De eigenwijze tuin

eigenwijzetuin.be

Posts Reacties



hij zal het niet meer doen

11 mei, 2015 (21:19) | dieren | Door: bart

haangroot

En toen ging Napoleon te ver… Na enkele jaren van behoorlijk gedrag kreeg meneer het plots in z’n bol en ging hij voorwaar de kinderen te lijf. Bij onze oudste resulteerde dat in een corrigerende schup onder Napoleon zijn galloschen, kwestie van de pikorde nog eens vast te leggen. Napoleon droop af, een illusie armer.

Maar enkele dagen daarna wist hij bij een frontale aanval de benen van mijn dochter behoorlijk toe te takelen met z’n klauwen. Een diepe en pijnlijke wonde was het resultaat. Tijd om in te grijpen dus. Terwijl ik nog een poging deed om hem via facebook te hersettelen had de eigenwijze madam minder geduld. Derhalve spreken we nu over wijlen Napoleon. Nochtans was hij als klein manneken best schattig.  Al zat er toch al van in het begin iets venijnigs in (‘t is die assertief kijkende links op de foto hier onder).

haanklein

De nieuwe haan, een nakomeling van onze eigenste brahma’s is nu alleenheerser over de dames. Zolang hij zijn manieren weet te houden mag hij blijven.

 

Plant van de maand: gele dovenetel

4 mei, 2015 (21:43) | planten | Door: bart

Oei, alreeds 4 mei en u hebt nog de plant van vorige maand van mij te goed! Snel recht zetten, en wel met de gele dovenetel!

geledovenetel

Járen geleden één plantje gekocht bij Ecoflora (ja, ééntje. Gelukkig heeft die’n mens betere klanten dan ondergetekende, of hij was al lang failliet), dat ondertussen al flink van uitbreiderke gedaan heeft en op verschillende plaatsen in de haag, houtkant en bosrand opduikt. Bij sommige mensen schijnt de soort zelfs zwaar te overdrijven en alle beschikbare (en bij voorkeur ook de onbeschikbare) ruimte in te pikken, maar hier loopt het zeker nog zo’n vaart niet. Dus ik prijs u hem hier aan met de bemerking dat, indien u over proper afgezoomde en gecultiveerde borders beschikt, dit mogelijks na enkele jaren niet uw beste aanschaf zal blijken. Maar als het op uw erf niet zo nauw steekt: een dikke aanrader, ook al omdat het een prima insectenlokker is.

geledovenetel met hommel

kelderfauna

29 april, 2015 (18:52) | dieren | Door: bart

kelderfauna kikker

Wij doen in onze tuin niet graag aan scherpe grenzen. Geleidelijke overgangen zijn de norm: van haag naar houtkant, van houtkant naar bos of grasland, van bloemenweide naar boomgaard naar ruigte… En ook aan de buitengrenzen wordt gemorreld. Zo vormt onze kelder bijwijlen een verlengstuk van de tuin. Die kelder heeft namelijk een kelderraam’ dat niet veel meer is dan een open gat dat niet-zo-heel-grondig afgeschermd is met een gaasje. Muisjes, insecten, slakken, spinnen en kikkers maken er occasioneel gebruik van als het hen om de één of andere reden buiten niet aan staat. Dat is niet echt een probleem, de kelder mogen ze gebruiken en ze vinden meestal wel de weg terug naar buiten. En anders helpen we hen wel een handje indien nodig, tenminste als we hen tijdig ontdekken; vooral de muizen verstoppen zich doorgaans nét te lang.

