De eigenwijze tuin

eigenwijzetuin.be

Posts Reacties



Tsjiep!

20 juli, 2014 (21:20) | zonder rubriek | Door: bart

kuiken

zomerse groeten!

12 juli, 2014 (23:29) | paddestoelen | Door: bart

Zomerse groeten uit de Eigenwijze tuin!

zwam

plooirokje

zwam2

juni: old, new, borrowed en blue

29 juni, 2014 (23:00) | fotografie | Door: bart

Explicaties over titel en opzet van dit bericht vind je, in het weinig waarschijnlijke geval dat het u ook maar een snars kan schelen, in deze blogpost.

beauty

Something old – of moet ik zeggen someone old ? – is deze maand tegelijk ook een beetje something new in de tuin. Na drie jaar volgehouden lobbywerk heeft dochterlief eindelijk waar ze al lang van droomt: een paard (al is het technisch gezien nog net een pony). Een zachtaardige merrie met een respectabele leeftijd van 22 jaar, maar nog in prima conditie. En het moet gezegd: Emma zorgt met grote toewijding voor Beauty (jeugdsentiment, anyone?) en het klikt dan ook al heel goed tussen die twee. Maar bovendien, en dat had ik niet onmiddellijk zien aankomen, ben ik zelf ondertussen ook al gehecht geraakt aan dat beestje. Een paard is toch iets anders dan een kieken, een goudvis of een schaap, blijkbaar. Ik heb gedimme al een maand geen boulogne-salami meer aangeraakt zelfs !

twiks

En ook something new valt onder de rubriek ‘nieuw gedierte op het Eigenwijze Erf’. Een acht weken oud katertje, (nog niet echt, heh) luisterend naar de naam Twiks. Met als opdracht om zich zo spoedig mogelijk te ontfermen over de muizen en ratten die zich ongevraagd ophouden in mijn stal en koterijen. Ik heb een paar maand getwijfeld of we na Poekie en Titus nog wel een nieuwe kat zouden nemen (ze vangen onvermijdelijk ook af en toe een vogel) maar de onbeschaamd her en der opduikende muizen en ratten deden me algauw de noodzaak inzien van enige biologische bestrijding. Derhalve: succes Twiks, may the force be with you!

juniborrowed

Bovenstaande bloem, een stokroos, is borrowed op onze vakantie in de Bourgognestreek twee jaar geleden. Zaad geoogst toen van de weelderig bloeiende exemplaren aldaar, vorig jaar uitgezaaid en nu prachtig bloeiend (eentje in de serre en eentje er net naast). Alleen vraag ik mij af hoe dat nu zit voor de komende jaren, aangezien stokrozen tweejarig zijn. Best elk jaar een paar exemplaren uitzaaien om zeker te zijn dat ik ze niet kwijt speel vermoed ik, want spontane uitzaai zou misschien wel eens tegen kunnen vallen? Of zijn daar ervaringsdeskundigen die meer weten?

platbuik

Eindelijk! Voor something blue had ik voorwaar l’embarras du choix. Dat is de voorbije maanden wel even anders geweest, toen was het vaak zoeken naar een spikkeltje blauw in de tuin. De keuze is gevallen op dit mannetje platbuik, op een holpijpstengeltje aan de vijverrand. Te onderscheiden van het mannetje gewone oeverlibel (die ook een blauwig achterlijf heeft) dankzij de donkere vlekken aan de vleugelbasis (die een oeverlibel niet heeft). En met dit razend interessant weetje kunt u er weer een maandje tegen, tot de volgende old-new-borrowed-blue. Al sluit ik niet uit dat ik in tussentijd nog andere onzin aan het wereldwijde web toevoeg. Stay tuned!

meanwhile, in de bloemenweide

25 juni, 2014 (20:50) | zonder rubriek | Door: bart

ingezaaide bloemenweide

De plag-en-zaai campagne van begin mei ligt ondertussen alweer een poosje achter ons. Van het toen kwistig in het rond gestrooide bloemenzaad is een groot deel enthousiast gekiemd en gegroeid, de rest is roemloos ten onder gegaan of -wie weet- wacht geduldig z’n tijd af om in actie te komen.

