De eigenwijze tuin

eigenwijzetuin.be

Posts Reacties



distelboktor

29 juni, 2015 (19:21) | dieren | Door: bart

distelboktorDe vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden (tenminste toch in dit geval, voor de rest geef ik geen garanties). De mevrouwen van Agapanthia villosoviridescens, ofte de distelboktor, zoeken voor de eierleg namelijk distels, berenklauw en andere assertieve planten op. Ze bijten een gaatje in de stengel en droppen een eitje. De larve die uit dat eitje komt werkt z’n weg doorheen de stengel van de plant. Eenmaal beneden aangekomen bijt ze de stengel af (exit distel, hoezee!) en gaat verpoppen. En dan komt er zo’n mooie boktor te voorschijn. Hoe schoon kan het toch in elkaar zitten!

al wagge zegt zijde zelf!

19 juni, 2015 (22:39) | dieren | Door: bart

groot dikkopjegroot dikkopje

kleine kruipers

9 juni, 2015 (20:28) | dieren, vijver | Door: bart

Tehee, kijk nu wat er in mijn vijvertje rondgraast: platwormen begot! Een grote en een kleine schuiven hier door het beeld, al is ‘grote’ bijzonder relatief: ‘t beestje is amper een centimeter lang. De veelpotige charels die langs komen gecrost zijn waterpissebedden, voor het geval u het zich zou afvragen.

Platwormen ken ik nog van uit mijn studententijd, toen we vreemdsoortige filmpjes voorgeschoteld kregen van foute wetenschappers die de beestjes te lijf gingen met scalpels om er allerlei onbetamelijks mee te doen. Platwormen  hebben namelijk een vreemdsoortig regeneratievermogen en maken naar believen extra kopjes en zelfs volledig nieuwe lijfjes. Dolle pret! (voor sommigen). Gelukkig hebben ze op mijn erf geen dergelijke praktijken te vrezen. Oppassen voor hongerige vijvergenoten zal volstaan.

planaria

 

hello … goodbye

2 juni, 2015 (22:44) | zonder rubriek | Door: bart

jonge pimpelmees

Zaterdag: Maar maar maar toch! Een spiksplinterverse pimpelmeesje, met de nodige assertiviteit vanuit het deurgat op z’n ouders aan het roepen waar dat eten toch weeral blijft.

Zondag is het uitgevlogen. Om nog geen uur daarna samen met z’n broertjes en zusjes opgepeuzeld te worden door een vlaamse gaai. Bummer.

hij zal het niet meer doen

11 mei, 2015 (21:19) | dieren | Door: bart

haangroot

En toen ging Napoleon te ver… Na enkele jaren van behoorlijk gedrag kreeg meneer het plots in z’n bol en ging hij voorwaar de kinderen te lijf. Bij onze oudste resulteerde dat in een corrigerende schup onder Napoleon zijn galloschen, kwestie van de pikorde nog eens vast te leggen. Napoleon droop af, een illusie armer.

Maar enkele dagen daarna wist hij bij een frontale aanval de benen van mijn dochter behoorlijk toe te takelen met z’n klauwen. Een diepe en pijnlijke wonde was het resultaat. Tijd om in te grijpen dus. Terwijl ik nog een poging deed om hem via facebook te hersettelen had de eigenwijze madam minder geduld. Derhalve spreken we nu over wijlen Napoleon. Nochtans was hij als klein manneken best schattig.  Al zat er toch al van in het begin iets venijnigs in (‘t is die assertief kijkende links op de foto hier onder).

haanklein

De nieuwe haan, een nakomeling van onze eigenste brahma’s is nu alleenheerser over de dames. Zolang hij zijn manieren weet te houden mag hij blijven.

 

Plant van de maand: gele dovenetel

4 mei, 2015 (21:43) | planten | Door: bart

Oei, alreeds 4 mei en u hebt nog de plant van vorige maand van mij te goed! Snel recht zetten, en wel met de gele dovenetel!

