De eigenwijze tuin

‘t Is wonderbaarlijk wat er zo allemaal uit dat pakketje blijft tevoorschijn komen. Na de honderden korenbloemen en de klaprozen kwamen  blaassilene,  dille, komkommerkruid, goudsbloemen, duizendblad en ‘k weet niet wat nog allemaal. In bescheidener aantallen, maar daarom niet minder mooi. En de insecten, die blijven ook komen. Momenteel is vooral het koolzaad van op de foto (tenminste, ik denk dat het koolzaad is) erg in trek. Toen ik de foto maakte was het evenwel nog veel te vroeg voor veel va et vient; een beetje insect is op dat ogenblik nog druk doende met opwarmen in de eerst zonnestraaltjes van de dag. Zoals deze pyjamawants die zich op de watermunt genesteld had.

Pyjamawantsen zijn in principe planteneters. Met hun zuigsnuit zabberen ze sapjes uit stengels van (in hoofdzaak) schermbloemigen. Al durven ze zich naar ‘t schijnt wel eens ‘vergissen’ en een ander beestje op het menu zetten. Hun opvallende kleur moet, met de boodschap dat ze behoorlijk onsmakelijk zijn, dan weer verhinderen dat ze zélf op het menu komen van andere gegadigden. Pyjamawantsen zijn nog niet zo heel erg lang algemeen in onze contreien. Afkomstig uit warmere streken (middellands zeegebied) zijn ze vooral op droge en warme plekjes te vinden. Beetje pech dus voor de pyjamawants, dit jaar.

Jazeker, ‘free sucky sucky’:  de schaatsenrijder hieronder is druk doende zijn gratis maaltje leeg te slurpen. Schaatsenrijders teren grotendeels op beestjes die in het water sukkelen en er niet meer uit geraken. Vastgrabbelen en leegzabberen, als ware het een dorstige dronkaard die zich geconfronteerd weet met een  gratis vat. Veel hardnekkig achtervolgen annex  listig verschalken van argwanende prooien komt hier niet aan te pas. Profiteren van ‘t ongeluk van een ander, dat doen ze. De aasgier op de foto heeft iets mug-achtig te grazen. Je ziet de zuigsnuit richting borststuk van zijn prooi verdwijnen. Die zuigsnuit is één van de belangrijke verschillen tussen wantsen (schaatsenrijders zijn wantsen) en kevers: deze laatsten hebben monddelen waarmee ze kunnen bijten in plaats van steken.

En i.v.m. de titel: prutsen met google, ‘t is een hobby gelijk een ander. Een aantal mensen zal weer diep teleurgesteld zijn als ze op deze site landen. :-)

WAK! Mijn vijverke lijkt wel bezet door een leger aliens. Rondomrond is de zoom van de vijver bezaaid met duizenden muggelarven. Kaieeee! Als die allemaal een verpoppingske plegen en bloed beginnen zuigen ben ik nog niet jarig. Misschien toch maar snel de vijver dempen? Ik begin me voorwaar al een beetje ongemakkelijk te voelen.

Op bovenstaande foto zien ze er nog onschuldig uit, maar kijk eens van dichterbij!

Of nog erger, van nog een beetje dichterbij! MONSTERS zijn het! En hij grijnst zo boosaardig!

Maar zienu, kihiiiieee! De voedselpiramides in actie: vanuit het niets komt daar een bloeddorstige waterkever opgeduikeld die prompt één van die bloedzuigende ellendelingen wegplukt! Kijk, hieronder zwemt hij weg met zijn prooi. Moge het hem (naar meer) smaken.

En zelfs als er al eentje door de mazen van de vleesetende kaken glipt wacht hem, eenmaal boven water, de luchtmacht. Want de Rode baron (allez, ne vuurjuffer dan) ligt al op de loer.

Ha! en Joepie! roep ik dan. En de vijver zit vol met zo’n diepzeemonsters. Hurray! Niet alleen van het merk roofkeverken, bovendien. Want kijk welk vreemdsoortig schepsel daar afgevallen boomblaadjes zit te consumeren net onder het wateroppervlak: een dikke vette poelslak. Als ware het een walvis in mijn eigenste mini oceaan.

Zo wijs maat. Dat KRIOELT van de beestjes. Poelslakken, kevertjes in diverse maten en soorten, schaatsenrijders (ze hebben gekweekt), ruggezwemmers, kikkervisjes… WhIIIII!!!