De eigenwijze tuin

eigenwijzetuin.be

Posts Reacties



geen manieren

28 maart, 2015 (22:55) | dieren | Door: bart

bruine kikker

Het viel zwaar te voorspellen natuurlijk. Die paar warme dagen enkele weken geleden (überhaupt iemand die zich dat nog herinnert?) volstonden om een hele mik bronstige bruine kikker mannetjes naar de vijver te doen verhuizen. Nu is het bij bruine kikkers net zo als bij mensen: de vrouwen laten steevast wat op zich wachten. (Met vrouw en dochter in huis ben ik op dat vlak helaas uitgebreid ervaringsdeskundige, breek mij de mond niet open. Edoch, we dwalen af, snel terug naar de kikkers.)
Doorgaans komen, enkele dagen later dan de heren, de dames aan en wordt er gezellig van eitjes-afzetten gedaan waarna een vijvertje vol kikkerdril en zonder kikkers achterblijft.  Maar dit jaar doken de temperaturen plots weer de dieperik in, ‘s nachts zelfs flirtend met het vriespunt en – laat ons eerlijk zijn- het is nog steeds ietwat aan ‘de frisse kant’.
Met als gevolg dat het vrouwvolk verstek gaf, en mijn vijvertje veranderde in een poel van opspelend testosteron, vol steeds ongeduldiger wachtende geilaards. Ik begon al stiekem een heel klein beetje te vrezen voor een kikkerdril-loos jaar, daar in mijn gay-pond, stel u voor.
Maar natuurlijk doken uiteindelijk toch mondjesmaat enkele dames op, vreest niet. Maar ochére die sloren die zich dezer dagen als eersten in die poel des verderfs wagen… Van alle kanten worden ze besprongen door onverlaten die pakken wat ze pakken kunnen, en hóe ze het maar pakken kunnen. Ook al gaat dat dan niet bepaald volgens de regels van de amplexus-kunst. En zo dobberen er momenteel buik-aan-buik combinaties rond, met een half- (of helemaal?)verzuipende onderkant.

twee kikkers

Of zelfs totaal ongepaste vormen van bandeloos groepsgebeuren. Zeg nu zelf; dit kan toch niet volgens Des Heren Plan zijn?! Schaamteloos! Geen manieren!! Sodom en Gomorra!! Mijn vijvertje is een kot!!!

vier kikkersMaar, wonder boven wonder, gelukkig slagen sommigen er toch in om zich op passende wijze te verenigen en tot een voorspoedige eierafzetting te komen. Oef! De Here mag op  zijn twee oren slapen wat de eigenwijze kikkers betreft! Halleluja en prijs de Heer!!!

kikkers met kikkerdril

 

a forest

3 maart, 2015 (22:51) | zonder rubriek | Door: bart

a forest

Jazeker, ik ben een tevreden man. Na de stille annexatie enkele jaren geleden (afsluiting foetsie resulteerde in vrije toegang) en ruim een jaar lobbywerk van mijnentwege bij de vroegere eigenaar is het, sinds begin deze week, eindelijk zo ver. Onze tuin werd officieel uitgebreid met een stukje bos. Meer bepaald een naaldbos (fijnspar) waarin gedurende de voorbije veertig jaar nagenoeg niks gebeurd is, op het occasionele jeugdig kattenkwaad en het daarmee gepaard gaande kampengebouw na. Het resultaat is een groep lange zwiepers met enkel op hun bovenste meters nog wat takken met naalden, met daar tussen behoorlijk wat kriskras omgevallen exemplaren en een ondergroei van amechtige vlier, klimop en bramen. Een brousse!

het bos voor de opkuis

Een brousse zonder veel natuurwaarde bovendien, want een sukkelachtig naaldbos is niet bepaald een ecologische hotspot. Een paar zwammen, wat nestelend gezangvogelte en een roestplaats voor een bosuil; dat zal het zowat zijn aan biodiversiteit. Her en der ook enig zwerfvuil, binnengesleept door jeugdige passanten. Met de zegen van de (toen nog) eigenaar ging ik alvast, parallel aan de notariële administratieve molen, aan het werk. Eerst een paar remorqueskes afval afgevoerd en onderwijl eens goed nagedacht over hoe een en ander gestructureerd aan te pakken.

