De eigenwijze tuin

Amper een week nadat het offensief ingezet werd en de eerste nietsontziende veldslag geleverd was, meen ik voorzichtig te mogen veronderstellen dat de ratjes weg zijn. Drie zijn er in de val gelopen, de rest is spoorloos verdwenen. De klapvallen zijn ondertussen al weggenomen, enkel de live-trap staat er nog om eventuele nieuwe verkenners te strikken. Zijn ze naar de buren verhuisd? Zijn ze opgefret door hongerige rovers? Ik weet het niet. Zijn ze, zinnend op wraak, ondergronds gegaan om ineens weer massaal op te duiken? Ik heb er geen gedacht van. Feit is dat ze momenteel al een week lang weg zijn, foetsie, dada, gone and away. Ik content. Ha!

Mij hebben ze altijd wijs gemaakt dat Bruine ratten verschrikkelijk intelligente beesten zijn die zich bijzonder moeilijk laten verschalken. Hier is het -tot nu toe- niet echt van dat, om het zacht uit te drukken. Blijkbaar heb ik hier met een gedebiliseerde ondersoort te maken die stomweg één per één in de opgestelde vallen loopt. Op een tweetal uur tijd heb ik er al drie ‘geoogst’. Aan dat tempo ben ik er op een halve week van af. En ik heb geeneens mijn nieuw aangeschafte kleefstrips uit de kast moeten halen. Voorlopig laat ik die lijmtoestanden nog wat achterwege omdat ik het toch wel een wrede vangstmethode vindt. Neen, dan zo’n klapval: ratje denkt een graantje te knabbelen en *knal* nekje kapot en ratje op slag dood (mits wat geluk. Als het beest pech heeft blijft het nog enkele minuten spartelen).

pas op: vervolg post niet geschikt voor gevoelige kijkers

Read more »

Het graan op het veld naast de tuin is nu al een tijdje geleden geoogst, het stro is allemaal weggehaald, en het ziet er naar uit dat nu uiteindelijk ook de allerlaatste graantjes opgeruimd zijn. Want van de ene op de andere dag is ons kippenhok het speelterrein geworden van een ganse knaagdierenfamilie van het merk Bruine rat. Ongegeneerd komen ze met z’n allen (minstens acht) een graantje kippenvoer meepikken. Ze mogen dan een schattig snoetje hebben, toch zijn het assertieve rotzakjes: komen tot op drie meter naar mij zitten greiten met blinkende oogjes, de sloebers.

In geen tijd had ik veertig foto’s gemaakt. Jammer genoeg was het al vrij donker, dus lange sluitertijden, wat in combinatie met rappe beestjens niet ideaal is. Maar niettemin, ik héb ze op foto. Dus vanaf nu is het oorlog, met de totale verwijdering van Rattus norvegicus uit mijn Koningkrijk als uiteindelijk doel. Met in het strategisch plan volgende stappen:

1. afsnijden van de bevoorrading: niet morsen met etensresten. Wat niet naar onze eigen dieren gaat, verdwijnt in het compostvat, niet langer op de mesthoop. De hoeveelheid graan voor de kippen, kalkoenen en parelhoentjes wordt beperkt tot 2x een schep per dag, zodat die binnen de vijf minuten volledig opgeconsumeerd wordt. Alle gevogelte heeft vanaf nu vrije uitloop naar de weide zodat ze zelf hun rantsoen kunnen aanvullen. à la guerre comme à la guerre!
2. booby-traps: kleefstrips, live-traps en rattenklem worden op strategische plaatsen (kind-, kat- en neerhofdiervriendelijk) aangebracht.
3. huurlingen: de kippenren staat dag en nacht open, Poekie en Titus krijgen vrije toegang tot het slagveld.
4. chemische oorlogsvoering: in de stallen (waar ze onvermijdelijk naar toe zullen migreren op zoek naar voedsel) komt rattenvergif te liggen.

Wie nog tips heeft mag ze altijd in de reacties plaatsen. En verwacht u alvast aan enkele spannende reportages rechtstreeks van op het slagveld. Whoah!

