Vreemd volk huist er in de Eigenwijze Tuin. Moesten ze een slagske groter zijn, ik zou er bang van worden.

Ik ben niet aan vliegen. Vliegen zijn vieze beesten die eerst op kak of op een dood beest gaan zitten en daarna mijn versgebakken brood komen bepampelen en bezabberen, zwarte scheten op mijn tomaten achterlaten, of (the horror!) in mijn Westmalle verzuipen. Of die het bestaan om hun eieren achterop mijn schapen te gaan deponeren waarna de maden het schaap in kwestie simpelweg levend opvreten. Degoutante kliek, die vliegen. Dazen en muggen zijn naaste familie, allemaal behorend tot de tweevleugeligen ofte Diptera, kunt peizen.

Edoch, uitzonderingen bevestigen de regel: zweefvliegen zijn elegant, wondermooi, en bovendien voldoende hygiënisch wegens in hoofdzaak in nectar en stuifmeel geïnteresseerd. Dus die mogen blijven.

En strontvliegen ook, ondanks hun biotoop en uiterlijk, want ze zijn niet zo sterk geneigd om binnenshuis te komen en bovendien vreten ze in een larvaal stadium massa’s vliegenmaden. Maar de rest, neen dank u.

Wat er daar niet allemaal in zoemt, zuigt, bijt, klimt, zweeft en gewoon van passage doet, ge houdt dat niet voor mogelijk. De overgrote meerderheid ondankbaar snel, maar in de marge wil er wel eens eentje een paar seconden blijven zitten, lang genoeg voor een foto.

Zweefvliegen natuurlijk. Massa’s. Grote, zoals deze hier boven, maar ook kleintjes. Zo op het eerste zicht een vijftal soorten, maar wellicht veel meer.

En vlindertjes, zoals dit dikkopje.

En juffers, die -denk ik- eerder in de bloembezoekers geïnteresseerd zijn dan in de bloemen zelf.

Gelukkig ook bijtjes, want daarvoor had de Provincie West-Vlaanderen dat wel allemaal georganiseerd, dat gratis blommenzaad. Maar de meerderheid van die bijen zijn veel te rap om te fotograferen, om van de minstens drie hommelsoorten nog maar te zwijgen. Laat staan van de insecten waarvan er maar een paar exemplaren in de border huizen, en die ik dus al helemaal niet opmerk. Of van het leger dat zich niet zo zeer op de bloemen, maar op de etage daar onder, stengels en bladeren, ophoudt, zoals dit goudoogje.

Het is waanzin. Volgend jaar zaai ik mij minstens 50 m² bloemenweide in, wees gerust.

Nee echt, ik wil dat kunnen, foto’s maken zoals diene meneer van hier onder. Dus niet getalmd en onmiddellijk actie. De 180mm op de D200 gezet, een voorzetlenske er op gevezen, twee flitserkes er bij en dan de tuin in. Het resultaat is nog bijzonder pover naar mijn smaak, en  dat komt vooral omdat ik nog niet op automatische piloot draadloos kan flitsen en niet genoeg ervaring heb met volledig manuele belichting. Teveel met mijne kop bij de technische aspecten van de zaak zodat de sfeer er bij inschiet. Bovendien kan je nog veel te duidelijk zien dat het geflitste foto’s zijn, en daar ben ik niet zo zot van.

En ook de vergroting is nog lang niet wat ik voor ogen heb, dus volgende keer de tussenringen er nog tussen. Nog wat werk aan de winkel om een goede techniek op punt te krijgen met andere woorden. Misschien moet ik dat dan maar doen met plantjes, die zijn wat geduldiger dan vliegen en wespen…

