Ronduit schaamteloos, zoals die groen specht zonder enige consideratie gaten kotert in mijn propere gazon! Op klaarlichte dag en plein vu, gaat hij te keer, vlak voor het livingraam. Gat na gat. Mohówzeg!
Nog niet eens zwaar gedérangeerd als ik hem met mijn fotomarieke benader bovendien. Gewoon ongegeneerd gaten blijven steken in mijn tere grasmat. Schaamteloos gevogelte, zeg ik u! De punker! De hooligan! (maar wát een schoon beest!)
Allez jong, een merel heeft zich nog maar pas te pletter gevlogen op het woonkamerraam of een woelmuis stort zich domweg vanuit het kelderraam te pletter op de keldervloer. ‘t is hier percies naainielevven! Al goed dat ik een week congé heb om te bekomen van al die emoties! ‘t Is dat chrysanten hier steevast verkommeren, want ik neig gelijk naar een pot kerkhofblommen met al dat dood gevogelte en gezoogdierte!
Ha kijk, vorige vrijdag hadden we het er nog over op het eigenwijs facebook-aanhangsel. En nu komt de Vogelbescherming zelve persbericht-gewijs mededelen dat we best toch beginnen vogelkes voederen vanaf 31 oktober. En jazeker, mijn zelf ineen gevezen voederplank (zie alhier voor een handleiding) staat sinds vrijdag beschikbaar te wezen voor hongerig gevogelte. Ietwat voortijdig met zaad beginnen strooien dus, maar alles blijft nog netjes binnen de perken van het aanvaardbare, newaar.
Ze weten dat zelfs te motiveren, die startdatum:
Vanaf november begint de natuurlijke rijkdom aan voedselbronnen stilaan te verminderen. De dagen worden kouder waardoor vogels meer energie nodig hebben om hun lichaamstemperatuur – die schommelt rond 40° C – op peil te houden, vooral tijdens koude vriesnachten. Wat extra hulp in de vorm van voedselrijke zaadmengelingen en oliehoudende noten komt hen vanaf nu dus heel goed van pas. Door vanaf nu regelmatig vogelvoer ter beschikking te stellen, hebben vogels de tijd om deze plek te ontdekken en te herinneren. Bij een plotse, hevige winterprik hoeven ze hierdoor geen tijd en energie te verspillen aan het zoeken naar geschikte voedselbronnen.
En in 1 moeite geven ze er nog wat basisinfo bij over wat er allemaal op dat voederplankje mag komen, en wat vooral niet.
Mogen wel:
graansoorten (gierst, haver, tarwe, gerst, gebroken maïs), zaden (lijnzaad, koolzaad,…), droge havermout, zonnebloempitten en -kernen, gedroogde rozijnen, in de helft doorgesneden overrijpe appelen en peren, pindacakes en vetbollen op basis van ongezouten rundervet, ongezouten pindanoten, gepelde okkernoten (zodat ze geen energie verspillen aan het stukhakken van de schaal), (vetblokken met) gedroogde insecten
Mag niet:
margarine en boter of vloeibare vetten zoals olijfolie, gezouten voedselresten, brood (geeft vogels een vals gevoel van ‘voldaanheid’. Het vult de maag maar biedt weinig voedingsstoffen. Vers en wit brood gist bovendien gemakkelijk wat darmproblemen oplevert. Af en toe broodkruimeltjes strooien is wel oké als extraatje), kaaskorstjes met plastic randjes
Al sinds jaar en dag wordt het voorjaar ten onzent opgevrolijkt door een meneer zwarte roodstaart die hoog op het dak van tjip* en fietitik* komt doen, en zelfs bijwijlen een kort erg vlug liedje met eigenaardige knarsende en sissende tonen* ten berde brengt. Dat is plezant als ge zo ‘s morgens vroeg over uw binnenkoer strompelt richting kiekens en door dat kwiek bazeke begroet wordt. Goed voor de moraal en al, zo van die vogeltjes die nog vroeger aan de dag beginnen dan de gemiddelde loonslaaf.
Read more »
Sommige mensen maken waanzinnig mooie, haarscherpe foto’s van vogels in volle vlucht. Zelf ben ik al blij als ik eens een occasionele pimpelmees op een takje een beetje scherp en beeldvullend kan fotograferen. Boerenzwaluwen waren dan ook niet onmiddellijk mijn eerstvolgende fotografische ambitie, gezien die beestjes doorgaans met een rotvaart heen en weer schieten, en dan liefst nog met het nodige gezwenk en op- en neer geduikel. Boerenzwaluwen fotograferen? Neen, dat zou niks voor mij worden.
Maar soms heeft ne mens geluk, en komt er een zwaluwtje gewoon pardoes op de binnenkoer zitten om een beetje uit te rusten. Juist genoeg tijd om mijn fototoestel te halen, een paar foto’s te nemen, de kindjes erbij te roepen om ook eens te kijken (de volgorde is hier belangrijk!) en het beestje vloog alweer kwik en flupke verder. Allezjoep, weer een soort voor mijn ‘inventaris’.
