Allez jong, een merel heeft zich nog maar pas te pletter gevlogen op het woonkamerraam of een woelmuis stort zich domweg vanuit het kelderraam te pletter op de keldervloer. ‘t is hier percies naainielevven! Al goed dat ik een week congé heb om te bekomen van al die emoties! ‘t Is dat chrysanten hier steevast verkommeren, want ik neig gelijk naar een pot kerkhofblommen met al dat dood gevogelte en gezoogdierte!

Niet! meer !! aan die chocopop denken!!! Aaaarglll, te laat, ik had het nog zo gezegd…
Bon, over kak dus. Meerbepaald over de drollen die ik nu al enkele dagen op rij aantref in mijn (halfopen) garagedingk, gewoon open en bloot, en plein vu, als het ware. Het enige wat ik van de producent daarvan weet is dat hij/zij die drollen ‘s nachts komt draaien, als ik hem/haar niet in de smiezen heb. En ik vermoed dat het een zoogdier is. Op zich is’t geen drama, ‘t zijn ochere keutels van vijf centimeter lang en zó met ‘het vuil borstelke’ bijeengeveegd. Maar ik ben wel gruwelijk nieuwsgierig naar de eigenaar ervan. Misschien een rat, maar die leggen doorgaans kortere keutels dacht ik, en ook meer in ‘t geniep onder een pallet of tussen een stapel stenen. Misschien een egel? Misschien een wezeltje? Een steenmarter? Misschien nog iets anders? Mijn natuurgids ‘diersporen’ kon mij niet wijzer maken, dus als er bevoegde drolologen onder u schuilen, dan verneem ik het graag.

*: nu de vraag evenwel gesteld is, ben ik wel nieuwsgierig naar waar u doorgaans blogskes leest in feite. Dus -bespaar ons misschien evenwel de al te gênante details- mag u dat gerust eens in de commantaria laten weten. En ge moogt natuurlijk ook ineens een beredeneerde gok doen naar de auteur van de drol, ondertussen.

Poekie vond een muis

en de muis vond van niet.

Een bont zandoogje in tegenlicht. Het is kort in de namiddag. De zon staat hoog aan de hemel en de vlinders profiteren van de warmte.

Ook dit landkaartje zit helemaal opgewarmd  in de zomerzon. De nog prille beschutte windsingel op de achterste weide lijkt zijn vruchten af te werpen: er zitten opvallend veel vlinders in de tuin. Vandaag gezien: dagpauwoog, klein koolwitje, klein geaderd witje, oranje zandoogje, bruin zandoogje, bont zandoogje, landkaartje, boomblauwtje, zwartsprietdikkopje, gehakkelde aurelia en distelvlinder. Niks uitzonderlijk, maar toch wel een mooie verzameling en van de meeste soorten meerdere exemplaren. Vreemd genoeg nog geen enkele kleine vos.

Later op de avond wordt het licht al wat zachter. In het hoge gras zitten er tientallen soldaatjes, algemene kevertjes waarvan er een aantal sterk gelijkende soorten bestaan. Kort na het nemen van deze foto moet ik de biezen pakken voor een regenvlaag.

Na regen komt zonneschijn: een langpootmug wacht onbeweeglijk de nacht af .

De sprinkhanen zijn wel nog druk doende. Hier een Zuidelijk spitskopje, sinds een paar jaar talrijk aanwezig in de tuin.

Een zweefvliegje.

Op de kaardebol zit een gigantische hommel. Ruim twee keer zo groot als een Tuinhommel, en grotendeels zwart. Geen idee welke soort het is. Misschien een soort koekoekshommel?

Even verderop van de reuzenhommel zit dan weer een miniscuul vliegje druk te gesticuleren. Een wenkvliegje of iets van dien aard?

En juist als je dan denkt dat het afgelopen is en je je fotomarieken op de kast wil leggen voor de rest van de avond komt er nog een egeltje langs op de binnenkoer. Veel te hard geflitst, achteraf gezien.