Laat me es raden: jij hebt geen poezen?

… schrijft Menck in de reacties op het vorig bericht. Toch wel dus. Twee zelfs. (en hij zou het moeten weten, moest hij de reacties op zijn eigen blog wat aandachtiger lezen, ha!)

Poeke en Titus, moeder en zoon. Poekie is ondertussen een jaar of twaalf oud, en dat valt er aan te merken. Haar dagtaak bestaat uit rondhangen in de buurt van binnenkoer of op de hooizolder (geen van onze katten komt binnenshuis) en ten gepasten tijde afzakken naar haar eetbak.
Titus, een kater van om en bij de vijf jaar oud, is een ander paar mouwen. Afgetraind en semi-wild, kappen in zijn oren van het vechten, regelmatig voor meerdere dagen ‘verdwenen’, een killer quoi.

Ze doen schade, daar ben ik van overtuigd. Bosmuizen, Woelmuizen, Spitsmuizen, een sporadisch vogeltje of een verdwaalde mol, het moet er allemaal aan geloven. Poekie heeft in de loop van haar jonge jaren zelfs twee wezeltjes aangebracht. Op het totaal aantal prooien dat ze aanvoeren en aan de achterdeur laten liggen is het aandeel vogels minimaal. Dat heeft paradoxaal genoeg waarschijnlijk te maken met het grote aantal vogels dat in mijn tuin zit: meer ogen om de naderende poes te spotten, en om alarm te slaan (vogels waarschuwen elkaar voor naderend gevaar). De woelmuizen zijn blijkbaar niet zo sociaal aangelegd, want ik schat dat 90% van de kadavertjes tot die groep behoort. Dat zou vermijdbaar zijn door onze katten een halsband om te doen met meerdere belletjes (één belletje is niet genoeg: katten ontwikkelen op korte termijn een sluiptechniek waarbij ze dat ene belletje stil weten te houden), maar dan is gelijk de reden weg waarom ik katten hou. Want ze vangen ook de huismuizen, die zeer frequent in onze stalletjes en berghokken opduiken. Nu goed, huismuizen… daar valt mee te leven. Mits de nodige hygiëne wat dierenvoeders betreft (in afgesloten containers bewaren) zal het met het aantal huismuizen goed meevallen.
De echte reden waarom Poekie en Titus bij ons rondlopen zijn de bruine ratten. Die halen hun voedsel in de buurt (maïsveld, kippenhokken,…) en maken op mijn erf nesten tussen paletten, achter steenstapels, onder het kippenhok,… zelfs onder de dakpannen van onze living. één ratje in mijn schapenstal, ik zou er niet van wakker liggen. Maar één ratje dat in mijn dakisolatie zit te nestelen: ola pola! Bovendien worden ratten alras een probleem: het blijft niet bij ééntje.
Maar Titus en Poekie maken er werk van. De occasionele rat die opduikt houdt het zelden lang vol. En daarom mogen ze blijven, onze twee sloebers. Al ben ik nog in twijfel of ze opvolging zullen krijgen éénmaal ze de pijp aan maarten geven. Afwachten wat de ratjes zullen doen op dat moment.

Deze avond een stuk van de hooiweide gemaaid en afgevoerd.
Deze vijf muisjes hebben sjans gehad, en nog geen beetje. Wellicht is het mes van de bosmaaier rakelings boven hun nestje gescheerd, en heb ik ze vervolgens nét niet verpletterd door er vlak langs te stappen. Nu nog hopen dat hun mama niet in fricasee gedraaid is met de bosmaaier, én dat ze haar jongen terugvindt, want de omgeving is enigzins veranderd, om het voorzichtig uit te drukken.

Naast deze jonge muisjes ook nog een verontwaardigd wegstappende pad gezien tijdens het maaien. Maar die was al ver weg tegen dat ik mijn fototoestel gehaald had. En veel wegmuizende kriebelbeesten, natuurlijk.