De eigenwijze tuin

Vreemd volk huist er in de Eigenwijze Tuin. Moesten ze een slagske groter zijn, ik zou er bang van worden.

Witjes zijn zowat de enige reden waarvoor ik überhaupt kolen zou telen. Want kolen zijn (op broccoli en een miniem bloemkoolroosje na) simpelweg jukkie, we hoeven daar als volwassen mensen onder elkaar niet over te discussiëren.
Maar aangezien witjes allesbehalve een zeldzaamheid zijn in de Eigenwijze Tuin, ga ik er van uit dat ze waardplanten genoeg vinden en hoef ik derhalve geen kostbare vierkante moestuinmeters op te offeren aan het vetmesten van hun rupsen. Nog eens zo handig.

De volwassen vlinders hangen vooral rond in de buurt van het boerenwormkruid en de wilde peen. Zo bij het vallen van de avond zoeken ze er ook hun slaapplaats, en dan zijn ze niet meer geneigd om bij het minste geringste op te vliegen. Als je met andere woorden niet al te opzichtig beweegt, en op ‘t gemakske dichterbij kruipt, kan je behoorlijk dichtbij komen.

Al moogt ge daar niet te lang in kijken, zo van dichtbij, in van die vlinderogen. Ge wordt daar een beetje ongemakkelijk van, vind ik. Vooral de combinatie met die harige kop en romp suggereert een onbestemd psychedelisch Tita Tovenaar gevoel. Maar voor de rest: schone beestjes.

‘t Is werkelijk gruwelijk, beste lezer, hoe de foto’s zich de laatste tijd ophopen op mijn PC, in het  speciaal daartoe aangemaakt mapke. En de bijhorende explicaties in mijn hoofd, eveneens in een vakske apart. Het omzetten naar een vertelsel op deze blog, daar zit de bottleneck. Want het is zomer, en dan wil een buitenmens al eens buiten zitten. Tot het donker wordt. Of toch tot het tijd wordt om het hoogdringend puin ruimen aan te vatten (drie kinders kunnen wat aanrichten), brood te bakken, eten te maken, huishoudeken te spelen, boeken te lezen, andermans blog te bezoeken en nog zo verschrikkelijk veel dingen die ik zou willen doen. En dan is het al gauw elf uur, en ontbreekt de fut om nog een kwartiertje mededelingen te plegen. Maar ziet, vanavond schraap ik mijn moed bijeen en bericht ik u allen over het wonder van de korenbloemborder. Al gebiedt de eerlijkheid toe te geven dat het hier in hoofdzaak een gemengde korenbloem -  bolderik border betreft, met daartussen nog vanalle ander gewas.

Read more »

Oh! Ontwaart! Ontwaart! Een diertsje in nood! En bovendien geen akelige bloedzuigende mug noch een toch ietwat vreeswekkend harige spin. Neen, het is een pracht van een oranjetip die zich daar klem heeft gezet in de serre.

Read more »

Bij het verzinnen van officiële dierennamen wordt zelden blijk gegeven van veel inspiratie. Sec en saai lijkt het devies.

Read more »

Hadden ze u ook bijna liggen? Mij in elk geval wel, mijn zwembroek lag bijna alweer in de kast. Maar ziet, ‘t is begot tóch nog geen herfst, ‘t is zelfs nog zomer zo blijkt!

Read more »

Dat ze van ‘t goed jaar zijn, die charels van Natuurpunt. ‘Vlinder mee‘, zeggen ze. ‘Tel de vlinders in je tuin’, zeggen ze.

Read more »

In onze tuin mogen – ‘t is ondertussen genoegzaam bekend – wilde planten hun goesting doen. Behalve brandnetels en akkerdistels dan, want die worden weliswaar niet te vuur en te zwaard bestreden, maar toch ernstig ontmoedigd om nóg meer plaats op te eisen.

Read more »

Annetanne had de oranjetip op haar verlanglijstje staan, ikzelf aasde al jaren op het boomblauwtje. Elk jaar regelmatig te zien in onze tuin, doorgaans gewoon flapperdeflap voorbij komend. Misschien (waarschijnlijk) planten ze zich er ook voor, want met waardplanten als vuilboom, kornoelje, kardinaalsmuts en klimop komen ze in onze tuin zeker aan hun trekken.  Maar ellendig rappe rakkertjes zijn het, die blauwtjes. Want bijzonder argwanend en tevreden met ultrakorte rustpauzes. Vooral veel vliegen ook, en dan liefst nog over en weer van tuin naar weide en weer naar tuin en naar andere weide, zodat een foto maken van een boomblauwtje algauw op een tuinafsluitingen-hordenloop  gaat lijken (wat met vier kilo fotomateriaal al eens durft tegenvallen). Een foto van een boomblauwtje was derhalve nog niet gelukt (na drie keer over een omheining klauteren durft mijn ambitie al wel eens te sputteren).

Maandag had ik er weer eentje in de smiezen. Niet van plan om met mijn voeten te laten spelen wachtte ik gewoon af tot hij weeral zou wegfladderen. Maar het beestje bleef precies toch lang zitten. Veel wind en amper zon, ‘t zal er allemaal wel mee te maken hebben. Allez, mij dan toch maar laten vangen en om mijn fotomarieke geweest  (dat helemaal kant en klaar gereed stond in mijn werkkot, soms ben ik voorzienig in die dingen).

Het zal u niet verwonderen dat de vlinder opvloog van zodra ik dichter kwam (Donderwetter!) :-/

Read more »

O zie! Wat hupselt daar vrolijk langsheen de verdorde sprietjes knoopkruid die aan de grote maaibeurt ontsnapt zijn? Azo’n schone dikke rups zeg! Van de perzikkruiduil zelfs, met een mooi patroon van subtiele groentintjes die voor de nodige camouflage moeten zorgen.  ‘t is dat ik doelgericht met mijn fotomarieken op zoek was naar fotogeniek kruipgedierte, of ik had ‘m nooit gezien, zo in zijn groen jasje.

Ah, en ‘t beestje had me ook in de smiezen want hij ging al meteen in de remmen hangen. En behoorlijk futiele  pogingen doen om zich te verstoppen zelfs, ochere met zijn dik lijfje en niks meer dan een schraal sprietje om zich weg te steken.

Tot dat besef kwam het beest ook algauw, en zo rap als zijn poten het toe lieten ging hij er van door. Schattig trouwens, die buikpootjes (zie onderste foto).