De eigenwijze tuin

De vogelkes voederen op de voederplank, het behoort tot de categorie ‘niets dat beter is voor het zelfbeeld’.Of zoals Blur het formuleerde:

I feed the pigeons, I sometimes feed the sparrows too.
It gives me a sense of enormous well-being. (parklife!)

Jammer genoeg slaat jan modaal in de lente, vanzodra de voederplank weer netjes op zolder ligt, driftig aan het spuiten met een arsenaal aan chemische bestrijdingsmiddelen tot er geen rups meer overschiet voor de jonkies van al die mezen die ze zonet de winter doorgeholpen hebben. Maar dit geheel ter zijde.

Want ik beken, ik voeder ook graag de vogeltjes. Vetbollen, pinda’s in snoer dan wel netje, okkernoten en muffe appels. Ja, zelfs een geheel zelf bereid graanmengsel wordt kwistig op het zelf vervaardigd voederplankje gestrooid. Instant-beloning: ik ben nog niet half terug in de living of de eerste kool- pimpel- en staartmezen struikelen over elkaar heen om de merels, roodborstjes en ringmussen te vlug af te zijn. Goed voor het ego, die dingen.

Van al het gevogelte dat zich aan de catering komt tegoed doen zijn de Ringmussen met stip mijn favoriet. Want het zijn schoontjes, sociaal, ze zijn niet meer zo algemeen, ze eten bescheiden in alle rust hun potje leeg, hangen occasioneel voor de show al eens aan een vetbol, én ze blijven na de winter dikwijls plakken om nestjes te bouwen. Heel wat anders dan die driftige koolmezen die de helft van hun tijd verdoen met iedereen weg te jagen, de helft van de pindanoten op de grond versnipperen en over het algemeen gewoon iedere andere welgemanierde vogel op zijn systeem komen werken. Maar die zorgen dan wel voor leven in de brouwerij.En dan is’t ook al lang goed natuurlijk. (Parklife!)

Bokes smeren met als achtergrondgeluid een Bosuil die nogal koleirig heel de tuin bijeen zit te schruwelen, het compenseert het vroege opstaan een klein beetje. Maar ik ben dan ook een klein kind als het op roepende bosuilen aankomt, ik. Zo’n schóón geluid dat dat is. (voor wie het niet kent)

We zijn er weer aan voor de moeite. Installeer ik begin dit jaar (zie 7 januari) een fancy-nestkastje met gluur-glaasje, hopend op een proper mezen-huishouden waar kakjes netjes door pa en ma afgevoerd worden, blijkt de nestkast in kwestie bewoond te zijn door een nest Ringmussen die -ongetwijfeld als eerste werk- heel de plexi ondergesch*ten hebben. Dus geen foto’s van jonge nestkuikens vrees ik. Misschien volgend jaar beter.

zienu! Het kleinste Europees vogelken in eigen persoon op het raamkozijn van onze living. Kleine prutsen zijn het, die goudhaantjes, net iets meer dan een halve mus (vijf gram, ochére). Maar schooooontjes (oooooooh!). Kleine zenuwpezen zijn het ook, met een schrikbarend energieverbruik. Ze moeten dagelijks zo goed als hun eigen lichaamsgewicht aan spinnetjes, larven en insecten zien te vinden. Vooral in de winter een probleem: in strenge winters sneuvelen er veel door kou en voedselgebrek. Te lomp om naar een voedertafel te komen, al staan er daar in het gemiddeld naaldbos (hun natuurlijk biotoop) doorgaans weinig van, dus we moeten daar begrip voor opbrengen.

Foto rap-rap en door de vuile regenruit, dus gene vetten helaas.

En wat leren wij tot slot van meneer Charles (Tennyson) Turner (1808-1879) zijn dichtkunsten? Dat Goudhaantjes in dien tijd ook al op vensterbanken kwamen zitten. Maar dan aan de binnenkant van de venster.

The Gold-Crested Wren

When my hand closed upon thee, worn and spent

With idly dashing on the window-pane,

Or clinging to the cornice — I, that meant

At once to free thee, could not but detain;

I dropt my pen, I left th’ unfinished lay,

To give thee back to freedom; but I took –

Oh, charm of sweet occasion! — one brief look

At thy bright eyes and innocent dismay;

Then forth I sent thee on thy homeward quest,

My lesson learnt — thy beauty got by heart:

And if, at times, my sonnet-muse would rest

Short of her topmost skill, her little best,

The memory of thy delicate gold crest

Shall plead for one last touch, — the crown of Art.

De dutskes hebben hun dag niet uitgekozen om uit te vliegen, heel de dag regendruppels…
Niettemin, uit de zelfgemaakte nestkast zijn deze morgen vijf mezenjongen aan het grote avontuur begonnen. Het moge hen goed gaan. Poekie en Titus hebben in elk geval een extra portie prakkie gekregen, zodat ze niet al te hongerig rondlopen. Wat dat betreft is de miezerregen dan weer een zegen: de katten blijven liever op de hooizolder rondhangen met zo’n weer. Op de foto hierboven zijn er nog drie van de vijf te zien. Zoeken maar! Zeurpieten kunnen ook gewoon op de foto klikken.

Ik was zo stilaan van plan om iets te schrijven in de trant van ‘waar zijn mijn uilen gebleven?’ Want ineens beseft ne mens dat je al maandenlang geen uilen meer gehoord of gezien hebt. ‘t is zoiets als de boerenzwaluwen die in het najaar verdwijnen. Op een dag constateer je dat ze weg zijn, maar hoelang al? Een paar dagen? Een week of langer?

Tot vanavond dus, toen in de schemering ineens de dansende silhouetten van twee Ransuilen in de boomgaard verschenen. Minutenlang tussen de fruitbomen zwevend, zelfs even uitrustend in de Reine des Reinettes. Van een buitenaardse schoonheid, zoals ze geruisloos op en neer dansen, als waren ze zelf ook blij om ‘terug’ te zijn.