De eigenwijze tuin

Achterstallige achterstand! Godgeklaagd. Ik had mij nochtans voor genomen om, teneinde niet elk jaar opnieuw alles te moeten opzoeken, dit jaar een ‘beknopt handleiding tot de Eigenwijze Moestuin‘ bijeen te harken. En van bij de eerste teelt loop ik al vier dagen achter op schema. ‘t Begint weer goed. Vlammestevlam! Immers: tot matige ergernis van de Eigenwijze Madam wordt al sinds zondag een deel van de living-vensterbank ingenomen door vier potjes, met telkens drie tomatenzaadjes er in. Tomatten, jazeker!
Dus, met het oog op volgend jaar en ook wel in het algemeen belang, even gauw op een rijtje hetgeen ik over de tomatenteelt meen te moeten weten om deze zomer iets tussen mijn mozzarella te kunnen leggen.

- ras: Hellfrucht, volgens VELT een goede buitentomaat die ook in minder goede weersomstandigheden haar plantje staat.

- zaaien: voor teelt in volle grond: vanaf half maart tot half april bij kamertemperatuur (in feite best pas in april voor buitentomaten, dus in april zaai ik nog een reeks van vier potjes in). Gezaaid in een mengsel van 2/3 potgrond en 1/3 zand. Binnen op klare plek maar niet in direct zonlicht plaatsen. Verspenen na 10 dagen, potten van minstens 10cm doorsnede, anders krijg je te vroeg bloemvorming. Ook steeds voldoende licht en warmte.

- Vanaf half mei  tot uiterlijk half juni buiten uitplanten (perceel vruchtgewassen), als de grondtemperatuur minstens 15°C is, met steun van ongeveer 140 cm hoog op 5cm van de plant. Indien mogelijk beschermen tegen wind, planten ook losjes aanbinden aan de steun.

– Het helpt om de planten vooraf af te harden: geleidelijk aan kouder lokaal, en op mooie dagen gewoon buiten.

– Na het planten mulchen, de grond blijft dan vochtig en onkruid krijgt minder kans. Tomaten vragen vrij veel bemesting, maar niet te veel stikstof (dan krijgen ze te veel bladeren)

- Tomaten verkiezen vochtige grond, maar pas op met gieten: rijpe vruchten barsten gemakkelijk, dus eerst plukken vooraleer te gieten.

- Dieven: één keer per week de scheuten in de bladoksels verwijderen voor ze tien centimeter groot zijn.

- Toppen: als er vier bloemtrossen zijn de top van de plant afsnijden (rond augustus)

Voila, daarmee vermoed ik geen essentiële stappen overgeslagen te hebben. Maar mocht het wel zo zijn, dan hoor ik het graag van u!

Voorspoed alom, daar in die knusse warme stal. Ik had het eerlijk gezegd niet durven hopen deze morgen toen ik dat verkleumd hoopje lam van de wei opraapte.
Maar zie, zowel Pitou (♂) als Minou (♀) (*) stellen het zo te zien wonderwel, drinken voor zover in te schatten valt behoorlijk goed en worden daar door Moeder Mieke bemoedigend bij toegemekkerd. Meer moet dat niet zijn.

En waar aanvankelijk enige onduidelijkheid bestond over het vaderschap (Mieke verhuisde naar ons erf toen ze zich in een ‘beslissende fase’ bevond), kan na de worp niet echt meer getwijfeld worden. De chaotische verspreiding van witte vlekjes op niet-zwartbles-geeïgende-wijze wijst overduidelijk in de richting van De Witte van Moerbeke, die onverdroten zijn rasvermenging verder zet. De raszuivere  Marcel van Buikberg kwam er niet aan te pas, zo blijkt. Ze zullen bij SLE weeral niet content zijn.

Maar allezjoep, zo ver zijn we al. Nu Betty nog, en we zijn weeral compleet voor dit jaar. De close-shave van deze nacht indachtig heb ik haar voor de zekerheid maar op stal gezet voor de nacht. Als’t niks blijkt te zijn mag ze morgen weer buiten spelen.

Betty is er helemaal klaar voor

(*): Traditioneel worden de namen van de lammetjes door onze kroost gekozen. Even traditioneel worden de twee eerstgeborenen ‘Pitou’ en ‘Minou’ gedoopt.

Zie, ik ben er niet gerust in hé! Mieke loopt nu al een paar dagen met een volle uier rond, en deze avond neigde ze tot afzondering. Iets wat mogelijk kan wijzen op op til zijnde lammertoestanden. Ik dus gepoogd om, gelet op de vriestemperaturen en koude oostenwind, madam binnen te lokken in de warme knusse stal.  Normaal gezien komt ze dan blindelings aangemekkerd om zich op de aangeboden korrels te storten, ge moet u reppen dat ze u niet onder de voet loopt. Maar zo niet vandaag natuurlijk: alledrie zo argwanend als wat. Die beesten hebben dat gedikke altijd direct in het snotje als je iets van plan bent… En nu zijn ze gedrieën richting verste uithoek van de weide getrokken, om daar te gaan maffen. Pestkoppen!