Zienu, hoe guurder het weer, hoe deftiger de bezoekers van de voedertafel. Grote bonte specht zit jaarrond in de tuin en omgeving, maar laat zich absoluut niet graag fotograferen. Tenzij ze grote honger hebben natuurlijk…
Read more »
Sinds jaren hebben we elke winter het gezelschap van buizerds in ons naaldbosje. Eerst was het er ene, de laatste jaren telkens twee (zie ook dit bericht).
Read more »
Individuen met een hoek af, ze zitten bij alle diersoorten. Bij ons, naakte apen, zijn ze zelfs bijzonder goed vertegenwoordigd. Dat het er bij ons meer zijn dan bij andere diersoorten heeft wellicht te maken met de afgezwakte natuurlijke selectie waar wij als soort aan onderhevig zijn. Afwijkende strapatsen worden in de menselijke samenleving niet noodzakelijk genadeloos afgestraft (Gelukkig maar, of ik was al lang wijlen). Af en toe haalt de natuurlijke selectie toch medogenloos uit, getuige daarvan de totaal losgeslagen idioten die websites als youtube bevolken om aldaar roemloos aan hun eind te komen (bijvoorbeeld), maar dit geheel ter zijde.
Bij de meeste andere diersoorten zit het anders, daar moet ge niet te zot doen of het doet uw balanske maar al te gauw naar de verkeerde kant uit slaan. Te weinig wintervoorraad aangelegd -> exit; te lomp om eten te vinden -> exit; te nonchalant in de buurt van een roofdier -> exit; te veel energie gestoken in achter de vrouwtjes te lopen in plaats van genoeg te eten -> exit; niet op tijd vertrokken op najaarstrek -> exit; te laat teruggekeerd uit uw winterverblijf -> exit; over Malta gevlogen -> exit; … Alle exuberant gedrag wordt er genadeloos uitgefilterd, hetzij door een vroegtijdig heengaan, hetzij door de onmogelijkheid om uw belabberde genen voort te planten.
Maar zie: in mijn tuin (‘t zou weer niet raar zijn) zit een geschift beest. Een pimpelmees meer bepaald. En die komt nu al maandenlang zotjes doen aan het raam van de living. Gewoon op het raamkozijn zitten, beetje fladderen, naar binnen piepen en op en neer dansen. Altijd op dezelfde plaats, dag na dag, om de zoveel uur istie daar terug. Wij mogen daar tot op een halve meter van af gaan staan, dat beest trekt zich daar niks van aan. Er valt daar niks te eten, er is geen reflectie die hij als een rivaal zou kunnen aanzien, er is daar niks. Dat beest komt ogenschijnlijk gewoon zijn energie verspillen. En toch gaat hij al maanden door met zijn zottigheden, een eeuwigheid naar mezen-maatstaven, zeker met de strenge winter die het geweest is. Volgens mij is die mees gewoon zot. Niet?
Oesjie, nummer 4234-en-nog-ne-klets zal niet meer thuis geraken. Kwalijke ontmoeting gehad, meerbepaald. De foto hierboven is gemaakt na de foto hier onder. Dichter ben ik niet geraakt; ondanks de beplanting had hij me direct in de smiezen en ging er van door, het bos in. Rap nog een foto van zijn prooi gemaakt (die hierboven) en dan het beest met rust gelaten. Toen ik een paar uur later terug kwam was de duif nagenoeg helemaal opgepeuzeld, en de sperwer in geen velden of wegen meer te bekennen. Deze sperwer is er ene van het koppel dat vorig jaar in het naaldbos gebroed heeft. Ook dit jaar zijn ze alle twee weer op post. Af en toe vergrijpen ze zich aan een kool- of pimpelmees, maar naar de plukresten te oordelen vormen duiven hun hoofdmaaltje; het naaldbos zit vergeven van de houtduiven en turkse tortels. Eens naar het naburige nest wippen en ze kunnen aan tafel…
Daarnaast zitten er nog steeds twee buizerds in hetzelfde bosje. Die hebben (hier) vorig jaar niet gebroed. Misschien trekken ze ook dit jaar nog weg naar het noorden, al zijn ze wel al druk van vuile manieren aan het doen in de populier van onze buurman. Afwachten…
Ha, kijk, deze hebben die verderfelijke jagers toch niet te pakken gekregen. Zat met zo’n 15 vriendjes en vriendinnetjes van baltsken te spelen rond en onder de oude meidoornhaag. Ze gingen er natuurlijk pijlsnel van door van zodra ze me in het snotje kregen, derhalve pover fotoresultaat. Maar toch leuk om eens een behoorlijke troep patrijzen te zien. Dat was al bijzonder lang geleden.
