De eigenwijze tuin

Poekie vond een muis

en de muis vond van niet.

Een paar fotootjes, gemaakt in de loop van een zonnig dagje vakanse in de eigenwijze tuin. Alles gemaakt tussen het ochtendlijk kopje sterke koffie op het terras en het al even sterke biertje ‘s avonds op datzelfde terras. (ne mens moet íets doen op zijn terras)

Een bont zandoogje in tegenlicht. Het is kort in de namiddag. De zon staat hoog aan de hemel en de vlinders profiteren van de warmte.

Ook dit landkaartje zit helemaal opgewarmd  in de zomerzon. De nog prille beschutte windsingel op de achterste weide lijkt zijn vruchten af te werpen: er zitten opvallend veel vlinders in de tuin. Vandaag gezien: dagpauwoog, klein koolwitje, klein geaderd witje, oranje zandoogje, bruin zandoogje, bont zandoogje, landkaartje, boomblauwtje, zwartsprietdikkopje, gehakkelde aurelia en distelvlinder. Niks uitzonderlijk, maar toch wel een mooie verzameling en van de meeste soorten meerdere exemplaren. Vreemd genoeg nog geen enkele kleine vos.

Later op de avond wordt het licht al wat zachter. In het hoge gras zitten er tientallen soldaatjes, algemene kevertjes waarvan er een aantal sterk gelijkende soorten bestaan. Kort na het nemen van deze foto moet ik de biezen pakken voor een regenvlaag.

Na regen komt zonneschijn: een langpootmug wacht onbeweeglijk de nacht af .

De sprinkhanen zijn wel nog druk doende. Hier een Zuidelijk spitskopje, sinds een paar jaar talrijk aanwezig in de tuin.

Een zweefvliegje.

Op de kaardebol zit een gigantische hommel. Ruim twee keer zo groot als een Tuinhommel, en grotendeels zwart. Geen idee welke soort het is. Misschien een soort koekoekshommel?

Even verderop van de reuzenhommel zit dan weer een miniscuul vliegje druk te gesticuleren. Een wenkvliegje of iets van dien aard?

En juist als je dan denkt dat het afgelopen is en je je fotomarieken op de kast wil leggen voor de rest van de avond komt er nog een egeltje langs op de binnenkoer. Veel te hard geflitst, achteraf gezien.

Van natuurbeleving en jeugdige verwondering en educatieve dinges en al in éne keer! Een egeltje betrapt op wandel in de eigenwijze tuin! ‘Ooohs’ en ‘aaahs’ en ‘schattig!’ waren niet uit de lucht. Nu ontmoet ik wel af en toe eens een egel die op ons erf aan het rondgrommelen is, maar doorgaans gebeurt dat in de late schering, als onze brave kindjes al lang in hun bed zitten. Maar deze jongen was blijkbaar danig hongerig dat hij zich pal in de namiddag liet zien, toen we net van werk/school terug waren. Tot groot jolijt van onze kroost, dat spreekt vanzelf. ‘t Beestje was wel een beetje mak en magerkes precies, misschien was de honger wel heel groot? Geen risico’s in dat geval, en een flinke portie kattebrokken voor de neus gezet (kattebrokken geven aan egels is ok, melk geven niet!). Na tien seconden de kat uit de boom kijken kon de egel niet meer aan de reuk weerstaan en heeft hij alles flink binnengespeeld. Goed zo. Hij was precies al direct een beetje opgemonterd.

Alleen jammer dat hij juist  in volle avondspits langs kwam: meer dan enkele snelle kiekjes zat er derhalve niet in, want de aardappels moesten nog op’t vuur en ‘t brood nog in de bakoven. De avondroutine, weetwel.

eerst filmpje kijken, dan pas lezen!

Micro-macro. Kent ge ‘t nog? Een kwisje met Marc Van Poecke, op de BRT,  zo ongeveer een eeuw geleden lijkt het wel. Langzaam uitzoomen van een close-up. Wie eerst raadde wat het was, won twee keer niks. Zo simpel was dat vroeger.