Straks nog eens gaan loeren vooraleer ik ga slapen, maar ik wil ze ook niet te veel opschrikken, want dat  is ook allemaal niet aangeraden.
Morgen om zes uur gaan kijken als eerste werk! Spanneuund!

update 8/10: ‘t was van dadde: twee lammetjes (mannetje en vrouwtje) geboren in de vriezekou op de wei. Moeder en kroost om kwart na zes verhuisd naar de stal, ééntje (het vrouwtje) leek het zwaar te hebben en heeft van een half uurtje haardrogerwarmte mogen genieten en van een spuitje biestmelk in ‘t kelegat (ooien melken, ‘t is altijd een belevenis). Tegen dat ik naar mijn werk vertrok stonden ze alle twee goed recht en zag het er al veel beter uit. Mieke heeft in elk geval overvloedige melkproductie en ze is ook zorgzaam voor haar twee spruiten. Maar ‘t is een kalle dat ze gisterenavond niet binnen in de stal gekomen is!

Een prachtig bloeiende toverhazelaar, een kort en krachtig winters buitje, onmiddellijk gevolgd door een straaltje zon. Hoeveel geluk kan je hebben?

Hamamelis intermedia ‘Arnold promise’. Een zeer schone variëteit, vind ik persoonlijk. Ik kan me voorstellen dat, als het een volwaardige struik geworden is, het een bijzonder schoon zicht zal zijn.

Organisatie en vooruitziendheid, het zijn – en dat zal u niet verwonderen- niet bepaald mijn sterkste vakken. Procrastineren daarentegen, dat kan ik als de beste.  In die mate zelfs dat het seizoen mij zou dreigen in te halen, en ik niet meer aan aanplanten zou toekomen. Maar ziet, een moment van helderheid heeft mij, blijk gevend van een zeldzame opeenvolging van coherente planning, toegelaten om mijn extra dag congé te laten samen vallen met een fijn voorjaarsweertje én de nodige voorafgaande regelingen te treffen om mijn plantgoed te kunnen afhalen. Ik ben werkelijk trots op mijzelf.

Derhalve beschikte ik deze morgen, naast tien wilgenpoten, ook over onderstaand gerief:

• Hydrangea serrata ‘bluebird’, een soort voor halfschaduw tot schaduw.
• Kruisbes Ribes uva-crispa ‘Hinnonmaeki Rood’ , een rode stekelbes met ronde vruchten, witziekteresistent en rijp begin juli.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘Black knight’, ter vervanging van het ter ziele gegane exemplaar.
• Vlinderstruik Buddleja davidii ‘ Lochinck’, omdat ne mens nooit genoeg vlinderstruiken kan hebben.
• IJzerhard, Verbena bonariensis (6 stuks), omdat dat een magnifiek plantje is
• Bruidsluier, Fallopia aubertii (8 m hoog, zon-halfschaduw, bloei 7-9), om dingen te begroeien.
• Peer ‘Williams Bon Chrétien’ leivorm, om tegen dingen op te groeien
• Zwarte aalbes Ribes nigrum, omdat ik het niet kon laten
• wilde kamperfoelie Lonicera periclymenum ‘Belgica’, omdat ik een gigantisch compromis  heb moeten sluiten en omdat ik dat compromis nu keihard aan het oog wil onttrekken. (laters meer daar over)
• Hamamelis intermedia ‘Arnold promise’, omdat Annetanne nu al jaren mijne kop zot maakt met haar mooie foto’s van bloeiende toverhazelaars.
• Perzik ‘Fertile de septembre’, hoogstam, draagt een middelgrote vrucht met rode schil en sappig wit vruchtvlees. Rijp midden september, omdat mijn eigenwijze madam graag perziken eet.

Op de wilgenpoten na zit alles al in de grond, de afwerking is voor morgen. En dan ga ik ook foto’s maken. Van de toverhazelaar. Whiiiiiiii!

Et ç’est parti, mon kiki! Links en rechts duiken de boerenkrokussen op, in grotere clusters dan het voorbije jaar, dus blijkbaar voelen die zich in hun element op de zware grond waar ze in staan. En ook de hazelaars staan nu in bloei, klein maar fijn.