Schlabath! Een plage op mijn krootjes!  Dacht ik eens aan het oogsten van mijn wortelkens toe te komen, zijn er mij toch wel viezeriken voor geweest zeker. Overal zwarte plekjes en zelfs gaatjes in mijn -voor de rest mooi oranje- wortelkens. Slechts een paar leken er op het eerste zicht niet aangetast. Nematoden! Aaltjes! Rondwormen! Tenminste, dat was mijn eerste gedacht. Maar in het handboek Ecologisch tuinieren van Velt vernam ik algauw dat ik het mis had, want wortelvliegen waren de boosdoeners, zo bleek. Mottige kleine vliegjes, geeneens fotogeniek! Awoe!  Als mijn groenten dan toch opgevreten moeten worden, dan had ik toch liever iets over de moestuinvloer waar er een béétje goeie foto van te maken valt.
Enfin, in de groenselboerenbijbel las ik ook dat ik een en ander beter had kunnen aanpakken, bijvoorbeeld mijn wortels oogsten voor de vorst. Volgende keer beter zeker? Ach wel, iemand heeft er uiteindelijk toch plezier van gehad…

Nu vraag ik mij alleen af of er nu heelder horden wortelvliegenpoppen kant en klaar onder de grond zitten in mijn groententuintje, klaar om zich het komend seizoen als een hongerige meute op mijn vers plantsoen te storten. Oh dear…

Het is dan ook een schorsvlieg (Mesembrina meridiana). Schorsvliegen zijn algemeen op de boerenbuiten. De volwassen dieren zijn aan de slome kant en leven in hoofdzaak van nectar. Veel last heb ik er dan ook niet van (dan is het nogal anders gesteld met de ellendige huisvliegen, groene vleesvliegen en andere dipteren die het op mijn spijs, drank en algemene gemoedsrust voorzien hebben). Hun eitjes leggen schorsvliegen op de uitwerpselen van grote grazers, telkens één of een paar eitjes per drol. De larven die er uit komen leven van andere vliegenlarven die in diezelfde drol huizen. Zo ruimen ze alvast een groot aantal potentiële tafelschuimers voor mij op. Bráve schorsvliegen!

Een bont zandoogje in tegenlicht. Het is kort in de namiddag. De zon staat hoog aan de hemel en de vlinders profiteren van de warmte.

Ook dit landkaartje zit helemaal opgewarmd  in de zomerzon. De nog prille beschutte windsingel op de achterste weide lijkt zijn vruchten af te werpen: er zitten opvallend veel vlinders in de tuin. Vandaag gezien: dagpauwoog, klein koolwitje, klein geaderd witje, oranje zandoogje, bruin zandoogje, bont zandoogje, landkaartje, boomblauwtje, zwartsprietdikkopje, gehakkelde aurelia en distelvlinder. Niks uitzonderlijk, maar toch wel een mooie verzameling en van de meeste soorten meerdere exemplaren. Vreemd genoeg nog geen enkele kleine vos.

Later op de avond wordt het licht al wat zachter. In het hoge gras zitten er tientallen soldaatjes, algemene kevertjes waarvan er een aantal sterk gelijkende soorten bestaan. Kort na het nemen van deze foto moet ik de biezen pakken voor een regenvlaag.

Na regen komt zonneschijn: een langpootmug wacht onbeweeglijk de nacht af .

De sprinkhanen zijn wel nog druk doende. Hier een Zuidelijk spitskopje, sinds een paar jaar talrijk aanwezig in de tuin.

Een zweefvliegje.

Op de kaardebol zit een gigantische hommel. Ruim twee keer zo groot als een Tuinhommel, en grotendeels zwart. Geen idee welke soort het is. Misschien een soort koekoekshommel?

Even verderop van de reuzenhommel zit dan weer een miniscuul vliegje druk te gesticuleren. Een wenkvliegje of iets van dien aard?

En juist als je dan denkt dat het afgelopen is en je je fotomarieken op de kast wil leggen voor de rest van de avond komt er nog een egeltje langs op de binnenkoer. Veel te hard geflitst, achteraf gezien.

November. Het aantal actieve insecten neemt zienderogen af in de tuin. Diegene die nog actief zijn doen dat op een beduidend lager pitje. Veel zin om energie te verspillen hebben ze dan niet, zoals deze vlieg die me argwanend in de gaten hield maar toch mooi bleef zitten.