Ronduit schaamteloos, zoals die groen specht zonder enige consideratie gaten kotert in mijn propere gazon! Op klaarlichte dag en plein vu, gaat hij te keer, vlak voor het livingraam. Gat na gat. Mohówzeg!
Nog niet eens zwaar gedérangeerd als ik hem met mijn fotomarieke benader bovendien. Gewoon ongegeneerd gaten blijven steken in mijn tere grasmat. Schaamteloos gevogelte, zeg ik u! De punker! De hooligan! (maar wát een schoon beest!)

Allez jong, een merel heeft zich nog maar pas te pletter gevlogen op het woonkamerraam of een woelmuis stort zich domweg vanuit het kelderraam te pletter op de keldervloer. ‘t is hier percies naainielevven! Al goed dat ik een week congé heb om te bekomen van al die emoties! ‘t Is dat chrysanten hier steevast verkommeren, want ik neig gelijk naar een pot kerkhofblommen met al dat dood gevogelte en gezoogdierte!

Ha kijk, vorige vrijdag hadden we het er nog over op het eigenwijs facebook-aanhangsel. En nu komt de Vogelbescherming zelve persbericht-gewijs mededelen dat we best toch beginnen vogelkes voederen vanaf 31 oktober. En jazeker, mijn zelf ineen gevezen voederplank (zie alhier voor een handleiding) staat sinds vrijdag beschikbaar te wezen voor hongerig gevogelte. Ietwat voortijdig met zaad beginnen strooien dus, maar alles blijft nog netjes binnen de perken van het aanvaardbare, newaar.

Ze weten dat zelfs te motiveren, die startdatum:

Vanaf november begint de natuurlijke rijkdom aan voedselbronnen stilaan te verminderen. De dagen worden kouder waardoor vogels meer energie nodig hebben om hun lichaamstemperatuur – die schommelt rond 40° C – op peil te houden, vooral tijdens koude vriesnachten. Wat extra hulp in de vorm van voedselrijke zaadmengelingen en oliehoudende noten komt hen vanaf nu dus heel goed van pas. Door vanaf nu regelmatig vogelvoer ter beschikking te stellen, hebben vogels de tijd om deze plek te ontdekken en te herinneren. Bij een plotse, hevige winterprik hoeven ze hierdoor geen tijd en energie te verspillen aan het zoeken naar geschikte voedselbronnen.

En in 1 moeite geven ze er nog wat basisinfo bij over wat er allemaal op dat voederplankje mag komen, en wat vooral niet.

Mogen wel:

graansoorten (gierst, haver, tarwe, gerst, gebroken maïs), zaden (lijnzaad, koolzaad,…), droge havermout, zonnebloempitten en -kernen, gedroogde rozijnen, in de helft doorgesneden overrijpe appelen en peren, pindacakes en vetbollen op basis van ongezouten rundervet, ongezouten pindanoten, gepelde okkernoten (zodat ze geen energie verspillen aan het stukhakken van de schaal), (vetblokken met) gedroogde insecten

Mag niet:

margarine en boter of vloeibare vetten zoals olijfolie, gezouten voedselresten, brood (geeft vogels een vals gevoel van ‘voldaanheid’. Het vult de maag maar biedt weinig voedingsstoffen. Vers en wit brood gist bovendien gemakkelijk wat darmproblemen oplevert. Af en toe broodkruimeltjes strooien is wel oké als extraatje), kaaskorstjes met plastic randjes

Al sinds jaar en dag wordt het voorjaar ten onzent opgevrolijkt door een meneer zwarte roodstaart die hoog op het dak van tjip* en fietitik* komt doen, en zelfs bijwijlen een kort erg vlug liedje met eigenaardige knarsende en sissende tonen* ten berde brengt. Dat is plezant als ge zo ‘s morgens vroeg over uw binnenkoer strompelt richting kiekens en door dat kwiek bazeke begroet wordt. Goed voor de moraal en al, zo van die vogeltjes die nog vroeger aan de dag beginnen dan de gemiddelde loonslaaf.
En dit jaar was daar ook een mevrouw zwarte roodstaart op de proppen gekomen, om samen kleine zwarte roodstaartjes te maken. Ze bouwden hun nest hoog op de nokbalk van de open doorsteek tussen binnenkoer en tuin; droog en warm onder de pannen en veilig weg van hongerige katten. Wekenlang waren ze ijverig in de weer met het aanvoeren van allerlei insectendingk. Op momenten dat ik mij in die doorsteek, onder hun nest, ophield kwamen ze pertinent zitten zenuwachtig doen, overduidelijk makend dat ik stoorde. Dat had zijn voordelen, want zo kon ik zelfs met mijn 200mm (eigenlijk een paard te weinig voor vogelfotografie) lens toch behoorlijk makkelijk foto’s maken.