bos vol afval

Het wordt in elk geval een meerjarenplan. Niet alleen om de bosbewoners (goudhaantje, bosuil en een grote meute houtduiven) niet te bruskeren, maar ook omdat het gedimme een pak werk is om de boel een beetje op te kuisen. Dus dit jaar pak ik de meest zuidelijke derde van het bosje aan. Wat nog leeft aan sparren en (aan de bosrand) eiken, essen, berken en meidoorns mag blijven staan. Ook de dode sparren die nog rechtop staan mogen blijven. De rest, opslag van vlier en dode omgevallen sparren gaat er uit. Deels afvoeren, deels in het bos zelf verwerken tot takkenwallen en takkenhopen voor de beestjes.

kuis ook eens een bos op

Dat was drie maand geleden. Ondertussen -vele uurtjes verzagen, verslepen en verwerken verder- is die ene derde bos nagenoeg opgekuist, en is er aanzienlijk meer lichtinval in dat deel. Nog net op tijd om er dit seizoen nog wat loofboompjes aan te planten teneinde het bos langzaamaan om te vormen tot een loofbos. Dus binnen een week of zo komen er een twintigtal haagbeuken, twintig zomereiken en twintig lindes bij. Daarna laat ik de boel met rust tot volgende winter zodat de broedvogels hun ding kunnen doen.

bos na

Het ziet er op de foto een behoorlijke kaalslag uit, maar laat mij u gerust stellen, er blijft nog een aanzienlijk ‘wild’ stuk over -inclusief spannende paadjes- waar de beestjes nog voldoende schuil- en nestplaats vinden in afwachting van het groeien van de nieuwe aanplantingen. Niettemin, mocht u nuttige suggesties hebben, ik hoor het graag!

bospaadje

Februari is krokusmaand

24 februari, 2015 (20:06) | planten | Door: bart

Helaas, helaas, helaas. Driewerf helaas. Het oorspronkelijke opzet van Natuurlijk-rijk, zijnde een minder voor de hand liggende plant naar voor schuiven, wordt hier weerom schandelijk met de voeten getreden. Want na het alomtegenwoordig viooltje van januari is ook -wat mij betreft- dé plant van februari verre van een obscure zeldzaamheid, namelijk de boerenkrokus ofte Crocus tommasinianus.

boerenkrokussen

U mag mij dat niet euvel duiden, want van boerenkrokussen wordt ik vrolijk. Zie ze staan blinken in het winterzonnetje. Bovendien produceert dat hópen stuifmeel, en die is welkom bij vroege insecten. En die zijn op hun beurt dan weer welkom bij mij. Een hommel- en bijenmagneet dus, op momenten dat er elders nog niet zo veel te rapen valt.

boerenkrokusExact tien jaar geleden schaftte ik mij bij Ecoflora een twintigtal bolletjes aan dewelke zich in de loop der jaren enthousiast vermeerderd hebben. Enkel vegetatief evenwel, met als gevolg dat ik nu met enkele drukbevolkte clusters krokussen zit die ik eigenlijk eens zou moeten uitgraven en herverdelen. Maar eer dat moment aangebroken is (t.t.z. uitgebloeid en blaadjes verwelkt) is het omgevende groen al zodanig onstuimig opgeschoten dat ik ze nooit terug vindt. Nú een stokje in de grond steken op de plaatsen waar ze bloeien zou natuurlijk veel oplossen, maar dat vergt een mate van georganiseerdheid die mij tot op heden mankeert. ‘t Is ook altijd iets.
boerenkrokussen

In de gespecialiseerde lectuur wordt gewag gemaakt van zaden die middels een mierenbroodje in combinatie met hongerige mieren op nieuwe locaties zouden terecht komen, edoch dergelijk random verspreidingspatroon is in de verste verten niet te bespeuren op mijn erf. Ik zal dus wel genoodzaakt zijn om zelf in te grijpen, wil ik meer – en vooral beter gespreide- krokussenbloei zien.

boerenkrokusWant zeg nu zelf, zoiets wil je toch echt wel overvloedig in je tuin staan hebben, zo’n schoon blommekes?

boerenkrokus

 

komt dit ooit nog goed?