bloemenweide
Het gezaaide werd ook aangevuld met soorten die spontaan kwamen aangewaaid of die al in de bodem-zaadbank aanwezig waren (perzikkruid, melkdistel, herderstasje, harig knoopkruid,…), en met enkele strategisch ingeplante aankopen (o.a. monnikskap) . Nu, een goeie anderhalve maand later is het resultaat al behoorlijk geslaagd, al zeg ik het zelf. Afwachten hoe het de volgende jaren evolueert; de ingewaaide kolonisten zullen normaal gezien samen met de klaprozen en de korenbloemen het loodje leggen en verdrongen worden door soorten die minder van verstoorde grond houden. Margrieten bijvoorbeeld (schoon bloemen, margrieten!).

monnikskap

als’t hier azo zit…

19 juni, 2014 (21:25) | just pictures | Door: bart

we zijn hier weg

Kom vrouwe, we zijn hier weg!

een steun en toeverlaat

7 juni, 2014 (12:43) | zonder rubriek | Door: bart

steun uw boom

Het is eigenlijk géén zicht, met die steunpaal zo dwars op z’n stam. Maar met het debacle van 2006 nog in het achterhoofd (zie helemaal onderaan deze pagina, ik ben er nog altijd niet goed van), wou ik liever geen risico nemen. Het zonovergoten en warme voorjaar heeft immers voor prima bestuivingscondities gezorgd, en het resultaat is er dan ook naar. Honderden en honderden pruimen hangen in dikke trossen te rijpen, gestaag groter en zwaarder wordend. Uitdunnen is geen optie: de boom is te hoog, te groot en vooral te broos om er met vertrouwen een ladder in te zetten.

pruimen! veel!

Op zich hoeft dat geen probleem te zijn, ware het niet dat de boom in kwestie al in vergevorderde staat van aftakeling verkeert en bovendien vervaarlijk overhelt. Prima recept dus voor een herhaling van de grote boenk van 2006. Hoog tijd om daar een stokje voor te steken, en omdat we op het Eigenwijze Erf niet van half werk houden werd dat stokje zelfs een flinke spoorbiels. Al lijkt die, in verhouding tot de boom, nog altijd relatief pover. Vingers gekruist houden dan maar zeker? En hopen dat het houdt.

pruimelaar

Niet geheel volgens plan

4 juni, 2014 (08:31) | zonder rubriek | Door: bart

Al even lang als ik een moestuin uitbaat groeien daar uien in. Meer nog: uien waren bij het eerste (gewenste) gewas dat de kop op stak in mijn prille moestuin. Content als een katje was ik toen, met die eerste sprietsels. Niet dat ik een bijzondere affectie zou koesteren voor zelf gekweekte uien: ‘t zijn eerder stille werkpaarden die een seizoen lang ongemerkt verder groeien, en dan middels afstervend loof laten weten wanneer hun tijd gekomen is om geoogst te worden. Nogal wat anders dan die zorgenkindjes genaamd tomaten die gedieft, opgebonden, vriendelijk toegesproken en – i kid you not – getrild moeten worden. Maar zoals bij alle ‘vanzelfsprekende’ dingen: ‘t is maar als het mis gaat dat je merkt dat ze er zijn.

uien

Want zie hoe armtierig mijn perceeltje wortelgewassen er bij ligt! Op het eerste zicht valt het nogal mee, maar bij nader toezien is het vooral op de achterliggende rijen kommer en kwel. Misvormde en afstervende uienplanten, hier en daar nog in opperste wanhoop een poging tot bloemstengel wagend.

uienslagveld

Een luchtfoto geeft, zoals gebruikelijk bij dergelijke grootschalige natuurrampen, een beter idee van de verwoesting. En tot overmaat van ramp heb ik te oud pastinakenzaad gebruikt (eigen schuld dikke bult) waarvan er welgeteld 1 (één) gekiemd is (u ontwaart hem daar ergens links tussen de tweede en de derde rij uien). Algemene hongersnood dreigt!

