de vlieg van Zorro
ik heb het niet zo voor vliegen, maar deze vind ik wel iets hebben.
(180mm, F 5 - 1/60 sec)
heden geen beeld
frustratie – o – frustratie.
En wel hierom: mijn avondlijke tuinwandeling, in goed gezelschap van my precious* bracht mij gisteren tussen het hoge gras, alwaar doorgaans wel één of ander fotogeniek wezentje rondsluipt dan wel -springt of -fladdert. De avondzon speelde door het gras en de schermbloemigen (bereklauw, wilde peen en ene die ik nog eens moet determineren), afgezien van de iets te felle wind ideale foto-omstandigheden. En ineens zie ik op een bereklauw-scherm een mooi model vlieg zitten. Geen zo’n zwart mormel waar ik vies van ben, maar ééntje op lange fijne poten, met donkere oogjes, een spits snuitje, warmgeel lijf. Een model, qua. Het beestje zat ook bijzonder schoon gepositioneerd, met de witte bloemetjes van de Bereklauw onder en achter zichzelve, in tegenstrijklicht, op ideale hoogte en – niet geheel onbelangrijk- muisstil. Ik sluip dicht genoeg, pootjes van het statief nagenoeg helemaal plat en maak ene schone beelduitsnede, belichting wat bijregelen (tegenlicht vereist een matige overbelichting anders is het onderwerp te donker), beperkt diafragmeren om een mooie DOF te krijgen (oogjes en bekje haarscherp en de rest wazig), met de hand scherpstellen (altijd bij macro) en klaar om af te drukken. Prachtig beeld. Perfect. Het beestje kijkt recht in de lens, het licht en de compositie zijn skitterend. Hier ga ik content mee zijn. euhm… misschien toch nog een stopke kleiner diafragmeren? euhm… ja… nog een laatste draai aan de diafragmaknop en… het beest vliegt weg. *bleit*
‘t enige wat er nog in zat was een middelmatig beeld van een chtoeme zweefvlieg. pfeh. (dus toch wel een beetje beeld, al bij al).
* ook wel bekend als mijn fotomarieken D200.
vliegen zijn degoutant
Er zijn bijzonder weinig dieren waar ik een afkeer van heb, maar ‘vliegen’ staan met stip op nummer 1. Ik ben er nooit fan van geweest. Ze zitten op onbetamelijke dingen alvorens op mijn boterhammen te landen, ze verzuipen in mijn Westmalle tripel als ik op mijn terras zit en ze beschilderen de keuken met zwarte kakvlekjes.
Maar waar ik ze werkelijk om verafschuw is omdat er een paar soorten zijn, waaronder de groene vleesvlieg (Phaenicia sericata) die myasis veroorzaken. Elk jaar hebben onze schapen prijs: een aantal phaenicias leggen eieren diep in de wol, en de larven die daar uit te voorschijn komen beginnen simpelweg het schaap levend op te vreten. Merk je het niet, dan is je schaap binnen een paar dagen een ex-schaap. Met de jaren ben ik er enorm alert voor: vanzodra er ‘teveel’ vliegen rond de beesten cirkelen, of als ze teveel beginnen te schuren controleer ik ze en knip de wol op de billen wat bij (de vliegen worden aangetrokken door mestgeur, in de wintervacht blijft er altijd wel wat hangen).
Zondag was het koekenbak: één van onze miekes had al een minieme oppervlakkige huidwond waarin de nodige maden zaten. Mooi bijgeknipt, en dan de hele familie een sponsbeurt met Neocidol gegeven. Een stinkend goedje dat zeer efficient is (en ook preventief werkt). Maar het blijft een degoutante bedoening. Vieze beesten.
