De eigenwijze tuin

Schlabath! Een plage op mijn krootjes!  Dacht ik eens aan het oogsten van mijn wortelkens toe te komen, zijn er mij toch wel viezeriken voor geweest zeker. Overal zwarte plekjes en zelfs gaatjes in mijn -voor de rest mooi oranje- wortelkens. Slechts een paar leken er op het eerste zicht niet aangetast. Nematoden! Aaltjes! Rondwormen! Tenminste, dat was mijn eerste gedacht. Maar in het handboek Ecologisch tuinieren van Velt vernam ik algauw dat ik het mis had, want wortelvliegen waren de boosdoeners, zo bleek. Mottige kleine vliegjes, geeneens fotogeniek! Awoe!  Als mijn groenten dan toch opgevreten moeten worden, dan had ik toch liever iets over de moestuinvloer waar er een béétje goeie foto van te maken valt.
Enfin, in de groenselboerenbijbel las ik ook dat ik een en ander beter had kunnen aanpakken, bijvoorbeeld mijn wortels oogsten voor de vorst. Volgende keer beter zeker? Ach wel, iemand heeft er uiteindelijk toch plezier van gehad…

Nu vraag ik mij alleen af of er nu heelder horden wortelvliegenpoppen kant en klaar onder de grond zitten in mijn groententuintje, klaar om zich het komend seizoen als een hongerige meute op mijn vers plantsoen te storten. Oh dear…

Het is dan ook een schorsvlieg (Mesembrina meridiana). Schorsvliegen zijn algemeen op de boerenbuiten. De volwassen dieren zijn aan de slome kant en leven in hoofdzaak van nectar. Veel last heb ik er dan ook niet van (dan is het nogal anders gesteld met de ellendige huisvliegen, groene vleesvliegen en andere dipteren die het op mijn spijs, drank en algemene gemoedsrust voorzien hebben). Hun eitjes leggen schorsvliegen op de uitwerpselen van grote grazers, telkens één of een paar eitjes per drol. De larven die er uit komen leven van andere vliegenlarven die in diezelfde drol huizen. Zo ruimen ze alvast een groot aantal potentiële tafelschuimers voor mij op. Bráve schorsvliegen!

Een paar fotootjes, gemaakt in de loop van een zonnig dagje vakanse in de eigenwijze tuin. Alles gemaakt tussen het ochtendlijk kopje sterke koffie op het terras en het al even sterke biertje ‘s avonds op datzelfde terras. (ne mens moet íets doen op zijn terras)

Een bont zandoogje in tegenlicht. Het is kort in de namiddag. De zon staat hoog aan de hemel en de vlinders profiteren van de warmte.

Ook dit landkaartje zit helemaal opgewarmd  in de zomerzon. De nog prille beschutte windsingel op de achterste weide lijkt zijn vruchten af te werpen: er zitten opvallend veel vlinders in de tuin. Vandaag gezien: dagpauwoog, klein koolwitje, klein geaderd witje, oranje zandoogje, bruin zandoogje, bont zandoogje, landkaartje, boomblauwtje, zwartsprietdikkopje, gehakkelde aurelia en distelvlinder. Niks uitzonderlijk, maar toch wel een mooie verzameling en van de meeste soorten meerdere exemplaren. Vreemd genoeg nog geen enkele kleine vos.

Later op de avond wordt het licht al wat zachter. In het hoge gras zitten er tientallen soldaatjes, algemene kevertjes waarvan er een aantal sterk gelijkende soorten bestaan. Kort na het nemen van deze foto moet ik de biezen pakken voor een regenvlaag.

Na regen komt zonneschijn: een langpootmug wacht onbeweeglijk de nacht af .

De sprinkhanen zijn wel nog druk doende. Hier een Zuidelijk spitskopje, sinds een paar jaar talrijk aanwezig in de tuin.

Een zweefvliegje.

Op de kaardebol zit een gigantische hommel. Ruim twee keer zo groot als een Tuinhommel, en grotendeels zwart. Geen idee welke soort het is. Misschien een soort koekoekshommel?

Even verderop van de reuzenhommel zit dan weer een miniscuul vliegje druk te gesticuleren. Een wenkvliegje of iets van dien aard?

En juist als je dan denkt dat het afgelopen is en je je fotomarieken op de kast wil leggen voor de rest van de avond komt er nog een egeltje langs op de binnenkoer. Veel te hard geflitst, achteraf gezien.

November. Het aantal actieve insecten neemt zienderogen af in de tuin. Diegene die nog actief zijn doen dat op een beduidend lager pitje. Veel zin om energie te verspillen hebben ze dan niet, zoals deze vlieg die me argwanend in de gaten hield maar toch mooi bleef zitten.

Dit vliegje behoort tot de slakkendoders (Sciomyzidae). Ik heb een lichtbruin vermoeden dat het wel eens Elgiva solicita zou kunnen zijn, maar sla me niet dood als het toch een andere blijkt te zijn. Veel informatiever dan de juiste soortnaam is de groepsnaam: slakkendoders. Deze diertjes hebben de gewoonte om hun eitjes op of in de buurt van slakken te leggen. Uit de eitjes komen maden die graag van slakske-knabbel doen. De slak wordt dus geconsumeerd waar hij bijstaat, euh, -kruipt. Slakkendoders worden omwille van deze fijnzinnige levenscyclus ook aangewend in de landbouwsector voor de bestrijding van slakken.

Het mag dan wel al april zijn, de Maartse vliegen komen nu pas tevoorschijn. Rare, maar mooie beesten.

De rest van de foto-oogst van dit weekend volgt als ik er een naam op kan plakken.

Een flagrant geval van (veel) ogen die groter zijn dan het buikske.

Wie de indruk had dat het hier op deze blog wat rustig was de laatste week heeft gelijk: met het eind van mijn vakantie in zicht moest ik nog een eindspurtje maken wat ‘huishoudelijke taken’ betreft. Ondertussen is een paar duizend kilo stabilisé op zijn plaats geraakt, zijn de afvoergootjes er in geplaatst en moet ik enkel nog een tiental vierkante meter betonklinkertjes leggen. Daarnaast is er een overvloedige hoeveelheid appels (James Grieve) in bakjes geraakt om de komende maanden geconsumeerd te worden.

Vandaag was opruim- en rustdag, met een korte wandeling met mijn fotomarieke in de tuin. én gelegenheid om mijn nieuw speelgoed een eerste keer te testen, want de vakantie was bijna op en ik had nog vakantiegeld over (alle excusen zijn goed). De eerste resultaten zijn veelbelovend, maar het zal nog veel oefenen vergen vooraleer ik er tot goeie foto’s mee kom. Maar allez, omdat u niet zolang op uw honger te laten zitten, een close-up van een groene vleesvlieg (wellicht de diersoort die ik het meest verfoei).

Voor de aficianado’s: 180mm + 2x TC + tussenringen. Belichting handmatig op f9 – 1/250 sec, hoofdflits op -1, slaafflitsen allebei + 2.3. Het licht is nog veel te hard en duidelijk geflitst. Om dat in de vingers te krijgen is er nog veel werk aan de winkel.

Daarna op ambachtelijke wijze, zonder flits nog een hooiwagentje tegen het lijf gelopen op de notelaar. Wijs beestje, niet? ‘t lijkt ook al zo’n buitenaards monstertje, den duts.

ik heb het niet zo voor vliegen, maar deze vind ik wel iets hebben.

(180mm, F 5 - 1/60 sec)