misvormde ui

En ook bij de petite histoire is onmiddellijk duidelijk dat het hier een catastrofe van ongekende dimensies betreft. Links het afstervende oorspronkelijke loof, daarnaast nog een amechtige poging om alsnog uit te lopen, maar met dikke misvormde bladeren als resultaat. Zijn het aaltjes? zijn het preimotten? Ik moet u het antwoord schuldig blijven. Maar wat ik wel weet is dat ik straks naar de winkel kan terten om een zak uien, wil ik deze winter tartiflette eten!
Ter uwer geruststelling: ondertussen is het hele uienslagveld gerooid en zijn de pastinaken opnieuw ingezaaid, deze keer met spiksplintervers zaad. Voor uien is het sowieso al te laat op het seizoen om opnieuw te beginnen, en bovendien zit de grond ongetwijfeld vol snoodaards die wachten op vers te koloniseren lekkers. Wel, ze kunnen nog lang wachten! (zes jaar meerbepaald, want zo lang duurt het tot er weer uien op dat perceeltje geplant worden).

mei: old, new, borrowed en blue.

31 mei, 2014 (22:20) | zonder rubriek | Door: bart

Eind mei, dus hoog tijd voor het maandelijkse rondje old – new – borrowed – blue. En laat ons vooral niet te lang dralen, want juni ligt al op de loer en voor ge’t weet ben ik te laat en is algemeen hoongelach en besmuikt gemonkel mijn droeve lot!

mei old

Something old: een margriet. Want tot mijn grote tevredenheid behoren de margrieten ondertussen, na jaren van aarzeling, tot de vaste oude garde in het hooiland. Ik mag hopen dat ze niet te gauw weer verdwijnen. Want ik vind dat schoon, magrieten.

mei new

Helemaal nieuw is deze pas uitgeslopen glazenmaker. Minstens zo mooi als een margriet, en ik vind margrieten al zo schoon. (of had ik dat al gezegd?)

mei borrowed

Deze grote ratelaars heb ik dan weer geleend van de vrijgevige biodiverse tuinier, die een hele wijl geleden zaden op overschot had en die kwistig uitdeelde. Het was een groot vraagteken of ze wel zouden aanslaan toen ik ze twee jaar geleden uitzaaide, maar ze hebben zich wonderwel gevestigd en vermenigvuldigd. Ondertussen zijn het er honderden, en hun schoonheid kan wedijveren met die van margrieten. En margrieten vind ik overigens, bijzonder schoon, in het geval ik dat nog niet zou gezegd hebben.

mei blue

Blauwe dingskes zijn er ondertussen in overvloed aanwezig op mijn erf, dus die zorgen zijn toch eventjes (tot in het najaar?) van de baan. Maar laat het ons niet te onstuimig etaleren, al dat blauw: een bescheiden blauwe tits op een lantaarntje moet volstaan. En vergis ik mij nu, of zit dat beestje hier op de stengel van een margriet? (Dewelkste bijzonder schone bloemen zijn, maar dit geheel terzijde!)

slakkendoder

20 mei, 2014 (20:54) | dieren | Door: bart

slakkendoder

Kijk nu, een “slakkendoder”. Geef toe, voor al wie jonge sla, prille courgetteplanten of ander teer plantgoed heeft staan klinkt dit als een zeer welkome gast in de tuin. Want die slijmerige ellendelingen (zijnde de slakken) hebben er een handje van weg om zich systematisch te vergrijpen aan wat net ingezaaid of uitgeplant werd in plaats van zich te concentreren op het welig opkomend onkruid in datzelfde groentenperk. Een enkeling slaagt er zelfs in het dichte mijnenveld van milieuvriendelijke escar-go korrels te omzeilen teneinde zich alsnog op mijn frisse bladgroenten te storten, de ellendeling. De vijand van mijn vijanden is mijn vriend, is dan algauw het logische besluit, ook al horen vliegen per definitie niet tot mijn favoriete diergroep. Soms wordt men nu eenmaal genoopt tot ongemakkelijke allianties.

