De eigenwijze tuin

‘t Is vanzelfsprekend niet omdat er alhier niet veel te doen is dat er ‘op het terrein’ zoals dat heet, niks gebeurt. Au contraire! Het ontbrak evenwel tijdelijk aan goesting om te bloggen, maar dat euvel is alweer van de baan zie. Derhalve even een update:

Hevig timmerwerk is geresulteerd in een nieuw vloerke en een nieuwe wand in het garagedingk, waardoor dit nu een mooie overdekte uitbreiding van onze binnenkoer geworden is. En dat alles met slechts één onzachte interactie tussen mijn middenvinger en de cirkelzaag. Een waar succes met andere woorden.

Kijk hier, het vleesetend vingermunchend monster. En ik was nog wel zo voorzichtig… Voor haar straf heb ik de pries uitgetrokken.

En terwijl ik dan toch bezig was met planken en schroeven heb ik ineens ook maar een nieuwe tuintafel ineen gevezen, want het vorig tafelblad was echt wel helemaal om zeep na al die jaren.

In de serre staat iedereen op zijn plaats. De zaaibak vol pluksla en spinazie (de radijzen en de rucola waren niet zo’n succes), daaronder de paprika’s en meloenen. Tussen de (vorig jaar) spontaan uitgezaaide sla in hebben ook de tomatenplanten hun plaats gekregen. Het was weer een moeilijke keuze welke rassen al dan niet te zaaien dit jaar. Deze hier onder zijn het uiteindelijk geworden (met nog vier in de reserve voor mochten er sneuvelen).

En ook in de moestuin zelf zit het redelijk snor. Alleen zit het aanhoudend regenweer een beetje in de weg van een goede wiedbeurt. Niettemin zit alles in de grond wat enigszins in de grond moet zitten, inclusief de voorgezaaide komkommers, courgetten en butternuts.

En ja, ge ziet het goed, ondanks de wilde plannen is de layout van de moestuin wegens tijdsgebrek toch maar bij hetzelfde gebleven. Al heb ik wel de moeite gedaan om nieuwe paadjes te leggen (overschotje chinezen) en planken rond de perkjes te kloppen. En ook de schapen hebben hun jaarlijks onderhoud gehad en lopen er weer frisgeschoren bij.
Nu nog het regulier onderhoud een beetje bijbenen (de haag lijkt wel ontploft en het gras wil malgré over de jonge veldesdoorntjes en de frambozen klimmen precies) en we liggen weer effen.

Er was een update van doen bij de beschrijving van het enigszins tuinachtige deel van de tuin. Bij deze rechtgezet!

Zo ‘s avonds, als het buiten uiteindelijk te donker is geworden om nog enigszins efficiënt activiteiten te ontplooien en ook mijn huishoudelijke taken een aanvaardbare graad van afgewerktheid bereikt hebben, dan durf ik wel al eens plaats te nemen in mijn zetel op zoek naar enige passieve tijdsbesteding. Jazeker: passief. Wegens doorgaans te weinig fut om bijvoorbeeld nog een blogstukje te plegen of iets dergelijks. En gezien hetgeen op de TV voorbij komt mij door de band genomen maar matig kan boeien, is dat meestal met een boek op schoot. Geen fictie evenwel, dat ligt klaar op het nachtkastje voor het laatste half uurtje voor het slapengaan. Neen, een boek over tuinieren of eentje over beesten, een reisverslag, een beklijvend boek over een historische periode of gebeurtenis, een goed fotoboek, de lijvige handleiding van fotomathilda of een boek over natuurfotografie (best of both worlds), dat soort dingen. En zo las ik onlangs, bij de herlezing van ‘Handboek natuurfotografie’ van Niall Benvie zowat de beste fotografietip ooit:

“De kwaliteit van iemands natuur- en landschapsfoto’s reflecteert de mate van zijn of haar betrokkenheid bij de natuur: op fysiek niveau, van daadwerkelijk daar zijn, en op emotioneel niveau, dat van vervoering. Succes hangt voor een deel af van het niet toestaan dat fotograferen een vervanging wordt van zien. Ik heb eens geamuseerd toegekeken hoe een toerist elke ruimte in het Archeologisch Museum in Heraklion op Kreta met zijn videocamera aftastte, zonder tijd te nemen om ook maar te kijken naar wat werd tentoongesteld” … “Zo’n proces is fataal en kan leiden tot vervreemding van het onderwerp, dat, in afwezigheid van een emotionele binding, alleen betekenis krijgt door het tweedehandse medium van de fotografie. Voor de fotograaf die op deze wijze werkt, worden in het wild levende dieren slechts ‘onderwerpen’, wordt een moment van speciaal licht op het landschap niet meer dan een ‘fotografeergelegenheid’. De foto zelf is dan nodig om de ervaring te bevestigen, of zelfs te legaliseren. Dit is de photo ergo sum-mentaliteit: ‘Ik fotografeerde, dus ik was er.’ Soms is het, als u het kunt, beter de camera neer te leggen en te genieten. Pas dan zullen de goede foto’s komen.”

Een waarheid als een koe voorwaar. Ik heb me er destijds ook aan laten vangen, bijvoorbeeld toen ik in Venezuela krampachtig probeerde om voor onze boot uit springende dolfijnen vast te leggen. Uiteindelijk resulteerde dat in enkele onscherpe dia’s van overbelichte dolfijnenruggen, en had ik de beesten au fond niet écht gezien.

Maar de valkuil loert niet alleen bij wat (natuur)fotografie betreft. Bij uitbreiding gaat het ook op voor tuinieren, en voor nog veel meer. Meer genieten, gedimme. Vergeet de druk voor een beter beeld, voor een mooiere border, voor nog een extra vlindersoort, het benoemen van die keversoort, het schrijven van nog een blogpost voor nog hogere aantallen bezoekers, het weghalen van die brandnetels, het maaien van het gras,… Op tijd op de rem gaan staan en eens rond kijken, en zien hoe mooi het allemaal is. De pot op met al dat ‘nog moeten’, met die zucht naar bevestiging. We laten ons daar veel te makkelijk aan vangen.En we ‘moeten’ al meer dan genoeg op ons werk.

Dingen doen omdat je ze graag doet, omdat het je blij maakt of omdat diegenen die er toe doen er blij van worden. Dat is wat telt. Maar voor het hier helemaal de bond zonder naam wordt werp ik algauw nog een paar foto’s in uw richting. Met plezier gemaakt. Want zo’n boomgaard vol bloesems, ik sta daar verdorie elk jaar weer paf van. :-)

De tuin heeft ogen. Honderden. Duizenden. Onopgemerkt blijven is uitgesloten. Ze zien je, ruim voor jij hen ziet.

Stap 3 bij de rondleiding op het Eigenwijze Erf: ‘de tuin‘.

Ja hoor, ze zijn terug! Ik was zelfs al een beetje ongerust en al, wegens de hardnekkige vriezeman, silly me. Want totaal onnodig zo blijkt; waar gisteren nog niks te bespeuren viel in de vijver liggen er nu een tiental klompen dril te blinken en plonzen er een vijftal bronstige bruine kikkers rond, klaar om elk argeloos vrouwtje dat zich aandient overenthousiast te attaqueren. Fun fun fun!

Alhoewel, het zouden er wel eens meer dan vijf kunnen zijn. Geïnspireerd door de blogpost van Tom Linster ben ik ook even in de aprilse archieven van 2011 gedoken om er vervolgens de situatie van 2013 naast te zetten. Kijk en vergelijk!

april 2011:

april 2013:

april 2011:

april 2013:

april 2011:

april 2013:

april 2011:

april 2013:

april 2011:

april 2013:

(eind) april 2011:

april 2013:

…en dan volgt doorgaans een paragraaf al dan niet opzichtige stroopsmeerderij, gevolgd door ‘De Vraag’: Of je even een tekst wil schrijven voor hun (commercieel) tijdschrift/website? (En o ja, gelieve wel een bindend contract te tekenen, maar ‘t moet wel gratis, zie het als reclame voor uzelf!). Of ze je foto’s mogen gebruiken voor hun (commercieel) tijdschrift? (en o ja, ‘t moet wel gratis, zie het als het uitbouwen van een portfolio!). Of ze even een ‘gastblog’ mogen plegen (stel je blog ter beschikking voor gratis reclame voor ons product, en o ja, je hebt verder niks in de pap te brokken). Of je even naar hun tuin 50 km verderop wilt komen kijken om daar je licht te laten schijnen op wat er dient te gebeuren. (Echt niet? Je krijgt nochtans een drankje op het terras!) Of je hun foto’s aub wilt posten op je blog (helaas, die vraag krijg ik te vaak om er op in te gaan, ook al zou ik heel soms wel willen). Of ze met 50 man mogen komen picknicken in je tuin tijdens hun fietstocht doorheen de Vlaamse Ardennen (mensen die ik van haar nog pluimen ken). Of je even hun groep wilt rondleiden en aub vooral aandacht wilt geven aan dit of dat. Of ik aub hun (totaal niet bij het thema van mijn blog passend) product wil promoten? Wanneer (niet óf) ze eens mogen langskomen voor een tuinbezoek? Of er aub een link kan geplaatst worden naar hun totaal onecologisch product? Of ik in de toekomst aub al mijn berichten niet langer op mijn blog, maar onder hun ‘koepel’ zou willen plaatsen, ik zou ongetwijfeld veel meer lezers hebben zo…

Enzovoort, enzoverder. Bovenstaande vragen krijgen steevast een vriendelijk (en bijwijlen zelfs een gemotiveerde) ‘neen’ als antwoord. Op vragen naar informatie,  mits enigszins beleefd geformuleerd,  ga ik wel in. Foto gebruiken voor een niet-commercieel doel? Doorgaans geen probleem! Een tuinboek bespreken? Met veel plezier!
En jawel, ook vorige maand kwam er een verzoek binnen waar ik graag op in ga. Of ik eventueel geïnteresseerd zou zijn om op hun kosten een fotoboekje te plegen bij Blurb, een soort online-boekenfabriek? ‘t Zal wel zijn! Want ik kende Blurb al van enkele jaren terug, toen ik een reisverslag in boekvorm goot/liet gieten. En toen was ik best tevreden van het uiteindelijk resultaat.

Tussen dat boek en nu liggen een paar jaar, en ondertussen hebben ze blij Blurb duidelijk niet stil gezeten. De software is er serieus op vooruit gegaan: foto’s invoegen is a peace of cake, je wordt gewaarschuwd als de resolutie mank loopt en je hebt bovenal keuze uit veel templates voor foto’s en/of tekst waar je ook zelf nog aan kan sleutelen. Zo komt zelfs wie er niet veel kaas van gegeten heeft nog tot een mooi resultaat. ‘t Grootste werk is nog het selecteren van de foto’s. Het geheel is wel nogal ondoorzichtig wat de uiteindelijke kostprijs betreft; die krijg je pas te zien wanneer je boek klaar is om de uiteindelijke bestelling te plaatsen. Ook een beetje flauwtjes dat de prijzen exclusief BTW en portkosten aangegeven worden, waardoor de niet-gesponsorde klant algauw een stuk hoger uitkomt dan hij/zij aanvankelijk dacht. Nu moest ik mij daar gelukkig niet te veel van aantrekken, gezien Blurb trakteerde. Soit, na enige avonden geploeter doorheen enkele tienduizenden foto’s was mijn ei gelegd. Een weekje later kwam meneer koerierdienst het netjes aan de deur afleveren.

 

De Eigenwijze Tuin (gedeeltelijke preview van het volledige boek)

Het boek is proper afgewerkt, met een heel behoorlijke printkwaliteit (al zie je wel duidelijk dat het een print is, met lijntjes zichtbaar die je met ‘echte fotoprints’ niet hebt). Dus ja, als ik nog een vwajage pleeg die een reisverslag verdient zou ik me gerust weer tot Blurb wenden. Tenzij de concurrentie mij ondertussen ook een mailtje stuurt natuurlijk… :-)

24 maart, en sneeuw. Allezhow! Wukke zjivver is da nu? Eind maart wil ik lentefoto’s maken. En als ik lentefoto’s wil maken, dan doe ik dat, akkerdie! Derhalve: foto’s van krokussen. nèm!

Tweede halte op de rondleiding in de Eigenwijze tuin: het neerhof.