1 februari, 2015 (23:30) | zonder rubriek | Door: bart

welkom in modderland
Modder. Tot aan de einder modder, zo lijkt het wel. Elk stukje gras waar de voorbije maand meer dan één stap op gezet werd blijkt omgevormd tot zompige blubber. Zonder laarzen is de hele tuin een no-go zone. En zelfs dan is het van slurp-splets-zomp en van modderspatten op de broek. Bovendien hebben we hier te maken met modder-met-een-missie. Meerbepaald zich zo stevig mogelijk vastzuigen aan laarzen teneinde mee te liften richting huis. Alsof een kwaadaardig brein onder de blubber huist dat aast op zo veel mogelijk terreinuitbreiding. En dus klots je dan met een kwart kilo extra gewicht aan elke voet richting achterdeur, een bruin kliedderspoor achterlatend als ware je een reusachtige slak. Slotsch. Slotsch. Slotsch…

modderland

Het stukje paardenweide is zelfs mét laarzen risicogebied, met zones waar je twintig centimeter diep in de drab zakt zodat je laarzen vast blijven steken. Wat ooit een weide was is nu een moddervlakte. Benieuwd of en hoe dat volgend voorjaar zal uitdraaien. Volgens mij moet ik dat stuk eerst volledig loswerken en opnieuw inzaaien, anders wordt dat een netel- en distelwalhalla.

mieke haat modder

Maar ook het stuk waar de paarden niet komen is niet veel beter. Mieke wordt er bepaald niet vrolijk van. En de mollen ook al niet, die hebben het gewoon opgegeven en zijn verkast naar een hoger gelegen, droger stuk. Waar ze nu volop nieuwe hopen bouwen. Jeuj, nog meer modder!

spontane vijvervorming

Waar er wel nog gras staat is de bodem danig verzadigd dat er bij de minste regenvlaag spontaan poelen lijken te ontstaan. De schamele overblijfselen in de moestuin zijn tot een aquacultuur verworden. Om maar te zeggen dat ik het zo stilletjes aan beu ben, die natte winter…

tuinpad...

plant van de maand: januari

30 januari, 2015 (20:10) | planten | Door: bart

Maandelijks je favoriete plant voor die maand in de kijker zetten om zo eens een aantal minder voor de hand liggende soorten onder de aandacht te brengen, zo is het opzet van Natuurlijk-rijk. Strak plan vind ik dat! Derhalve kijk ook ik bijwijlen vanuit die invalshoek  rond, speurend naar ‘de plant van de maand’ op het Eigenwijze Erf.

viooltje

Nu, ‘t is nog januari. Dat wil zeggen dat we bijzonder snel rond zijn dan. Er bloeit namelijk welgeteld 1 plantensoort op mijn erf momenteel: een viooltje. En dan geen maarts, driekleurig of zinkviooltje. Neen, een onbestemd kweeksel van op de markt. Spotgoedkoop (tien pottekes voor een paar euro), taai en sterk, en bovenal al maanden aan een stuk overvloedig bloeiend, ongeacht vorst en/of sneeuw. Meer moet dat niet zijn om plant van de maand januari te mogen zijn van mij. Leve de viooltjes!