Limnia unguicornis heet, zo vermoed ik toch, het exemplaar op de foto. Een slakkendoder in gewone mensentaal, ook al leeft hij/zij als volwassen dier op een dieet van nectar en andere sapjes. Het slakken-slachten situeert zich namelijk in het larvale stadium: de larven parasiteren op slakken of jagen er op. Er is nog maar weinig geweten over de exacte levenscyclus, maar de meeste larven zouden aan het  water gebonden zijn, al bestaan er ook land bewonende soorten. Ze doorlopen verschillende larvale stadia, eerst parasitair binnenin een slak, om dan in het laatste stadium een actieve rover te worden die verschillende slakken verorbert. Nu nog hopen dat ze zich vooral concentreren op de moestuinslijmerds, in plaats van zich ledig te houden met het verorberen van de zeer talrijke maar verder onschadelijke poelslakken in het vijvertje. Dan zijn we allemaal content.

de Keuringsdienst van Werktuigen (KvW)

6 mei, 2014 (22:53) | in eigen tuin | Door: bart

Wanneer er Onder de Appelboom een danig enthousiasme de kop op steekt dat er over geblogd dient te worden, dan verdient dat zonder de minste twijfel onze pertinente aandacht. Niet dat we dergelijke jubelberichten zonder enige korrel zout slikken, zelfs al zijn ze uit hogervermelde onverdachte bron afkomstig. Neen, zélfs dan kunnen we niet voorbij aan een grondige evaluatie door de Keuringsdienst der Werktuigen. Aan het werk dus, en derhalve hadden wij nodig:

1. een begroeid perceel tuin

2. het allaam in kwestie: een properemensending en een afplagding

Een geschikt perceeltje tuin was al snel gevonden: een stukje van het zogeheten hooiland, waar in de praktijk echter al jaren vooral gras, brandnetels en scherpe boterbloem de dienst uit maken. Jarenlang consequent maaien en afvoeren is hier namelijk niet zo succesvol gebleken als verhoopt. Een laag gelegen stuk leembodem vlak naast een zwaar bemeste maïsakker zodanig verarmen dat de voedselminnende soorten inbinden blijkt zowaar een werk van wel zéér lange adem. Netels en boterbloemen lieten zich maar mondjesmaat verdringen door fotogenieker kruiden. Met andere woorden: goed kort afrijden met de grasmaaier en vervolgens afplaggen die handel, en het vrijgekomen stuk inzaaien met een gevarieerd mengsel van wilde bloemenzaden. Strak plan!

een stuk tuin

Het vereiste alaam, geproduceerd bij de lokale alaamproducent, werd aangeschaft bij de lokale alaamdealer. Ge moet het niet moeilijker willen maken dan nodig.
Een fancy gebogen properemensending, ook wel “ergonomische graskantsteker” geheten en een afplagding ofte “landhak”vervoegden mijn collectie landbouwwerktuigen. De landhak in kwestie kocht ik zonder steel, want in mijn hoop gerief zwerft nog een pikhouweel rond dat ik slechts bijwijlen nodig heb. De steel die dáár aan hangt kan dus best voor beide gereedschappen dienen. Bovendien is die steel een stuk korter dan wat er bij De Juffrouw van Onder de Appelboom aan de landhak hangt, en dat leek mij eigenlijk handiger om mee in het rond te zwaaien zonder het risico te lopen mijn neus accidenteel te rammen. Zelfkennis, weetwel.

nog meer alaam voor mijn collectie

 

Aan het werk dus, en met flukse gezwindheid stak ik heelder stroken graszode af. Eerst parallelle snedes maken met de ergonomische graskantsteker, die begot écht ergonomisch en aangenaam in de omgang bleek, vervolgens met een gedecideerde zwaai strookjes gras afpietsen met de landhak. Na een tijdje begon ik er voorwaar enige handigheid in te krijgen en kon ik meterslange stroken aan één stuk door opzij rollen. En zeggen dat ik vroeger heelder vierkante meters met een gewone spade afgestoken had, onderwijl mijn rug verder naar de Filistijnen helpend. Neen, dan was dit toch wel een veel aangenamer methode. Waarmee nog maar eens te meer bewezen is dat, wanneer er Onder de Appelboom een danig enthousiasme de kop op steekt dat er over geblogd dient te worden, dat dat dan zonder ook maar de geringste twijfel onze pertinente aandacht verdient. Er zijn nog zekerheden.

afgeplagd!