geledovenetel

Járen geleden één plantje gekocht bij Ecoflora (ja, ééntje. Gelukkig heeft die’n mens betere klanten dan ondergetekende, of hij was al lang failliet), dat ondertussen al flink van uitbreiderke gedaan heeft en op verschillende plaatsen in de haag, houtkant en bosrand opduikt. Bij sommige mensen schijnt de soort zelfs zwaar te overdrijven en alle beschikbare (en bij voorkeur ook de onbeschikbare) ruimte in te pikken, maar hier loopt het zeker nog zo’n vaart niet. Dus ik prijs u hem hier aan met de bemerking dat, indien u over proper afgezoomde en gecultiveerde borders beschikt, dit mogelijks na enkele jaren niet uw beste aanschaf zal blijken. Maar als het op uw erf niet zo nauw steekt: een dikke aanrader, ook al omdat het een prima insectenlokker is.

geledovenetel met hommel

kelderfauna

29 april, 2015 (18:52) | dieren | Door: bart

kelderfauna kikker

Wij doen in onze tuin niet graag aan scherpe grenzen. Geleidelijke overgangen zijn de norm: van haag naar houtkant, van houtkant naar bos of grasland, van bloemenweide naar boomgaard naar ruigte… En ook aan de buitengrenzen wordt gemorreld. Zo vormt onze kelder bijwijlen een verlengstuk van de tuin. Die kelder heeft namelijk een kelderraam’ dat niet veel meer is dan een open gat dat niet-zo-heel-grondig afgeschermd is met een gaasje. Muisjes, insecten, slakken, spinnen en kikkers maken er occasioneel gebruik van als het hen om de één of andere reden buiten niet aan staat. Dat is niet echt een probleem, de kelder mogen ze gebruiken en ze vinden meestal wel de weg terug naar buiten. En anders helpen we hen wel een handje indien nodig, tenminste als we hen tijdig ontdekken; vooral de muizen verstoppen zich doorgaans nét te lang.

kelderfauna woelmuis

kelderfaunakikker2

Maar zie! De laatste weken doken er voorwaar enkele nieuwe gasten op, meer bepaald salamanders (ik vermoed overwinteraars die niet meer buiten geraken)! En niet alleen de vinpoten die ik de laatste jaren al eens accidenteel opvis bij het kroos- of herfstbladeren verwijderen. Neen, meneer en mevrouw, er zat voorwaar ook een mooi mannetje alpenwatersalamander te blinken onderaan de keldertrap. Spreekt vanzelf dat ik die onmiddellijk naar buiten gebracht heb, rechtstreeks de vijver in. Al kon ik het toch niet laten om hem toch heel snel op foto te zetten, heh. Waanzinnig schone beesten, alpenwatersalamanders. En dan is deze zelfs nog een beetje verfrommeld gezien zijn kelderverblijf. Moenievragen!

kelderfauna salamander

ik ben gestopt

14 april, 2015 (21:29) | dieren | Door: bart

Voila, vanaf nu moeten de vogelkes weer een half jaar hun plan trekken. De laatste weken kregen ze – kwestie van af te bouwen- enkel nog zonnebloempitten voorgeschoteld, maar nu is’t helemaal gedaan. In totaal drie emmers (!) vetbollen, veertig kilo pinda’s, ruim 25 kilo zonnebloempitten en een onbestemd aantal kilo gemengd strooivoer. Enkel de schulpkes van de zonnebloempitten en een ziljoen kakskes in en onder de omringende stuiken herinneren aan de voorbije schranspartij. Tot in november beestjes!

zonnebloempitjes

plant van de maand: speenkruid

31 maart, 2015 (20:05) | planten | Door: bart

speenkruid

Het was ‘s morgens vroeg, nog voor schooltijd op de speelplaats van het Sint-Jozef Instituut in Kortrijk. Het moet 1984 of een jaartje vroeger geweest zijn, ergens halverwege maart. Het was toen dat Broeder Chinees (“Den Ching“, ik ken hem enkel nog bij z’n bijnaam, hoe erg is dat niet…) via een zijdeur vanuit het Groeningepark de speelplaats op wandelde en ons, de eersten die toevallig daar stonden, met oprechte blijheid meedeelde dat het speenkruid al in bloei stond. Oprecht blij! Den Ching! Wij schrokken een beetje, want we kenden Broeder Chinees enkel als de ietwat norse verantwoordelijke van het schoolwinkeltje (een muf hok onder de trap) wier hoofdtaak er -voor zover wij wisten- uit bestond om tijdens speeltijden aan de lopende band twintig-frank stukken om te wisselen in functie van de drankautomaten (toen mochten cola en fanta nog op school). Wee diegene die (enkel uit pure noodzaak, dat spreekt) in deze nooit-eindigende rij stond om een cursusblok of ander papierwaar aan te schaffen. Het verstoren van zijn gestage omwissel-cadans ontlokte aan Broeder Chinees immers onveranderlijk een sterk afkeurende blik en dito gegrom, waarna hij zich met een diepe zucht van zijn kleine kruk hees, op zoek naar het gevraagde, dat hij dan in misprijzend stilzwijgen aan de schuldbewuste onverlaat overhandigde, dit tegen voldoening van de aldaar gehanteerde woekerprijzen (wellicht lagen die prijzen zo hoog teneinde elke spontane aankoopdrang  in de kiem te smoren).  Die Broeder Chinees dus. Blij met speenkruid. Wisten wij veel.

