De eigenwijze tuin

Vreemd volk huist er in de Eigenwijze Tuin. Moesten ze een slagske groter zijn, ik zou er bang van worden.

Ik ben niet aan vliegen. Vliegen zijn vieze beesten die eerst op kak of op een dood beest gaan zitten en daarna mijn versgebakken brood komen bepampelen en bezabberen, zwarte scheten op mijn tomaten achterlaten, of (the horror!) in mijn Westmalle verzuipen. Of die het bestaan om hun eieren achterop mijn schapen te gaan deponeren waarna de maden het schaap in kwestie simpelweg levend opvreten.

Read more »

‘t Is werkelijk gruwelijk, beste lezer, hoe de foto’s zich de laatste tijd ophopen op mijn PC, in het  speciaal daartoe aangemaakt mapke. En de bijhorende explicaties in mijn hoofd, eveneens in een vakske apart. Het omzetten naar een vertelsel op deze blog, daar zit de bottleneck. Want het is zomer, en dan wil een buitenmens al eens buiten zitten. Tot het donker wordt. Of toch tot het tijd wordt om het hoogdringend puin ruimen aan te vatten (drie kinders kunnen wat aanrichten), brood te bakken, eten te maken, huishoudeken te spelen, boeken te lezen, andermans blog te bezoeken en nog zo verschrikkelijk veel dingen die ik zou willen doen. En dan is het al gauw elf uur, en ontbreekt de fut om nog een kwartiertje mededelingen te plegen. Maar ziet, vanavond schraap ik mijn moed bijeen en bericht ik u allen over het wonder van de korenbloemborder. Al gebiedt de eerlijkheid toe te geven dat het hier in hoofdzaak een gemengde korenbloem -  bolderik border betreft, met daartussen nog vanalle ander gewas.

Read more »

Ik ging iets onnoemlijks interessant schrijven, met schoon foto’s en al. Maar ik ben te moe. Te veel met cement, zand en karellekes gesleept, ge kent dat. Volgende keer beter. Ondertussen moet ge’t doen met een foto van een pyamazweefvlieg op een blom. Mieux que rien moet ge maar peizen. En als ge mij nu wilt verexcuseren, mijnen Duvel wacht.

Nee echt, ik wil dat kunnen, foto’s maken zoals diene meneer van hier onder. Dus niet getalmd en onmiddellijk actie.

Read more »

Schlabath! Een plage op mijn krootjes!  Dacht ik eens aan het oogsten van mijn wortelkens toe te komen, zijn er mij toch wel viezeriken voor geweest zeker. Overal zwarte plekjes en zelfs gaatjes in mijn -voor de rest mooi oranje- wortelkens. Slechts een paar leken er op het eerste zicht niet aangetast. Nematoden! Aaltjes! Rondwormen! Tenminste, dat was mijn eerste gedacht. Maar in het handboek Ecologisch tuinieren van Velt vernam ik algauw dat ik het mis had, want wortelvliegen waren de boosdoeners, zo bleek. Mottige kleine vliegjes, geeneens fotogeniek! Awoe!  Als mijn groenten dan toch opgevreten moeten worden, dan had ik toch liever iets over de moestuinvloer waar er een béétje goeie foto van te maken valt.
Enfin, in de groenselboerenbijbel las ik ook dat ik een en ander beter had kunnen aanpakken, bijvoorbeeld mijn wortels oogsten voor de vorst. Volgende keer beter zeker? Ach wel, iemand heeft er uiteindelijk toch plezier van gehad…

Nu vraag ik mij alleen af of er nu heelder horden wortelvliegenpoppen kant en klaar onder de grond zitten in mijn groententuintje, klaar om zich het komend seizoen als een hongerige meute op mijn vers plantsoen te storten. Oh dear…

Het is dan ook een schorsvlieg (Mesembrina meridiana). Schorsvliegen zijn algemeen op de boerenbuiten. De volwassen dieren zijn aan de slome kant en leven in hoofdzaak van nectar. Veel last heb ik er dan ook niet van (dan is het nogal anders gesteld met de ellendige huisvliegen, groene vleesvliegen en andere dipteren die het op mijn spijs, drank en algemene gemoedsrust voorzien hebben). Hun eitjes leggen schorsvliegen op de uitwerpselen van grote grazers, telkens één of een paar eitjes per drol. De larven die er uit komen leven van andere vliegenlarven die in diezelfde drol huizen. Zo ruimen ze alvast een groot aantal potentiële tafelschuimers voor mij op. Bráve schorsvliegen!

Een paar fotootjes, gemaakt in de loop van een zonnig dagje vakanse in de eigenwijze tuin. Alles gemaakt tussen het ochtendlijk kopje sterke koffie op het terras en het al even sterke biertje ‘s avonds op datzelfde terras. (ne mens moet íets doen op zijn terras)

Een bont zandoogje in tegenlicht. Het is kort in de namiddag. De zon staat hoog aan de hemel en de vlinders profiteren van de warmte.

Ook dit landkaartje zit helemaal opgewarmd  in de zomerzon. De nog prille beschutte windsingel op de achterste weide lijkt zijn vruchten af te werpen: er zitten opvallend veel vlinders in de tuin. Vandaag gezien: dagpauwoog, klein koolwitje, klein geaderd witje, oranje zandoogje, bruin zandoogje, bont zandoogje, landkaartje, boomblauwtje, zwartsprietdikkopje, gehakkelde aurelia en distelvlinder. Niks uitzonderlijk, maar toch wel een mooie verzameling en van de meeste soorten meerdere exemplaren. Vreemd genoeg nog geen enkele kleine vos.

Later op de avond wordt het licht al wat zachter. In het hoge gras zitten er tientallen soldaatjes, algemene kevertjes waarvan er een aantal sterk gelijkende soorten bestaan. Kort na het nemen van deze foto moet ik de biezen pakken voor een regenvlaag.

Na regen komt zonneschijn: een langpootmug wacht onbeweeglijk de nacht af .

De sprinkhanen zijn wel nog druk doende. Hier een Zuidelijk spitskopje, sinds een paar jaar talrijk aanwezig in de tuin.

Een zweefvliegje.

Op de kaardebol zit een gigantische hommel. Ruim twee keer zo groot als een Tuinhommel, en grotendeels zwart. Geen idee welke soort het is. Misschien een soort koekoekshommel?

Even verderop van de reuzenhommel zit dan weer een miniscuul vliegje druk te gesticuleren. Een wenkvliegje of iets van dien aard?

En juist als je dan denkt dat het afgelopen is en je je fotomarieken op de kast wil leggen voor de rest van de avond komt er nog een egeltje langs op de binnenkoer. Veel te hard geflitst, achteraf gezien.

November. Het aantal actieve insecten neemt zienderogen af in de tuin. Diegene die nog actief zijn doen dat op een beduidend lager pitje. Veel zin om energie te verspillen hebben ze dan niet, zoals deze vlieg die me argwanend in de gaten hield maar toch mooi bleef zitten.