Wellicht is bovenstaand beeld al te makkelijk te herkennen om er een quizje van te maken en hoef je er zelfs niet voor uit te zoomen. Inderdaad: het is een molshoop. En waar één molshoop is, zijn er meer. In het geval van mijn tuin wel héél erg veel meer. Niet dat ik dat erg vind, want zoals geweten zijn mollen welkom bij ons. Zelfs als ze er een danig potje van maken als op onderstaande video (sorry voor het bibberig beeld: ik had m’n statief niet bij en het was koud).

Veel hé? :-) Heel eigenaardig trouwens: alsof de mollen ons een wederdienst willen bewijzen blijven ze voor 95% op de schapenweide hun ding doen en komen ze amper in ‘de tuin’ zelf. Gazonnetje en hooilandjes liggen er nagenoeg onontgonnen bij. Ik vermoed een oorzakelijk verband in de driehoeksverhouding graszoden – regenwormen – mollen, maar in feite zal het me worst wezen, zelfs als ze het gazon zouden beginnen omploegen.

Ik is klein muiske. Ik is schattig.

De enige haalbare manier (behalve dan een strafkampachtige omheining) om je pluimvee afdoende te beschermen is het ‘s nachts opsluiten in een veilig hok. De helft van Europa doet het zo, alleen in Vlaanderen zijn we daar niet zo plichtbewust in. Tot nu toe ben ik daar zelf ook vreselijk nonchalant in vrees ik.

Bovendien was ik dit weekend naar ‘t zeetje, dus kon ik uberhaupt geen hokjes dichtdoen. Reintje had het precies geroken dat er ‘niemand thuis’ was en heeft zich prompt aan de twee vrouwtjes Ronquiereskalkoen vergrepen. Hij heeft ze wel niet door of over de omheining heen kunnen sleuren, vandaar dat ik zeker ben dat een Vos de dader is. Vader kalkoen heeft het overleefd, maar is dermate getraumatiseerd dat hij zich in de boschages verborgen heeft en zelfs de fut niet meer kan opbrengen om mij te lijf te gaan. Ochere het beest. Als hij een beetje bekomen is en weer te voorschijn komt zal ik hem bij de kippen onderbrengen, veel dichter bij huis, en hopelijk ook veiliger.

Update 28/5: vader kalkoen heeft het ook niet gehaald. Doodgevallen van de stress wellicht.

Kippen- en schapenvoer wordt ten onzent bewaard in van die grote blauwe tonnen (zo het chemisch-afval type), zodat het proper en droog blijft én zodat knaag- en ander gedierte er niet bij kan. Maar dat vereist wel dat je er het deksel op zet natuurlijk, iets wat ik af en toe wel eens over het hoofd durf te zien. Zoals gisterenavond. Met als gevolg dat ik deze morgen begroet werd door een roerloos muizeke dat deed alsof het mij niet zag, tot ik met de grote schep naderde om mijn pluimvee van ontbijt te voorzien; toen panikeerde het wel eventjes, ‘t dutske. Nu heb ik persoonlijk niks tegen huismuizen, zolang ze hun naam maar niet al te letterlijk nemen en vooral buitenshuis blijven. Een paar muizen in de kotjes en stalletjes om de katten te entertainen zijn op zich geen probleem. Vooraleer naar mijn werk te vertrekken heb ik dan maar een ruwhouten balkje in de ton gezet, langswaar het beestje zich op zijn gemak naar boven kan werken, na zich eerst barstensvol gevreten te hebben aan het kippenvoer.

Bovenstaande foto dateert van maart vorig jaar, toen een collega-muis zich in nét dezelfde situatie bevond. Die beestjes moeten niet weten waar eerst geknabbeld (ze moesten mij zo in een zwembad chocotoffs droppen…).