kelderfauna woelmuis

kelderfaunakikker2

Maar zie! De laatste weken doken er voorwaar enkele nieuwe gasten op, meer bepaald salamanders (ik vermoed overwinteraars die niet meer buiten geraken)! En niet alleen de vinpoten die ik de laatste jaren al eens accidenteel opvis bij het kroos- of herfstbladeren verwijderen. Neen, meneer en mevrouw, er zat voorwaar ook een mooi mannetje alpenwatersalamander te blinken onderaan de keldertrap. Spreekt vanzelf dat ik die onmiddellijk naar buiten gebracht heb, rechtstreeks de vijver in. Al kon ik het toch niet laten om hem toch heel snel op foto te zetten, heh. Waanzinnig schone beesten, alpenwatersalamanders. En dan is deze zelfs nog een beetje verfrommeld gezien zijn kelderverblijf. Moenievragen!

kelderfauna salamander

ik ben gestopt

14 april, 2015 (21:29) | dieren | Door: bart

Voila, vanaf nu moeten de vogelkes weer een half jaar hun plan trekken. De laatste weken kregen ze – kwestie van af te bouwen- enkel nog zonnebloempitten voorgeschoteld, maar nu is’t helemaal gedaan. In totaal drie emmers (!) vetbollen, veertig kilo pinda’s, ruim 25 kilo zonnebloempitten en een onbestemd aantal kilo gemengd strooivoer. Enkel de schulpkes van de zonnebloempitten en een ziljoen kakskes in en onder de omringende stuiken herinneren aan de voorbije schranspartij. Tot in november beestjes!

zonnebloempitjes

plant van de maand: speenkruid

31 maart, 2015 (20:05) | planten | Door: bart

speenkruid

Het was ‘s morgens vroeg, nog voor schooltijd op de speelplaats van het Sint-Jozef Instituut in Kortrijk. Het moet 1984 of een jaartje vroeger geweest zijn, ergens halverwege maart. Het was toen dat Broeder Chinees (“Den Ching“, ik ken hem enkel nog bij z’n bijnaam, hoe erg is dat niet…) via een zijdeur vanuit het Groeningepark de speelplaats op wandelde en ons, de eersten die toevallig daar stonden, met oprechte blijheid meedeelde dat het speenkruid al in bloei stond. Oprecht blij! Den Ching! Wij schrokken een beetje, want we kenden Broeder Chinees enkel als de ietwat norse verantwoordelijke van het schoolwinkeltje (een muf hok onder de trap) wier hoofdtaak er -voor zover wij wisten- uit bestond om tijdens speeltijden aan de lopende band twintig-frank stukken om te wisselen in functie van de drankautomaten (toen mochten cola en fanta nog op school). Wee diegene die (enkel uit pure noodzaak, dat spreekt) in deze nooit-eindigende rij stond om een cursusblok of ander papierwaar aan te schaffen. Het verstoren van zijn gestage omwissel-cadans ontlokte aan Broeder Chinees immers onveranderlijk een sterk afkeurende blik en dito gegrom, waarna hij zich met een diepe zucht van zijn kleine kruk hees, op zoek naar het gevraagde, dat hij dan in misprijzend stilzwijgen aan de schuldbewuste onverlaat overhandigde, dit tegen voldoening van de aldaar gehanteerde woekerprijzen (wellicht lagen die prijzen zo hoog teneinde elke spontane aankoopdrang  in de kiem te smoren).  Die Broeder Chinees dus. Blij met speenkruid. Wisten wij veel.

Zelf had ik op dat moment nog nooit van speenkruid gehoord, en mijn ontluikende interesse in natuur betrof enkel vogels. Maar ondertussen weet ik beter, en ben ook ik oprecht blij als het speenkruid eindelijk in bloei staat, na een lange winter. Ik snap Broeder Chinees, nu. Dat fijne tapijt van gele bloemetjes, die vroeg in de lente zorgen voor stuifmeel en nectar voor de eerste insecten. Lang geleden ook voor de mens een welkome bron van vitamine C na een lange winter, vandaar ook de Duitse soortnaam ‘scharbockskraut’. Maar mocht u plannen hebben: eet enkel de jonge plantjes, want naarmate ze ouder worden en beginnen te bloeien verhoogt de concentratie aan giftige stoffen in de plant. Dus pazzop.

