De eigenwijze tuin

eigenwijzetuin.be

Posts Reacties



Dag Beauty, tot ziens.

27 augustus, 2015 (10:19) | dieren | Door: bart

beauty

Gisteren was geen leuke dag. Beauty, de ‘verzorg-pony’ zoals dat heet, die hier al ruim een jaar de vrije tijd en het hart van mijn dochter vult (en bij uitbreiding ook die van ons hele gezin), is gisteren in onderling overleg terug naar de eigenaars vertrokken. Ze kampt al een half leven met longproblemen, maar nu zijn die problemen tot een niveau gekomen dat om verzorging vraagt die wij niet kunnen inpassen in de standaard weekdag. In belang van het beest is het dus beter dat ze terug keert zodat ze op de juiste tijdstippen de verzorging krijgt die ze nodig heeft. Iedereen hier gaat haar missen, ‘t is raar hoe zo’n paard na een jaar deel uit maakt van je huis en thuis…
Vaarwel Beauty, stel het wel beestje.

zorgenkindje

14 juli, 2015 (19:46) | dieren | Door: bart

Winters, dat zijn tijden van schaarste. Dan is het volkomen normaal dat de beestjes wat kilo’s inboeten, zelfs al krijgen ze met gulle hand voederbieten en smakelijke balen hooi voorgeschoteld, met af en toe een flinke schep krachtvoer als extraatje.
sneeuwpret
Het zijn ook tijden van koude. Maar daar krijgen diezelfde beestjes geheel spontaan een dikke wintervacht voor zodat ze toch wat comfortabel het seizoen doorkomen. En als het echt te erg wordt lonken schuilhok en stal, mét bedje van stro.

danger
En dan komt eindelijk de lente, met warmere temperaturen en een vernieuwd aanbod aan voedsel, zodat buikjes rond gegeten kunnen worden en alle geleden schade snel weer goedgemaakt. De dikke winterjas gaat dan ook uit. Bij de schapen komt daar een hoop gedoe met scheermachine en luidkeels geblaat aan te pas, bij de paarden, konijnen, kat en kippen gaat dat geheel vanzelve, al dient bijwijlen wel eens een kilootje haar /pluimen bijeen geveegd.
Maar bij ééntje kwam er precies weinig schot in de zaak. Danger, onze ruin, kwam niks bij. En dat ondanks de onbeperkte weidegang en bijvoeren van bieten, hooi en krachtvoer. Terwijl Beauty ondertussen alweer richting tonvorm dreigde te evolueren bleef hij graatmager, en werd misschien zelfs nog magerder. Bovendien raakte hij ook niet uit z’n wintervacht, waar beauty voor lokale sneeuwbuien leek te zorgen, zo ruien dat ze deed. Het ging niet goed, je zag het, ondanks zijn enthousiasme.

danger
Dus werd het eerst een mestonderzoek, waarbij de keutels van meneer en mevrouw nagekeken werden op eitjes van parasitaire wormen. Vooral longwormen schijnen op dat vlak lelijk huis te kunnen houden. Maar in de meststalen was niet het minste spoor van parasieten te vinden. Wat ook wel een beetje logisch was gezien ze netjes op tijd hun ontwormingsmiddel krijgen.
En toen opperde de veearts de mogelijkheid dat hij aan PPID, Pituitary Pars Intermedia Dysfunction ofte de ziekte van Cushing zou lijden. Een (ongeneeslijke) hersenaandoening waarbij een overactieve lob de hormonenbalans en bijhorende stofwisseling danig in de war stuurt. Een deel van de symptomen was er, maar niet allemaal. Bloed prikken en laten analyseren moest zekerheid brengen. En jammer genoeg bleken de vermoedens juist. PPID it is. Ongeneeslijk, maar wel behandelbaar zodat de ziekte onder controle blijft. Behandel je het niet, dan ziet je paard er na zekere tijd zo uit (foto van een paard in de naburige gemeente). Dus krijgt meneer sinds een maand zijn dagelijks pilletje om zijn hormonen weer in balans te krijgen. Én is hij aan de ‘slobber’, een soort granenpap die stijf staat van de kalorieën. ‘Slobber’ mag u overigens gerust vrij letterlijk nemen, want het blijkt zó lekker te zijn dat gulzig schransen de enige optie lijkt. Een beetje als een gemiddelde peuter voor die z’n eerste geheel zelfstandige fruitpapvoerdersessies uitvoert, maar dan zonder handen. Ondertussen is de verbetering al duidelijk zichtbaar. Vooral zijn zomervacht is nu mooi doorgekomen en hij glanst weer van gezondheid. De kilo’s terug bijwinnen gaat traag, maar daar waren we voor gewaarschuwd. Dus opluchting alom op het Eigenwijze Erf, nog niet in het minst bij onze dierminnende kroost die hun grote vriend al allerlei akeligs zagen overkomen. Onheil afgewend! Hoera!