viooltjes

ergens moet het zijn

29 januari, 2015 (18:18) | zonder rubriek | Door: bart

krokus

ergens moet het zijn
een soort verwilderde tuin
van oude stilte

een boom voor het huis
zacht wazelt hij zijn verhaal
niemand begrijpt het

het heeft geregend
de tuin dampt goede geuren
aarde die verlangt

J. C. van Schagen, via Spinrag
want ‘t is gedichtendag vandaag!

Heden geen aantallen

18 januari, 2015 (20:32) | dieren | Door: bart

3 op een rij

mededeling

De Eigenwijze Tuinier dient helaas verstek te geven aangaande het indienen der aantallen geobserveerde tuinvogelen in het kader van het Grote Vogelweekend. Niet aflatende pogingen een statistisch correcte inschatting van de aantallen huismussen, ringmussen, vinken en groenlingen te bekomen werden roemloos in de kiem gesmoord wegens een willekeurig browsiaans bewegende avifauna op de voederplaats die bovendien een intens dynamische wisselwerking vertoonde met de populatie dewelkste zich in de belendende bossages ophield.
De Eigenwijze Tuinier werd schuimbekkend afgevoerd nadat zijn zesennegentigste, ei-zo-na geslaagde, poging op een sisser uitliep toen een langs vliegende buizerd het hele zangmussenbestand deed wegstuiven. Wij hopen op een spoedig herstel.
Namens het voltallig verplegend personeel van Psychiatrisch Verzorgingstehuis Sint Franciscus,
De Directie

buizerd

Vetbollen in de aanslag!

15 januari, 2015 (21:39) | dieren | Door: bart

pimpelmees

Blink op uw verrekijker. Scherp dat potlood. Hou in aanslag dat notitieboekje. Lap die ramen met uitzicht op de voedertafel. En bovenal: laat aanrukken dat vogelvoer! Want komend weekend is het zover, dames en heren. De hoogmis voor tuinvogelend Vlaanderen: Het Grote Vogelweekend. Er is geen ontsnappen aan, en ge kunt maar hopen, bidden, dat er geen zeldzaamheid op uw voedertafel neerstrijkt of ‘t is van polemiek, ge zult altijd zien.
Niettemin, de indigestie loert om de hoek voor de gemiddelde mus, vink,  pimpel dan wel andere mees die zich komend weekend argeloos in een gemiddelde Vlaamse tuin waagt. En jazeker, ook hier bestaat het gevaar dat ze eerder van de voedertafel zullen afrollen dan wat anders, mea culpa. Duimen maar voor de beestjes, en hun tere levertjes…teten

 

plots afscheid

11 januari, 2015 (20:29) | dieren | Door: bart

twix

Heel plots maar niet geheel onverwacht namen we vrijdag afscheid van Twix’ glockenspiel. Een noodzakelijk kwaad, want niet alleen voorkomt dat ongewenste kattennestjes en dito zwerfkatten, het zorgt er ook voor dat de kater in kwestie minder drang tot zwerven en daaraan gekoppeld verongelukken vertoont. En gezien de exuberante dierenliefde die onze kroost ten aanzien van dit kattenbeest koestert willen we een schielijk heengaan ten allen prijze voorkomen, ochere de kinderhartjes.

Op een klein half uurtje was’t gepiept. En als troostprijs kreeg hij zijn eigenste paspoort en een resem vaccinaties, al is hij precies nog altijd niet geheel overtuigd van de eerlijkheid van die ruil. Ik bemerk enig wantrouwen en aanvullend besmuikte misprijzende blikken in mijn richting. Niettmin: na een dagje suffen en van silly walk doen is meneer weer geheel de oude. Zijn jachtinstinct heeft er in elk geval niet onder geleden, zo ondervonden een paar muizen die vandaag accidenteel zijn pad kruisten. Long may you run Twix!

een minder goede start van het jaar

2 januari, 2015 (22:35) | dieren | Door: bart

2015 had een betere start kunnen nemen voor deze huisspitsmuis. Een sterfgeval op de bevroren tegelvloer, kom dat tegen zo op 1 januari. Niks van duidelijke doodsoorzaak te zien, zoals wel meer het geval is bij van die verloren gelegde spitsmuizen. Te koud gehad? Niet op tijd eten gevonden? Op Twix gebotst? Wie zal het zeggen. Gelukkig is hij op een fotogenieke plek ineen gestuikt (of heeft de kat ‘m daar gedropt).
spitsmuis

Niettemin, ik mag hopen dat de aftrap van 2015 voor uzelve voorspoediger verlopen is, en wens u bij deze een dito verder zetting van het nieuwe jaar. Geniet er van!