Zelf had ik op dat moment nog nooit van speenkruid gehoord, en mijn ontluikende interesse in natuur betrof enkel vogels. Maar ondertussen weet ik beter, en ben ook ik oprecht blij als het speenkruid eindelijk in bloei staat, na een lange winter. Ik snap Broeder Chinees, nu. Dat fijne tapijt van gele bloemetjes, die vroeg in de lente zorgen voor stuifmeel en nectar voor de eerste insecten. Lang geleden ook voor de mens een welkome bron van vitamine C na een lange winter, vandaar ook de Duitse soortnaam ‘scharbockskraut’. Maar mocht u plannen hebben: eet enkel de jonge plantjes, want naarmate ze ouder worden en beginnen te bloeien verhoogt de concentratie aan giftige stoffen in de plant. Dus pazzop.

speenkruid
Wel gedimme een moeilijk geval om een beetje mooi in beeld te brengen. Een juiste belichting en witbalans zijn niet evident, laat staan een beetje een spannende compositie. Ik ben dan ook niet geheel content met bovenstaande foto’s. Hopelijk volgend jaar herkansing…

geen manieren

28 maart, 2015 (22:55) | dieren | Door: bart

bruine kikker

Het viel zwaar te voorspellen natuurlijk. Die paar warme dagen enkele weken geleden (überhaupt iemand die zich dat nog herinnert?) volstonden om een hele mik bronstige bruine kikker mannetjes naar de vijver te doen verhuizen. Nu is het bij bruine kikkers net zo als bij mensen: de vrouwen laten steevast wat op zich wachten. (Met vrouw en dochter in huis ben ik op dat vlak helaas uitgebreid ervaringsdeskundige, breek mij de mond niet open. Edoch, we dwalen af, snel terug naar de kikkers.)
Doorgaans komen, enkele dagen later dan de heren, de dames aan en wordt er gezellig van eitjes-afzetten gedaan waarna een vijvertje vol kikkerdril en zonder kikkers achterblijft.  Maar dit jaar doken de temperaturen plots weer de dieperik in, ‘s nachts zelfs flirtend met het vriespunt en – laat ons eerlijk zijn- het is nog steeds ietwat aan ‘de frisse kant’.
Met als gevolg dat het vrouwvolk verstek gaf, en mijn vijvertje veranderde in een poel van opspelend testosteron, vol steeds ongeduldiger wachtende geilaards. Ik begon al stiekem een heel klein beetje te vrezen voor een kikkerdril-loos jaar, daar in mijn gay-pond, stel u voor.
Maar natuurlijk doken uiteindelijk toch mondjesmaat enkele dames op, vreest niet. Maar ochére die sloren die zich dezer dagen als eersten in die poel des verderfs wagen… Van alle kanten worden ze besprongen door onverlaten die pakken wat ze pakken kunnen, en hóe ze het maar pakken kunnen. Ook al gaat dat dan niet bepaald volgens de regels van de amplexus-kunst. En zo dobberen er momenteel buik-aan-buik combinaties rond, met een half- (of helemaal?)verzuipende onderkant.

twee kikkers

Of zelfs totaal ongepaste vormen van bandeloos groepsgebeuren. Zeg nu zelf; dit kan toch niet volgens Des Heren Plan zijn?! Schaamteloos! Geen manieren!! Sodom en Gomorra!! Mijn vijvertje is een kot!!!

vier kikkersMaar, wonder boven wonder, gelukkig slagen sommigen er toch in om zich op passende wijze te verenigen en tot een voorspoedige eierafzetting te komen. Oef! De Here mag op  zijn twee oren slapen wat de eigenwijze kikkers betreft! Halleluja en prijs de Heer!!!

kikkers met kikkerdril