Natuurlijk had ik, kalf dat ik ben, mijn ISO op 640 laten staan na wat binnenfoto’s. Met als gevolg dat je op alle foto’s ferm wat ruis kan zien, dju toch. Misschien morgen een herkansing wat dat betreft…

En inderdaad, met de combinatie 2x teleconverter, 3 tussenringen, 180mm macrolens en een macro voorzetlens kan je echt wel heel dichtbij komen. Een en ander scherp krijgen is dan weer een ander paar mouwen…

De foto dateert van een paar weken geleden, maar ik plaats hem lekker toch, zodat bij deze uw (langzaam recupererende ) indigestie aan sneeuwfoto’s alsnog een extra djoef te verwerken krijgt. Ge zijt met andere woorden weeral gechareld door hier te komen loeren. Hèh.
Onderwerp van deze foto is edoch niet het witte gedoe, maar wel de eigenhandig gevlochten afboording van de moestuin. De vertikale paaltjes zijn stammetjes van gewone es, ongeveer acht centimeter dik en een 70tal centimeter lang, waarvan er dertig in de grond geklopt zijn. De afstand tussen twee paaltjes is 80 centimeter. Daartussen lange (+ 3 meter) wilgentakken gevlochten, allemaal uit 1 stuk. Vrij dikke takken, dat heeft als voordeel dat het tenminste een beetje vooruit gaat bij dat vlechten. En als nadeel dat je daar serieus mag aan wringen om dat gevlochten te krijgen. Maar ‘t staat er, en ‘t is tenminste stevig. De stammetjes es zijn afkomstig van een lange tak van een hakhoutstoof die ik geheel ambachtelijk op tuutjes gezaagd heb, terwijl de wilgentakken van de knotwilgen komen die ik twee jaar geleden aanplantte. Normaal gezien zou ik die wilgen pas volgend jaar geknot hebben, maar nood breekt wet, newaar. Niettemin, op twee jaar tijd waren ze al goed gegroeid: takken tot 4 meter en langer, en aan de basis al behoorlijk dik. Ik heb het geweten met mijn klein handzaagske :-)

Maar hiermee is mijn moestuintje helemaal klaar om weer volgeplant te worden (ik moet aleen nog mijn winterpret, links achteraan op de foto, oogsten). En het goeie nieuws is dat ik zelfs mijn plantgoed al heb ondertussen! Blijkbaar is de mail die de plaatselijke meneer VELT mij toegestuurd had hopeloos verdwaald geraakt op het wereldwijde webs. Maar ziet, ondertussen is’t allemaal terecht gekomen. Jochei!

Ha, kijk, deze hebben die verderfelijke jagers toch niet te pakken gekregen. Zat met zo’n 15 vriendjes en vriendinnetjes van baltsken te spelen rond en onder de oude meidoornhaag. Ze gingen er natuurlijk pijlsnel van door van zodra ze me in het snotje kregen, derhalve pover fotoresultaat. Maar toch leuk om eens een behoorlijke troep patrijzen te zien. Dat was al bijzonder lang geleden.

…27 en 28 maart is’t van opendeurke bij Ecoflora. Ik denk dat ik ook dit jaar eens langs ga. Plantjes kiezen en mensjes ontmoeten, altijd plezant (zo ook vorig jaar). En u? En hoe laat spreken we dan af? :-)

‘Dat het nog eventjes ging duren’, zo beweerden ze woensdag emailgewijs vanuit het Konijnenberg-hoofdkwartier, kort na het plaatsen van mijn bescheiden bestelling. ‘Omdat de door mij bestelde goederen niet allemaal voorradig waren’, namelijk. ‘Maar dat ze mij onmiddellijk op de hoogte zouden brengen van het moment dat dat wel zo zou zijn, en ze mij dan ook als de bliksem zouden toesturen’, zelfs .
Jammer maar helaas, dacht ik dan. Maar ook geen ramp, want zo dringend was het allemaal niet, die bestelling. En toch beleefd dat ze dat netjes laten weten. De klant op de hoogte houden, zo hebben we het graag.

Ik was dan ook blij verrast, toen vrijdag zo rond half twee meneer TNT-post op de stoep stond met in zijn pollen mijn integrale bestelling. Meneer Konijnenberg had een grapje gemaakt zo bleek, want mijn bestelde goederen waren wél allemaal voorradig gebleken en waren zelfs prompt op de post gedaan. Fijn zo! En wat zat er allemaal in dat dozeke?

Glazekes en ringskes, jazeker! Vooreerst een 77mm ring om op mijn 12-24ke te vijzen zodat daar grijsverloopfilters en neutrale densiteitfilters en dergelijke meer kunnen voor geschoven worden. Maar ook een 500D voorzetlens om voor diezelfde lens te schroeven, kwestie van een beetje dichterbij te kunnen komen om ‘het voorplan’ wat groter in beeld te krijgen met toch nog veel achtergrond op de -euh- achtergrond. En met dat ik toch aan het bestellen was ineens ook nog eenzelfde 500Dke maar dan met een 72mm schoefdraad voor op mijn 180mm macro. Dan kan ik er bijvoorbeeld de apotheciën van de korstmosjes in mijn tuintje er flink wat groter (en hopelijk wat scherper) opzetten. Of andere zotte kleine prutsen! Dat het maar rap lente wordt, dan kan ik buiten gaan spelen! whiiiii! Maar nu zit ik wel stilaan met het probleem dat mijn rugzak te klein wordt om er het nodige in te steken. Straks moet ik nóg eens bestellen bij meneer Konijnenberg! :-)