danger

distelboktor

29 juni, 2015 (19:21) | dieren | Door: bart

distelboktorDe vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden (tenminste toch in dit geval, voor de rest geef ik geen garanties). De mevrouwen van Agapanthia villosoviridescens, ofte de distelboktor, zoeken voor de eierleg namelijk distels, berenklauw en andere assertieve planten op. Ze bijten een gaatje in de stengel en droppen een eitje. De larve die uit dat eitje komt werkt z’n weg doorheen de stengel van de plant. Eenmaal beneden aangekomen bijt ze de stengel af (exit distel, hoezee!) en gaat verpoppen. En dan komt er zo’n mooie boktor te voorschijn. Hoe schoon kan het toch in elkaar zitten!

al wagge zegt zijde zelf!

19 juni, 2015 (22:39) | dieren | Door: bart

groot dikkopjegroot dikkopje

kleine kruipers

9 juni, 2015 (20:28) | dieren, vijver | Door: bart

Tehee, kijk nu wat er in mijn vijvertje rondgraast: platwormen begot! Een grote en een kleine schuiven hier door het beeld, al is ‘grote’ bijzonder relatief: ‘t beestje is amper een centimeter lang. De veelpotige charels die langs komen gecrost zijn waterpissebedden, voor het geval u het zich zou afvragen.

Platwormen ken ik nog van uit mijn studententijd, toen we vreemdsoortige filmpjes voorgeschoteld kregen van foute wetenschappers die de beestjes te lijf gingen met scalpels om er allerlei onbetamelijks mee te doen. Platwormen  hebben namelijk een vreemdsoortig regeneratievermogen en maken naar believen extra kopjes en zelfs volledig nieuwe lijfjes. Dolle pret! (voor sommigen). Gelukkig hebben ze op mijn erf geen dergelijke praktijken te vrezen. Oppassen voor hongerige vijvergenoten zal volstaan.

planaria

 

hello … goodbye

2 juni, 2015 (22:44) | zonder rubriek | Door: bart

jonge pimpelmees

Zaterdag: Maar maar maar toch! Een spiksplinterverse pimpelmeesje, met de nodige assertiviteit vanuit het deurgat op z’n ouders aan het roepen waar dat eten toch weeral blijft.

Zondag is het uitgevlogen. Om nog geen uur daarna samen met z’n broertjes en zusjes opgepeuzeld te worden door een vlaamse gaai. Bummer.

hij zal het niet meer doen

11 mei, 2015 (21:19) | dieren | Door: bart

haangroot

En toen ging Napoleon te ver… Na enkele jaren van behoorlijk gedrag kreeg meneer het plots in z’n bol en ging hij voorwaar de kinderen te lijf. Bij onze oudste resulteerde dat in een corrigerende schup onder Napoleon zijn galloschen, kwestie van de pikorde nog eens vast te leggen. Napoleon droop af, een illusie armer.

Maar enkele dagen daarna wist hij bij een frontale aanval de benen van mijn dochter behoorlijk toe te takelen met z’n klauwen. Een diepe en pijnlijke wonde was het resultaat. Tijd om in te grijpen dus. Terwijl ik nog een poging deed om hem via facebook te hersettelen had de eigenwijze madam minder geduld. Derhalve spreken we nu over wijlen Napoleon. Nochtans was hij als klein manneken best schattig.  Al zat er toch al van in het begin iets venijnigs in (‘t is die assertief kijkende links op de foto hier onder).

haanklein

De nieuwe haan, een nakomeling van onze eigenste brahma’s is nu alleenheerser over de dames. Zolang hij zijn manieren weet te houden mag hij blijven.