speenkruid
Wel gedimme een moeilijk geval om een beetje mooi in beeld te brengen. Een juiste belichting en witbalans zijn niet evident, laat staan een beetje een spannende compositie. Ik ben dan ook niet geheel content met bovenstaande foto’s. Hopelijk volgend jaar herkansing…

geen manieren

28 maart, 2015 (22:55) | dieren | Door: bart

bruine kikker

Het viel zwaar te voorspellen natuurlijk. Die paar warme dagen enkele weken geleden (überhaupt iemand die zich dat nog herinnert?) volstonden om een hele mik bronstige bruine kikker mannetjes naar de vijver te doen verhuizen. Nu is het bij bruine kikkers net zo als bij mensen: de vrouwen laten steevast wat op zich wachten. (Met vrouw en dochter in huis ben ik op dat vlak helaas uitgebreid ervaringsdeskundige, breek mij de mond niet open. Edoch, we dwalen af, snel terug naar de kikkers.)
Doorgaans komen, enkele dagen later dan de heren, de dames aan en wordt er gezellig van eitjes-afzetten gedaan waarna een vijvertje vol kikkerdril en zonder kikkers achterblijft.  Maar dit jaar doken de temperaturen plots weer de dieperik in, ‘s nachts zelfs flirtend met het vriespunt en – laat ons eerlijk zijn- het is nog steeds ietwat aan ‘de frisse kant’.
Met als gevolg dat het vrouwvolk verstek gaf, en mijn vijvertje veranderde in een poel van opspelend testosteron, vol steeds ongeduldiger wachtende geilaards. Ik begon al stiekem een heel klein beetje te vrezen voor een kikkerdril-loos jaar, daar in mijn gay-pond, stel u voor.
Maar natuurlijk doken uiteindelijk toch mondjesmaat enkele dames op, vreest niet. Maar ochére die sloren die zich dezer dagen als eersten in die poel des verderfs wagen… Van alle kanten worden ze besprongen door onverlaten die pakken wat ze pakken kunnen, en hóe ze het maar pakken kunnen. Ook al gaat dat dan niet bepaald volgens de regels van de amplexus-kunst. En zo dobberen er momenteel buik-aan-buik combinaties rond, met een half- (of helemaal?)verzuipende onderkant.

twee kikkers

Of zelfs totaal ongepaste vormen van bandeloos groepsgebeuren. Zeg nu zelf; dit kan toch niet volgens Des Heren Plan zijn?! Schaamteloos! Geen manieren!! Sodom en Gomorra!! Mijn vijvertje is een kot!!!

vier kikkersMaar, wonder boven wonder, gelukkig slagen sommigen er toch in om zich op passende wijze te verenigen en tot een voorspoedige eierafzetting te komen. Oef! De Here mag op  zijn twee oren slapen wat de eigenwijze kikkers betreft! Halleluja en prijs de Heer!!!

kikkers met kikkerdril

 

a forest

3 maart, 2015 (22:51) | zonder rubriek | Door: bart

a forest

Jazeker, ik ben een tevreden man. Na de stille annexatie enkele jaren geleden (afsluiting foetsie resulteerde in vrije toegang) en ruim een jaar lobbywerk van mijnentwege bij de vroegere eigenaar is het, sinds begin deze week, eindelijk zo ver. Onze tuin werd officieel uitgebreid met een stukje bos. Meer bepaald een naaldbos (fijnspar) waarin gedurende de voorbije veertig jaar nagenoeg niks gebeurd is, op het occasionele jeugdig kattenkwaad en het daarmee gepaard gaande kampengebouw na. Het resultaat is een groep lange zwiepers met enkel op hun bovenste meters nog wat takken met naalden, met daar tussen behoorlijk wat kriskras omgevallen exemplaren en een ondergroei van amechtige vlier, klimop en bramen. Een brousse!

