Nee echt, ik wil dat kunnen, foto’s maken zoals diene meneer van hier onder. Dus niet getalmd en onmiddellijk actie. De 180mm op de D200 gezet, een voorzetlenske er op gevezen, twee flitserkes er bij en dan de tuin in. Het resultaat is nog bijzonder pover naar mijn smaak, en  dat komt vooral omdat ik nog niet op automatische piloot draadloos kan flitsen en niet genoeg ervaring heb met volledig manuele belichting. Teveel met mijne kop bij de technische aspecten van de zaak zodat de sfeer er bij inschiet. Bovendien kan je nog veel te duidelijk zien dat het geflitste foto’s zijn, en daar ben ik niet zo zot van.

En ook de vergroting is nog lang niet wat ik voor ogen heb, dus volgende keer de tussenringen er nog tussen. Nog wat werk aan de winkel om een goede techniek op punt te krijgen met andere woorden. Misschien moet ik dat dan maar doen met plantjes, die zijn wat geduldiger dan vliegen en wespen…

En die Cynipswespjes  zijn maar één van de meer dan veertig soorten insecten die bij de eik gallen kunnen veroorzaken. Op mijn eikjes heb ik nog vier andere soorten ontdekt. Geen ananasgallen maar wel talrijke rode erwtengallen (van Cynips divisa), een hoop knikkergallen van Andricus kollari, één enkele lensgal van Neuroterus quercusbaccarum en heel beperkt aantal napjesgallen van Neuroterus albipes. Wellicht vallen er in de loop van een kalenderjaar nog wel enkele soorten te ontdekken, dus wordt misschien wel vervolgd…

Doemscenario’s en ware gruwel werden ons voorgehouden, want met miljoenen gingen ze ons het leven zuur maken, zo in september. Maar àzo gigantisch vind ik die wespenplaag eerlijk gezegd precies ook weer niet. Oké, op de levend erfgoed dag hebben ze mij in Puyenbroek behoorlijk op mijn systeem gewerkt toen ik in de speeltuin mijn pistoleetjes wou consumeren. Logisch eigenlijk, want wellicht zijn die beesten daar zwaar geconditioneerd op open gaande frigoboxen. En ook op mijn eigenwijs terras heb ik bij diverse gelegenheden de vliegenmepper moeten bovenhalen om een paar hardnekkigaards naar de fillistijnen te kloppen. Maar voor de rest voel ik mij eerlijk waar niet gedérangeerd door wespen deze zomer, of toch niet meer dan anders. Net als elk jaar komen ze en masse afgezakt om het valfruit op te ruimen. Ze blijven echter zeer beleefd en houden zich aan wat op de grond ligt, of al aan de bomen aan het rotten is. ‘Braaf!’ zeg ik dan tegen de wespen.

En het zijn niet alleen de (zachtaardiger) franse veldwespen zoals op de foto hierboven, ook de grotere deugnieten (merken met zwarte voelsprieten zoals de gewone-  en de duitse wesp) komen hun voorraad opslaan. Pfeh! roep ik dan naar al die onheilsprofeten. En bij u? Blijven ze daar een beetje braaf?

Ik mocht dat framboosje niet plukken, precies.

‘Ebdegij ‘t geel misschien gezien?’ lijkt hij wel te vragen, want nagenoeg alle andere kleuren van de regenboog zijn al op z’n iriserend lijfje van nog geen centimeter groot te zien. Ondanks de opvallende kleurtjes is het niet makkelijk om deze beestjes tot op soortnaam te brengen: wereldwijd zijn er meer dan 3000 soorten, allemaal om het felst.

Goudwespen dus, of Cuckoo wasps (koekoekswespen) in ‘t Engels. Dat ‘koekoek’ slaat op wat het beestje op de foto hier onder aan het doen is: rondneuzen in de buurt van andermans nest (hier op een zelfgemaakt nestblok).

Goudwespen zijn namelijk cleptoparasieten: ze leggen hun eitjes in het nest van andere solitaire bijen of -wespen. Hun larven eten dan eerst het ei of de larve van de gastheer op en daarna de voedselvoorraad die de gastheer bijeen gebracht had. Nu kunnen de gastheren in kwestie daar doorgaans niet mee lachen. Als een Goudwesp op heterdaad betrapt wordt krijgt ze dan ook doorgaans stevig op haar b*kkes. Zelf beschikken ze niet over een angel, dus in de tegenaanval gaan is geen optie. Om één en ander toch zonder kleerscheuren te doorstaan kunnen ze zich wel als een mini egeltje oprollen en zo hun breekbare onderdelen (poten, antennes en vleugels) beschermen tegen steken en beten van hun aanvaller. Hun pantser beschermt hen voor de rest voldoende.

Een bedauwde gladde rozenerwtgal op het blad van een Hondsroos. Deze gal wordt veroorzaakt door een klein galwespje (Diplolepis eglanteriae) en zit typisch aan de onderzijde van allerlei rozensoorten.