Maar nu mag ik daar weer rustig mijn ding doen, want de vogeltjes zijn (uit)gevlogen. Momenteel zitten ze in hoofdzaak achteraan in de oude meidoornhaag, niet nader te bepalen hoeveel jongen het precies zijn.  Dat ze het goed doen, hoop ik dan.

Op de foto hierboven staat er eentje te wachten met een bek vol lekkers voor het jonge volkje. Misschien niet toevallig op wat gestapelde stenen, want ik heb mij ooit laten wijsmaken dat dit van oorsprong een rots- en bergvogel was, die pas tijdens de eerste wereldoorlog een cultuurvolger is geworden: de in puin geschoten gebouwen en steden zouden hier de beslissende factor geweest zijn om het beestje aan ons gezelschap te laten wennen. Geen idee of dat verhaal waar is, ik vind er in elk geval niks over terug in de boekskes of op ‘t interwebs.

*: Ik vind dat niet uit, die geluiden, dat staat zo in de ‘Petersons vogelgids van alle europese vogels’, nèm.

Sommige mensen maken waanzinnig mooie, haarscherpe foto’s van vogels in volle vlucht. Zelf ben ik al blij als ik eens een occasionele pimpelmees op een takje een beetje scherp en beeldvullend kan fotograferen. Boerenzwaluwen waren dan ook niet onmiddellijk mijn eerstvolgende fotografische ambitie, gezien die beestjes doorgaans met een rotvaart heen en weer schieten, en dan liefst nog met het nodige gezwenk en op- en neer geduikel. Boerenzwaluwen fotograferen? Neen, dat zou niks voor mij worden.

Maar soms heeft ne mens geluk, en komt er een zwaluwtje gewoon pardoes op de binnenkoer zitten om een beetje uit te rusten. Juist genoeg tijd om mijn fototoestel te halen, een paar foto’s te nemen, de kindjes erbij te roepen om ook eens te kijken (de volgorde is hier belangrijk!) en het beestje vloog alweer kwik en flupke verder. Allezjoep, weer een soort voor mijn ‘inventaris’.

Zienu, hoe guurder het weer, hoe deftiger de bezoekers van de voedertafel. Grote bonte specht zit jaarrond in de tuin en omgeving, maar laat zich absoluut niet graag fotograferen. Tenzij ze grote honger hebben natuurlijk…

Staartmezen zijn dan weer niet zo schuw, maar zijn zo’n danige zenuwpezen dat ik er nog maar heel weinig scherpe foto’s van heb. Deze kan er wel mee door vind ik.

In diezelfde haag waarin de staartmeesjes fourageren komen ook pimpelmezen, ringmussen, koolmezen, heggenmus, een verloren gelopen spreeuw, een tiental merels en een paar roodborstjes langs. Die haag is zo’n beetje hun uitvalsbasis vanwaaruit ze de voederplank, de vetbollen en het zonnebloempitten-huisdink plunderen. Ne wemelnest, ge hebt er geen gedacht van.

Sinds jaren hebben we elke winter het gezelschap van buizerds in ons naaldbosje. Eerst was het er ene, de laatste jaren telkens twee (zie ook dit bericht). Maar elk voorjaar trokken ze weer weg, naar het noorden. Zo niet dit jaar, nu bleven ze plakken en deelden het sparrenbos met het sperwerkoppel dat er al enkele jaren broedt. Ik hoopte natuurlijk dat ze ook aan het broeden zouden slaan, maar makkelijk om dat zeker te weten was het niet, want het blijven uiterst schuwe vogels. Maar sinds enkele weken zijn de jongen uitgevlogen, en het drukke geroep en heen en weer gevlieg drukte alle twijfel de kop in. Hoeveel ze er precies opgekweekt hebben valt niet te achterhalen, daarvoor stoppen ze zich te goed weg. Sinds twee dagen is het ook  helemaal stil, wellicht zijn ze vertrokken naar andere oorden nu hun broedsel er op zit.