het bos voor de opkuis

Een brousse zonder veel natuurwaarde bovendien, want een sukkelachtig naaldbos is niet bepaald een ecologische hotspot. Een paar zwammen, wat nestelend gezangvogelte en een roestplaats voor een bosuil; dat zal het zowat zijn aan biodiversiteit. Her en der ook enig zwerfvuil, binnengesleept door jeugdige passanten. Met de zegen van de (toen nog) eigenaar ging ik alvast, parallel aan de notariële administratieve molen, aan het werk. Eerst een paar remorqueskes afval afgevoerd en onderwijl eens goed nagedacht over hoe een en ander gestructureerd aan te pakken.

bos vol afval

Het wordt in elk geval een meerjarenplan. Niet alleen om de bosbewoners (goudhaantje, bosuil en een grote meute houtduiven) niet te bruskeren, maar ook omdat het gedimme een pak werk is om de boel een beetje op te kuisen. Dus dit jaar pak ik de meest zuidelijke derde van het bosje aan. Wat nog leeft aan sparren en (aan de bosrand) eiken, essen, berken en meidoorns mag blijven staan. Ook de dode sparren die nog rechtop staan mogen blijven. De rest, opslag van vlier en dode omgevallen sparren gaat er uit. Deels afvoeren, deels in het bos zelf verwerken tot takkenwallen en takkenhopen voor de beestjes.

kuis ook eens een bos op

Dat was drie maand geleden. Ondertussen -vele uurtjes verzagen, verslepen en verwerken verder- is die ene derde bos nagenoeg opgekuist, en is er aanzienlijk meer lichtinval in dat deel. Nog net op tijd om er dit seizoen nog wat loofboompjes aan te planten teneinde het bos langzaamaan om te vormen tot een loofbos. Dus binnen een week of zo komen er een twintigtal haagbeuken, twintig zomereiken en twintig lindes bij. Daarna laat ik de boel met rust tot volgende winter zodat de broedvogels hun ding kunnen doen.

bos na

Het ziet er op de foto een behoorlijke kaalslag uit, maar laat mij u gerust stellen, er blijft nog een aanzienlijk ‘wild’ stuk over -inclusief spannende paadjes- waar de beestjes nog voldoende schuil- en nestplaats vinden in afwachting van het groeien van de nieuwe aanplantingen. Niettemin, mocht u nuttige suggesties hebben, ik hoor het graag!

bospaadje

Februari is krokusmaand

24 februari, 2015 (20:06) | planten | Door: bart

Helaas, helaas, helaas. Driewerf helaas. Het oorspronkelijke opzet van Natuurlijk-rijk, zijnde een minder voor de hand liggende plant naar voor schuiven, wordt hier weerom schandelijk met de voeten getreden. Want na het alomtegenwoordig viooltje van januari is ook -wat mij betreft- dé plant van februari verre van een obscure zeldzaamheid, namelijk de boerenkrokus ofte Crocus tommasinianus.

boerenkrokussen

U mag mij dat niet euvel duiden, want van boerenkrokussen wordt ik vrolijk. Zie ze staan blinken in het winterzonnetje. Bovendien produceert dat hópen stuifmeel, en die is welkom bij vroege insecten. En die zijn op hun beurt dan weer welkom bij mij. Een hommel- en bijenmagneet dus, op momenten dat er elders nog niet zo veel te rapen valt.

boerenkrokusExact tien jaar geleden schaftte ik mij bij Ecoflora een twintigtal bolletjes aan dewelke zich in de loop der jaren enthousiast vermeerderd hebben. Enkel vegetatief evenwel, met als gevolg dat ik nu met enkele drukbevolkte clusters krokussen zit die ik eigenlijk eens zou moeten uitgraven en herverdelen. Maar eer dat moment aangebroken is (t.t.z. uitgebloeid en blaadjes verwelkt) is het omgevende groen al zodanig onstuimig opgeschoten dat ik ze nooit terug vindt. Nú een stokje in de grond steken op de plaatsen waar ze bloeien zou natuurlijk veel oplossen, maar dat vergt een mate van georganiseerdheid die mij tot op heden mankeert. ‘t Is ook altijd iets.
boerenkrokussen

