De eigenwijze tuin

Ik vind dotterbloemen gruwelijk moeilijk om mooi te fotograferen. Te geel en te fel om wat genuanceerde kleur uit te krijgen. Blijven proberen…

Mijn vijvertje zit vol geile bruine kikkers! En bijgevolg ook kikkerdril! En ze trekken zich niet zo veel aan van mijn grote lens, zolang ik niet te veel beweeg. Dat impliceert dat ik mij plat op mijn buik rondom mijn vijver dien te bewegen als ware ik een moddervette rups, maar dat heb ik er graag voor over.

Als ik zo achteraf naar de foto’s kijk dan valt het me op dat ik dringend eens wat moet opkuisen, bijna overal is wel een grasspriet of een storende vlek in beeld. Dju toch.

Surprise! Als zaad of mini-plantje ongemerkt mee gelift met één of andere aankoop in ecoflora, of op een andere manier in de vijver binnen geslopen en nu in volle glorie bloeiend: een flinke Grote waterweegbree. En dat trekt insectjes aan op de koop toe! Zoals deze onbeleefde zweefvlieg die niet mooi wou poseren. Hopelijk vermeerdert het plantje zich voorspoedig en veelvuldig, want al is het al veel beter dan vorig jaar, de vegetatie in en rond de vijver mag nog wat uitbundiger wat mij betreft (en dan richt ik mij uitdrukkelijk niet tot de draadalgen, want die doen het vaneiges wel goed).

Mijn vijver is geen fijne plaats om te leven. Toch niet als ik bekijk hoeveel hongerige rovers er in rondpeddelen. Je zal maar een weerloos larfje zijn van het vegetarisch-vredelievende type dat daar tussen al die bijters en zuigers z’n maag moet volgrazen. Honderden roofwantsen en waterkevers hebben het op je gemunt, maar ook de überrover van de foto hierboven komt in groten getale voor: libellenlarven. Deze is nog vrij bescheiden van omvang, maar na een korte carrière van een eten en vervellen zal hij/zij uitgegroeid zijn tot een sluipmoordenaar van een viertal centimeter. Niet actief jagend, maar onbeweeglijk loerend van tussen de vegetatie op argeloze voorbijzwemmers, inclusief soortgenoten. Wie te dicht komt wordt vastgegrepen door het uitklapbaar vangmasker en zonder veel complimenten opgepeuzeld. Ne mens zou verwonderd zijn dat er uberhaupt nog iets in leven is in zo’n moordpoel. Ik durf er bijkans mijn vingers niet meer in steken!

Krioelen deed het, daar in én aan mijn vijverke. Slakken, schaatsenrijders, wantsen en kevers, watervlooien en wormachtige dingen, muggelarven en fikse dikkoppen. Maar vooral ook veel waterjuffers. Pakweg twintig azuurjuffers en een paar vuurjuffers, en ook een dikke vette oeverlibel. Maar jammer genoeg veel te hard zonlicht om daar mooie foto’s van te maken. Stralend zomerweer, ‘t is nergens goed voor zeg ik u! Geef mij maar een matig zonnige dag met mooie stapelwolkjes. Maar allez, bovenstaande vuurjuffer kan er nog mee door.

Twee vliegjes op de bloem van Slangenwortel

Kikkerdril! Helemaal vanzelf in de vijver geraakt!  Allez, ‘t is te zeggen, door ma-puit zelve, zonder mensenhulp. Ondertussen (de foto is al een paar dagen oud) zijn de schijfjes al komma’s geworden.

Jazeker, ‘free sucky sucky’:  de schaatsenrijder hieronder is druk doende zijn gratis maaltje leeg te slurpen. Schaatsenrijders teren grotendeels op beestjes die in het water sukkelen en er niet meer uit geraken. Vastgrabbelen en leegzabberen, als ware het een dorstige dronkaard die zich geconfronteerd weet met een  gratis vat. Veel hardnekkig achtervolgen annex  listig verschalken van argwanende prooien komt hier niet aan te pas. Profiteren van ‘t ongeluk van een ander, dat doen ze. De aasgier op de foto heeft iets mug-achtig te grazen. Je ziet de zuigsnuit richting borststuk van zijn prooi verdwijnen. Die zuigsnuit is één van de belangrijke verschillen tussen wantsen (schaatsenrijders zijn wantsen) en kevers: deze laatsten hebben monddelen waarmee ze kunnen bijten in plaats van steken.

En i.v.m. de titel: prutsen met google, ‘t is een hobby gelijk een ander. Een aantal mensen zal weer diep teleurgesteld zijn als ze op deze site landen. :-)

Laatst kreeg ik een vraag in mijn mailbox waarin op vriendelijke wijze geïnformeerd werd naar de plantengroei in mijn vers vijverke. Welnu, laat mij bondig zijn: het gaat slecht met de planten. Niet rampzalig, ze blijven in leven en er is bij een aantal soorten (gehoornd doornblad, zwanenbloem) zelfs voorzichtige groei waar te nemen, maar om nu te zeggen dat ze weelderig groeien: neen. De enige planten die het zonder meer schitterend doen in de vijver zijn de draadalgen. Maar daar zijn we geen fan van, en die schep ik er dan ook met heelder pakken tegelijk uit. Nu zijn die draadalgen vaneiges rechtstreekse concurrenten van de andere zuurstofplanten, dus moeten ze eerst inbinden alvorens de andere planten van weelderige groei kunnen doen. Maar ik vertik het om met allerlei productjeuus aan de slag te gaan: de boel moet zichzelf maar stabiliseren. nèm. Wat wel vervelend is, is dat die draadalgen zich krampachtig rond de zuurstofplanten wikkelen met als gevolg dat ik bij het uitscheppen van de boosdoeners steevast ook de frêle plantjes ontwortel, zodat ook die weer achterstand oplopen. Niettemin ben ik in deze materie compleet zen én geduldig, temeer daar het dierlijk leven zich weinig aantrekt van wat er met de planten gebeurt. Volgend jaar beter, zullen we maar hopen.