Amper een week nadat het offensief ingezet werd en de eerste nietsontziende veldslag geleverd was, meen ik voorzichtig te mogen veronderstellen dat de ratjes weg zijn. Drie zijn er in de val gelopen, de rest is spoorloos verdwenen. De klapvallen zijn ondertussen al weggenomen, enkel de live-trap staat er nog om eventuele nieuwe verkenners te strikken. Zijn ze naar de buren verhuisd? Zijn ze opgefret door hongerige rovers? Ik weet het niet. Zijn ze, zinnend op wraak, ondergronds gegaan om ineens weer massaal op te duiken? Ik heb er geen gedacht van. Feit is dat ze momenteel al een week lang weg zijn, foetsie, dada, gone and away. Ik content. Ha!

Mij hebben ze altijd wijs gemaakt dat Bruine ratten verschrikkelijk intelligente beesten zijn die zich bijzonder moeilijk laten verschalken. Hier is het -tot nu toe- niet echt van dat, om het zacht uit te drukken. Blijkbaar heb ik hier met een gedebiliseerde ondersoort te maken die stomweg één per één in de opgestelde vallen loopt. Op een tweetal uur tijd heb ik er al drie ‘geoogst’. Aan dat tempo ben ik er op een halve week van af. En ik heb geeneens mijn nieuw aangeschafte kleefstrips uit de kast moeten halen. Voorlopig laat ik die lijmtoestanden nog wat achterwege omdat ik het toch wel een wrede vangstmethode vindt. Neen, dan zo’n klapval: ratje denkt een graantje te knabbelen en *knal* nekje kapot en ratje op slag dood (mits wat geluk. Als het beest pech heeft blijft het nog enkele minuten spartelen).

pas op: vervolg post niet geschikt voor gevoelige kijkers

Read more »

Het graan op het veld naast de tuin is nu al een tijdje geleden geoogst, het stro is allemaal weggehaald, en het ziet er naar uit dat nu uiteindelijk ook de allerlaatste graantjes opgeruimd zijn. Want van de ene op de andere dag is ons kippenhok het speelterrein geworden van een ganse knaagdierenfamilie van het merk Bruine rat. Ongegeneerd komen ze met z’n allen (minstens acht) een graantje kippenvoer meepikken. Ze mogen dan een schattig snoetje hebben, toch zijn het assertieve rotzakjes: komen tot op drie meter naar mij zitten greiten met blinkende oogjes, de sloebers.

In geen tijd had ik veertig foto’s gemaakt. Jammer genoeg was het al vrij donker, dus lange sluitertijden, wat in combinatie met rappe beestjens niet ideaal is. Maar niettemin, ik héb ze op foto. Dus vanaf nu is het oorlog, met de totale verwijdering van Rattus norvegicus uit mijn Koningkrijk als uiteindelijk doel. Met in het strategisch plan volgende stappen:

1. afsnijden van de bevoorrading: niet morsen met etensresten. Wat niet naar onze eigen dieren gaat, verdwijnt in het compostvat, niet langer op de mesthoop. De hoeveelheid graan voor de kippen, kalkoenen en parelhoentjes wordt beperkt tot 2x een schep per dag, zodat die binnen de vijf minuten volledig opgeconsumeerd wordt. Alle gevogelte heeft vanaf nu vrije uitloop naar de weide zodat ze zelf hun rantsoen kunnen aanvullen. à la guerre comme à la guerre!
2. booby-traps: kleefstrips, live-traps en rattenklem worden op strategische plaatsen (kind-, kat- en neerhofdiervriendelijk) aangebracht.
3. huurlingen: de kippenren staat dag en nacht open, Poekie en Titus krijgen vrije toegang tot het slagveld.
4. chemische oorlogsvoering: in de stallen (waar ze onvermijdelijk naar toe zullen migreren op zoek naar voedsel) komt rattenvergif te liggen.

Wie nog tips heeft mag ze altijd in de reacties plaatsen. En verwacht u alvast aan enkele spannende reportages rechtstreeks van op het slagveld. Whoah!