In de gespecialiseerde lectuur wordt gewag gemaakt van zaden die middels een mierenbroodje in combinatie met hongerige mieren op nieuwe locaties zouden terecht komen, edoch dergelijk random verspreidingspatroon is in de verste verten niet te bespeuren op mijn erf. Ik zal dus wel genoodzaakt zijn om zelf in te grijpen, wil ik meer – en vooral beter gespreide- krokussenbloei zien.

boerenkrokusWant zeg nu zelf, zoiets wil je toch echt wel overvloedig in je tuin staan hebben, zo’n schoon blommekes?

boerenkrokus

 

komt dit ooit nog goed?

1 februari, 2015 (23:30) | zonder rubriek | Door: bart

welkom in modderland
Modder. Tot aan de einder modder, zo lijkt het wel. Elk stukje gras waar de voorbije maand meer dan één stap op gezet werd blijkt omgevormd tot zompige blubber. Zonder laarzen is de hele tuin een no-go zone. En zelfs dan is het van slurp-splets-zomp en van modderspatten op de broek. Bovendien hebben we hier te maken met modder-met-een-missie. Meerbepaald zich zo stevig mogelijk vastzuigen aan laarzen teneinde mee te liften richting huis. Alsof een kwaadaardig brein onder de blubber huist dat aast op zo veel mogelijk terreinuitbreiding. En dus klots je dan met een kwart kilo extra gewicht aan elke voet richting achterdeur, een bruin kliedderspoor achterlatend als ware je een reusachtige slak. Slotsch. Slotsch. Slotsch…

modderland

Het stukje paardenweide is zelfs mét laarzen risicogebied, met zones waar je twintig centimeter diep in de drab zakt zodat je laarzen vast blijven steken. Wat ooit een weide was is nu een moddervlakte. Benieuwd of en hoe dat volgend voorjaar zal uitdraaien. Volgens mij moet ik dat stuk eerst volledig loswerken en opnieuw inzaaien, anders wordt dat een netel- en distelwalhalla.

mieke haat modder

Maar ook het stuk waar de paarden niet komen is niet veel beter. Mieke wordt er bepaald niet vrolijk van. En de mollen ook al niet, die hebben het gewoon opgegeven en zijn verkast naar een hoger gelegen, droger stuk. Waar ze nu volop nieuwe hopen bouwen. Jeuj, nog meer modder!

spontane vijvervorming

Waar er wel nog gras staat is de bodem danig verzadigd dat er bij de minste regenvlaag spontaan poelen lijken te ontstaan. De schamele overblijfselen in de moestuin zijn tot een aquacultuur verworden. Om maar te zeggen dat ik het zo stilletjes aan beu ben, die natte winter…

tuinpad...

plant van de maand: januari

30 januari, 2015 (20:10) | planten | Door: bart

Maandelijks je favoriete plant voor die maand in de kijker zetten om zo eens een aantal minder voor de hand liggende soorten onder de aandacht te brengen, zo is het opzet van Natuurlijk-rijk. Strak plan vind ik dat! Derhalve kijk ook ik bijwijlen vanuit die invalshoek  rond, speurend naar ‘de plant van de maand’ op het Eigenwijze Erf.

viooltje

Nu, ‘t is nog januari. Dat wil zeggen dat we bijzonder snel rond zijn dan. Er bloeit namelijk welgeteld 1 plantensoort op mijn erf momenteel: een viooltje. En dan geen maarts, driekleurig of zinkviooltje. Neen, een onbestemd kweeksel van op de markt. Spotgoedkoop (tien pottekes voor een paar euro), taai en sterk, en bovenal al maanden aan een stuk overvloedig bloeiend, ongeacht vorst en/of sneeuw. Meer moet dat niet zijn om plant van de maand januari te mogen zijn van mij. Leve de viooltjes!

viooltjes