Maar in elk geval: een eerste succesvol broedgeval van buizerd in de (annex van de) Eigenwijze Tuin. Dat vind ik nog altijd een ietsiepietsie beetje spectaculair. Toen ik een vijfentwintig jaar geleden naar vogels begon te kijken ging het heel slecht met roofvogels. Een torenvalkje spotten was al de moeite om je verrekijker boven te halen, een buizerd was al helemaal de moeite. Ondertussen hebben de meeste roofvogels zich hersteld, en zijn torenvalkjes en buizerd ‘gewone’ soorten geworden. Maar voor mij blijven ze toch een speciaal plaatsje innemen. En niet dat ik met alle eer wil gaan lopen, maar de aanwezigheid van een halve hectare natuurlijke tuin heeft misschien toch een béétje positieve invloed op de slaagkansen van zo’n broedsel. Derhalve beschouw ik ze toch een beetje als ‘mijn’ buizerds, en hoop ik ze binnenkort weer terug te zien. Long may they run…

Maar zie: in mijn tuin (‘t zou weer niet raar zijn) zit een geschift beest. Een pimpelmees meer bepaald. En die komt nu al maandenlang zotjes doen aan het raam van de living. Gewoon op het raamkozijn zitten, beetje fladderen, naar binnen piepen en op en neer dansen. Altijd op dezelfde plaats, dag na dag, om de zoveel uur istie daar terug. Wij mogen daar tot op een halve meter van af gaan staan, dat beest trekt zich daar niks van aan. Er valt daar niks te eten, er is geen reflectie die hij als een rivaal zou kunnen aanzien, er is daar niks. Dat beest komt ogenschijnlijk gewoon zijn energie verspillen.  En toch gaat hij al maanden door met zijn zottigheden, een eeuwigheid naar mezen-maatstaven, zeker met de strenge winter die het geweest is. Volgens mij is die mees gewoon zot. Niet?

Oesjie, nummer 4234-en-nog-ne-klets zal niet meer thuis geraken. Kwalijke ontmoeting gehad, meerbepaald. De foto hierboven is gemaakt na de foto hier onder. Dichter ben ik niet geraakt; ondanks de beplanting had hij me direct in de smiezen en ging er van door, het bos in. Rap nog een foto van zijn prooi gemaakt (die hierboven) en dan het beest met rust gelaten. Toen ik een paar uur later terug kwam was de duif nagenoeg helemaal opgepeuzeld, en de sperwer in geen velden of wegen meer te bekennen. Deze sperwer is er ene van het koppel dat vorig jaar in het naaldbos gebroed heeft. Ook dit jaar zijn ze alle twee weer op post. Af en toe vergrijpen ze zich aan een kool- of pimpelmees, maar naar de plukresten te oordelen vormen duiven hun hoofdmaaltje;  het naaldbos zit vergeven van de houtduiven en turkse tortels. Eens naar het naburige nest wippen en ze kunnen aan tafel…
Daarnaast zitten er nog steeds twee buizerds in hetzelfde bosje. Die hebben (hier) vorig jaar niet gebroed. Misschien trekken ze ook dit jaar nog weg naar het noorden, al zijn ze wel al druk van vuile manieren aan het doen in de populier van onze buurman. Afwachten…

Ha, kijk, deze hebben die verderfelijke jagers toch niet te pakken gekregen. Zat met zo’n 15 vriendjes en vriendinnetjes van baltsken te spelen rond en onder de oude meidoornhaag. Ze gingen er natuurlijk pijlsnel van door van zodra ze me in het snotje kregen, derhalve pover fotoresultaat. Maar toch leuk om eens een behoorlijke troep patrijzen te zien. Dat was al bijzonder lang geleden.