netjes tussen al je andere onzin berichten terecht komen. Simple comme bonjour.

Jammer genoeg is’t nu van pokkeweer en rap donker buiten, dus veel meer dan wat binnen-experimentjes en wat rappe probeerselkes buiten zit er niet in momenteel. Maar ‘t ziet er al bijzonder veelbelovend uit. Veel DOF bijvoorbeeld,  zelfs op f9. Ik ga daar veel plezier van hebben peis’k. (En dan moet ik er mij misschien ook ineens nog een 500D-ke van Canon aanschaffen, dan kan ik nog wat dichterbij komen. Nikon maakt zo’n voorzetlenzen niet meer bij mijn weten en nu Canon zo vriendelijk is om bijwijlen hier rechtsboven reclame te maken is’t ene plezier ‘t andere waard,  niewaar :-)  )

Kijk, zo in de rapte een paar foto’s:

panoramisch zicht op mijn bietenkot

een steenuilnestkast in haar natuurlijk biotoop. Mieke kijkt goedkeurend toe.

mijn garagedingk

panoramisch zicht op nen bak blommen.

bokkie in landschap

De stal zelf (de rechter drie-vierde van bovenstaande schets, breedte 6 meter, diepte vier meter) komt op een betonplaat te staan. Het afdak (linkse vierde van bovenstaande schets, twee op vier meter) gewoon in het gras. Omdat het terrein lichtjes helt komt er achteraan (hier de verhoogde witte achterrand) een gemetseld muurtje van 40 cm hoog. Zo blijft de houten bekleding droog. De vertikale draagbalken zijn allemaal 9x9cm. De vijf dragende dakbalken 9x21cm en daarop nog om de 60 cm latten van 2x10cm. Rondom de stal komen tandgroef planken van 2,8 dik en op het dak houten platen tegen de condensatie en daarboven metalen golfplaten. Nu ben ik geen architect, maar ik denk dat het geheel toch stevig genoeg zal zijn om te blijven staan. Moest ge daar gefundeerde twijfels aan hebben, aarzel vooral niet om ze te ventilleren!

En ook over de inrichting van het kippenhok heb ik al wat nagedacht. (op het filmpje hieronder is de voorwand weggelaten en voor ‘t gemak ook de rest van de stal)  Betonvloer om makkelijk schoon te maken, een slaaprek waarvan de poten in olie staan zodat parasieten niet op de slaapstokken geraken, en legbakken die langs achter geopend kunnen worden om de eitjes te rapen. ‘t Ga schoon zijn peisk!

Dat ze bijvoorbeeld weten wat een blog inhoudt. Dat ze weten dat iemand die sinds november 2004 een weblog heeft, die een eigen domeinnaam heeft, die zelf via de CSS aan de layout zit te sleutelen, die wél een meer dan behoorlijke google-score weet te halen; dat ze van zo iemand weten dat die met platte reclame op zijn blog niet gediend zal zijn. Vooral als die reclame indruist tegen waar die blog voor staat. Dat ze ook code kunnen lezen en dat ze weten dat de ‘no-follow’ attribuut op alle links van die blog hen überhaupt geen hogere google ranking kán opleveren. Maar weten ze dat? Nee dus.

Bon, iedereen heeft recht op zijn of haar stommiteit, en ik ben dan ook zo vriendelijk hen heel subtiel terecht te wijzen (zie de comments alhier). Maar zie! Ze zijn nog niet geleerd: ze doen het gewoon opnieuw, weeral dezelfde reclame op een niet-ter-zake doende plaats!

Ó maat. Ó MAAT! Bij zo’n truken gaat de Tylerius spinosissimus in mij door het lint, en nog geen beetje. De stekels breken door mijn opzwellend ego, en dan roep ik op mijne maat Akismet. En dan zeg ik tegen Akismet; Akismet zeg ik dan, dat zijn hier vurte spammers zie Akismet, die mannen die mollen en org in hun domeinnaam staan hebben. Pak ze, Akismet!

En dan onthoudt Akismet dat, voor eeuwig en altijd. En hij steekt tot het einde der tijden alle reclamekes van de mollenmannen rechtstreeks in het vuilbakske. Maar ‘t schone is: Akismet doet dat niet alleen op de eigenwijzetuin.be, Akismet doet dat dan bij zo goed als alle andere WordPress blogs en op nog een hele resem andere blogtoepassingen. En dan is de hulk in mij weer eventjes gekalmeerd, vervaagt het gifgroen koleire-kleur en ga ik rustig een kop koffie drinken, heer en meester over mijn eigen erf, waar mollen van harte welkom zijn.

Graaf maar beestjes, graaf maar.