 

Plant van de maand: gele dovenetel

4 mei, 2015 (21:43) | planten | Door: bart

Oei, alreeds 4 mei en u hebt nog de plant van vorige maand van mij te goed! Snel recht zetten, en wel met de gele dovenetel!

geledovenetel

Járen geleden één plantje gekocht bij Ecoflora (ja, ééntje. Gelukkig heeft die’n mens betere klanten dan ondergetekende, of hij was al lang failliet), dat ondertussen al flink van uitbreiderke gedaan heeft en op verschillende plaatsen in de haag, houtkant en bosrand opduikt. Bij sommige mensen schijnt de soort zelfs zwaar te overdrijven en alle beschikbare (en bij voorkeur ook de onbeschikbare) ruimte in te pikken, maar hier loopt het zeker nog zo’n vaart niet. Dus ik prijs u hem hier aan met de bemerking dat, indien u over proper afgezoomde en gecultiveerde borders beschikt, dit mogelijks na enkele jaren niet uw beste aanschaf zal blijken. Maar als het op uw erf niet zo nauw steekt: een dikke aanrader, ook al omdat het een prima insectenlokker is.

geledovenetel met hommel

kelderfauna

29 april, 2015 (18:52) | dieren | Door: bart

kelderfauna kikker

Wij doen in onze tuin niet graag aan scherpe grenzen. Geleidelijke overgangen zijn de norm: van haag naar houtkant, van houtkant naar bos of grasland, van bloemenweide naar boomgaard naar ruigte… En ook aan de buitengrenzen wordt gemorreld. Zo vormt onze kelder bijwijlen een verlengstuk van de tuin. Die kelder heeft namelijk een kelderraam’ dat niet veel meer is dan een open gat dat niet-zo-heel-grondig afgeschermd is met een gaasje. Muisjes, insecten, slakken, spinnen en kikkers maken er occasioneel gebruik van als het hen om de één of andere reden buiten niet aan staat. Dat is niet echt een probleem, de kelder mogen ze gebruiken en ze vinden meestal wel de weg terug naar buiten. En anders helpen we hen wel een handje indien nodig, tenminste als we hen tijdig ontdekken; vooral de muizen verstoppen zich doorgaans nét te lang.

kelderfauna woelmuis

kelderfaunakikker2

Maar zie! De laatste weken doken er voorwaar enkele nieuwe gasten op, meer bepaald salamanders (ik vermoed overwinteraars die niet meer buiten geraken)! En niet alleen de vinpoten die ik de laatste jaren al eens accidenteel opvis bij het kroos- of herfstbladeren verwijderen. Neen, meneer en mevrouw, er zat voorwaar ook een mooi mannetje alpenwatersalamander te blinken onderaan de keldertrap. Spreekt vanzelf dat ik die onmiddellijk naar buiten gebracht heb, rechtstreeks de vijver in. Al kon ik het toch niet laten om hem toch heel snel op foto te zetten, heh. Waanzinnig schone beesten, alpenwatersalamanders. En dan is deze zelfs nog een beetje verfrommeld gezien zijn kelderverblijf. Moenievragen!

kelderfauna salamander

ik ben gestopt

14 april, 2015 (21:29) | dieren | Door: bart

Voila, vanaf nu moeten de vogelkes weer een half jaar hun plan trekken. De laatste weken kregen ze – kwestie van af te bouwen- enkel nog zonnebloempitten voorgeschoteld, maar nu is’t helemaal gedaan. In totaal drie emmers (!) vetbollen, veertig kilo pinda’s, ruim 25 kilo zonnebloempitten en een onbestemd aantal kilo gemengd strooivoer. Enkel de schulpkes van de zonnebloempitten en een ziljoen kakskes in en onder de omringende stuiken herinneren aan de voorbije schranspartij. Tot in november beestjes!

zonnebloempitjes