Van natuurbeleving en jeugdige verwondering en educatieve dinges en al in éne keer! Een egeltje betrapt op wandel in de eigenwijze tuin! ‘Ooohs’ en ‘aaahs’ en ‘schattig!’ waren niet uit de lucht. Nu ontmoet ik wel af en toe eens een egel die op ons erf aan het rondgrommelen is, maar doorgaans gebeurt dat in de late schering, als onze brave kindjes al lang in hun bed zitten. Maar deze jongen was blijkbaar danig hongerig dat hij zich pal in de namiddag liet zien, toen we net van werk/school terug waren. Tot groot jolijt van onze kroost, dat spreekt vanzelf. ‘t Beestje was wel een beetje mak en magerkes precies, misschien was de honger wel heel groot? Geen risico’s in dat geval, en een flinke portie kattebrokken voor de neus gezet (kattebrokken geven aan egels is ok, melk geven niet!). Na tien seconden de kat uit de boom kijken kon de egel niet meer aan de reuk weerstaan en heeft hij alles flink binnengespeeld. Goed zo. Hij was precies al direct een beetje opgemonterd.

Alleen jammer dat hij juist  in volle avondspits langs kwam: meer dan enkele snelle kiekjes zat er derhalve niet in, want de aardappels moesten nog op’t vuur en ‘t brood nog in de bakoven. De avondroutine, weetwel.

Micro-macro. Kent ge ‘t nog? Een kwisje met Marc Van Poecke, op de BRT,  zo ongeveer een eeuw geleden lijkt het wel. Langzaam uitzoomen van een close-up. Wie eerst raadde wat het was, won twee keer niks. Zo simpel was dat vroeger.

Wellicht is bovenstaand beeld al te makkelijk te herkennen om er een quizje van te maken en hoef je er zelfs niet voor uit te zoomen. Inderdaad: het is een molshoop. En waar één molshoop is, zijn er meer. In het geval van mijn tuin wel héél erg veel meer. Niet dat ik dat erg vind, want zoals geweten zijn mollen welkom bij ons. Zelfs als ze er een danig potje van maken als op onderstaande video (sorry voor het bibberig beeld: ik had m’n statief niet bij en het was koud).

Veel hé? :-) Heel eigenaardig trouwens: alsof de mollen ons een wederdienst willen bewijzen blijven ze voor 95% op de schapenweide hun ding doen en komen ze amper in ‘de tuin’ zelf. Gazonnetje en hooilandjes liggen er nagenoeg onontgonnen bij. Ik vermoed een oorzakelijk verband in de driehoeksverhouding graszoden – regenwormen – mollen, maar in feite zal het me worst wezen, zelfs als ze het gazon zouden beginnen omploegen.

Ik is klein muiske. Ik is schattig.

Bovendien was ik dit weekend naar ‘t zeetje, dus kon ik uberhaupt geen hokjes dichtdoen. Reintje had het precies geroken dat er ‘niemand thuis’ was en heeft zich prompt aan de twee vrouwtjes Ronquiereskalkoen vergrepen. Hij heeft ze wel niet door of over de omheining heen kunnen sleuren, vandaar dat ik zeker ben dat een Vos de dader is. Vader kalkoen heeft het overleefd, maar is dermate getraumatiseerd dat hij zich in de boschages verborgen heeft en zelfs de fut niet meer kan opbrengen om mij te lijf te gaan. Ochere het beest. Als hij een beetje bekomen is en weer te voorschijn komt zal ik hem bij de kippen onderbrengen, veel dichter bij huis, en hopelijk ook veiliger.

Update 28/5: vader kalkoen heeft het ook niet gehaald. Doodgevallen van de stress wellicht.

Bovenstaande foto dateert van maart vorig jaar, toen een collega-muis zich in nét dezelfde situatie bevond. Die beestjes moeten niet weten waar eerst geknabbeld (ze moesten mij zo in een zwembad chocotoffs droppen…).